Mister Gay Belgium: ‘Ik geniet van dit leuke crazy life’

In 2018 was er opnieuw een schitterende finaleshow met 12 kandidaten die hunkerden naar de sjerp van Mister Gay Belgium (MGB). Slechts één kon er winnen. De 32 jarige Bart Hesters uit Oost Vlaanderen was de verdiende winnaar en mag ons land een heel jaar vertegenwoordigen in binnen- en buitenland. We hadden een gesprek over zijn coming out, zijn leven als mister en uiteraard zijn doelen voor dit jaar.

Dag Bart, in juni 2018 ben je MGB geworden. Is het een crazy life tot nu toe?

Ja, maar een leuk crazy life. Het is druk, maar ik maak heel wat leuke dingen mee als mister. Ik kom op plaatsen waar ik anders nooit kom, ik ontmoet mensen die ik anders nooit zou zien. Het is een veelzijdig programma dat ik heb als MGB. Mij hoor je niet klagen.

Je bent 32j en komt uit Oost Vlaanderen. Wat doe je in het dagelijkse leven?

Ik werk binnen een woonzorg centrum (WZC) als zorgkundige. Tevens ben ik ook gespecialiseerd in de palliatieve zorg. Ik begeleid de mensen in hun laatste dagen van zodra de diagnose gesteld is dat ze palliatief zijn. Er wordt dan een zorgplan opgesteld voor de begeleiding tot aan het overlijden. Klinkt zwaar, wat het ook is, maar tegelijkertijd heb ik al heel wat mooie laatste momenten beleeft met residenten en hun familie. De dankbaarheid en voldoening die ik uit deze job haal is dan ook groot.

Hoe was jouw coming out?

Hevig en dat is heel zacht uitgedrukt. Ik ben vrij laat uit de kast gekomen. Dat was tien jaar geleden. Het grootste struikelblok was dat ik uit een relatie kwam van acht jaar met een meisje. Er waren trouwplannen. Dus dat was moeilijk voor beide families en voor haar. Ik kon mezelf heel moeilijk vinden als homo, maar je wilt eerlijk zijn met jezelf en je familie en niet in een leugen leven. Er was dan ook geen weg terug. Uiteindelijk is het de beste beslissing die ik ooit genomen heb in m’n leven.

Hoe heeft jouw familie gereageerd?

Ik heb een broer die homo is en later bleek mijn zus lesbisch te zijn. Voor mijn ouders was het in het begin een bittere pil om te slikken, wat ik ook wel snap, omdat ik de tweede was die uit de kast kwam. Bij mij waren er ook al trouwplannen, dus dat kwam harder aan bij hen. Er lag een grotere druk op mijn schouders. Achteraf zijn ze natuurlijk blij dat ik niet heb gewacht tot we getrouwd waren en er kindjes waren en hebben ze mij, mijn broer en mijn zus voor de volle 100% aanvaard zoals we zijn. We hebben de meest leuke familiefeestjes!

Had je het gevoel dat het moeilijker was om uit de kast te komen in een stad in Oost Vlaanderen dan in Antwerpen?

Ik ben van Lochristi afkomstig. Dat is eigenlijk een beetje de ‘boerenbuiten’. Iedereen kent daar iedereen. En dan nog drie kinderen van hetzelfde gezin die gay en lesbisch waren. Dat was moeilijk. We werden de eerste maanden nagekeken, maar hebben nooit negatieve reacties gekregen.

Natuurlijk is Antwerpen een gayfriendly city en voelt het voor mij aan dat je hier meer en sneller aanvaard wordt. Al is het geen provinciale aangelegenheid en is in een dorpje als Lochristi de verdraagzaamheid naar LGBTQ’s ook heel groot!

Vanwaar de beslissing om mee te doen met MGB?

Ik ben ooit naar de allereerste editie geweest van Mister Gay Vlaanderen. Toen deed er een vriend van mijn ex mee. Dan ben ik de verkiezingen een jaar of 2 uit het oog verloren tot Raf Van Puymbroeck won. Die heeft heel veel gedaan voor de LGBTQ gemeenschap zodat de verkiezing terug veel meer in de spotlights kwam. De naamsverandering naar Mister Gay Belgium vond ik ook positief. Maar de laatste jaren zat ik in een relatie, had ik te veel werk of had ik andere uitvluchten om niet mee te doen. Al volgde ik het wel vanop een afstand. Ik ben nu anderhalf jaar single, tien jaar uit de kast en tien jaar aan het werken. Het leek me dan ook het goede moment.

Je hebt er ook je eerste trip opzitten. Hoe was die?

Om te beginnen heel spannend, want ik had nog nooit gevlogen. Maar het was super! We hebben ons daar heel goed geamuseerd, maar ook hard moeten werken in verschroeiende temperaturen. Het volgde ook snel op het behalen van mijn titel, wat heel mooi meegenomen was om mijn management beter te leren kennen.

Wat is jouw thema voor dit jaar?

Toen ik finalist was, was mijn thema ‘LGBTQ ouderen in de WZC’. Dit thema wil ik verder doortrekken binnen mijn jaar als mister. Al wil ik natuurlijk een ambassadeur voor de gehele LGBTQ-community zijn.

In Rotterdam wou men het eerste seniorencomplex oprichten voor roze ouderen. Wat vind je ervan?

Ik vind dat ok, zolang dat het de personen hun eigen keuze is als ze daar terecht komen. Als MGB wil ik af van het hokjes denken. Je creëert hierbij een soort isolatie van de maatschappij als je gaat starten met deze vorm van WZC. Ikzelf zou dat niet willen en wil me op latere leeftijd laten omringen door mannen én vrouwen in een WZC, ongeacht welke geaardheid ze hebben.

Volgens de oprichter zijn er mensen die de foto’s van hun partner weghalen en er over zwijgen tegen anderen. Deze mensen zijn volgens hem vaker eenzaam en trekken zich sneller terug. Daarom wil hij dit oprichten.

Als mister wil ik net dat probleem aanpakken. Hij gaat de problemen uit de weg en pakt ze niet bij de kern aan. Waarom halen ze die kaders weg en waarom durven ze zich niet outen?  Daarom heb ik ook voor dit thema gekozen omdat ik ook een gelijkaardig verhaal hoorde van iemand die geen kader van zijn overleden partner op zijn nachtkastje durfde plaatsen. Maar waar ligt het probleem:  bij het personeel? Krijg je minder goede zorgen? Gaat het om pestgedrag van andere bewoners naar deze personen toe?  Ik denk dat het belangrijk is om de maatschappij voor te bereiden op het feit dat er al oudere LGBTQ’ers zijn en dat ze in een WZC zullen terechtkomen.

Er is ook in België een congres geweest over dit thema met verrassende resultaten.  Ten eerste stelde men vast dat LGBTQ ouderen angst hebben voor WZC vanwege openlijke discriminatie, verborgen discriminatie vanwege standaardformulieren, verlies van identiteit, het niet erkend worden van de partner en gebrek aan privacy.

Ik kan me vinden in deze punten. Bij je eerste contact in een WZC krijg je van je dienst standaard vragen zoals: ben je getrouwd geweest en heb je kinderen? Dat zijn vaak al heel intimiderende vragen. Daarbij hebben mensen zoiets van: ik laat mijn vertrouwde huis achter om hier in een klein kamertje te komen wonen. En dan krijgen ze de eerste dag deze vragen. Ik ben voorstander om de vraag open te trekken met vragen als ‘heeft u of had u een partner’. Met deze open vraag kan je nog beslissen om iets te zeggen of niet. En een privacybeleid is in ieder geval al aanwezig in elk WZC, al moet je er natuurlijk op blijven inzetten dat medewerkers dit effectief ook toepassen.

Tweede punt: LGBTQ ouderen vragen geen speciale behandeling, ze vragen geen voorkeursbehandeling, maar een gelijkwaardige behandeling. Ook erkenning van specifieke noden en bezorgdheden. Tevens kennis en een houding van het personeel en beleidsvorming.

Dat is absoluut waar. Ik zou niet weten waarom je al LGBTQ’er een voorkeursbehandeling zou wensen. Ik denk dat ze daarom nog vaak bang zijn van een WZC. Stel dat ze 2 oudere gays samen aan één tafeltje in de cafetaria zetten omdat ze net gay zijn. Dat zou fout zijn. Zij willen gewoon bij de rest horen. De focus ligt er net op dat ze gelijk behandeld worden en dezelfde zorgen krijgen van het personeel.

Nu ga ik je tegenspreken want het derde punt zegt: LGBTQ ouderen vragen eigen WZC, eigen getto vorming en LGBTQ vriendelijk.

Dat een WZC LGBTQ vriendelijk is natuurlijk een must en wil ik ook naar streven!

Maar een aparte getto, daar ben ik het niet mee eens.  Je creëert weer dat hokje, een afzondering van de maatschappij. Ik denk ook dat het een beperkte groep is die dat wil, maar zeker niet iedereen. Ik denk dat dit dus een heel persoonlijke vraag is die voor iedereen anders ingevuld kan zijn.

Conclusie van het onderzoek: seksualiteit is nog steeds een taboe in WZC, LGBTQ ouderen hebben schrik om de stap te zetten naar de residentiele ouderenzorg, ze vragen erkenning van hun specifieke noden en bezorgdheden, ze willen zelf het type instelling kiezen waar ze heen gaan en ze zijn bang alleen te komen te staan als ze zwaarbehoevend worden omdat ze vaak geen kinderen hebben. 

Dat klopt. Het is iets dat ik graag wil aanpakken als MGB. Maar ook: wat met ouderen die met HIV besmet zijn? Die gaan ook een specifieke zorg nodig hebben. Wat met transgenders?  Ik wil het totaal pakket aanpakken. Je kunt je focussen op de oudere LGBTQ’ers, maar je moet je ook focussen op het bestuur van de WZC, medewerkers en belangrijk studenten die op een dag in de zorg terecht komen! Ben je als WZC klaar om een LGBTQ vriendelijk beleid op te starten? Is je personeel voorbereid om b.v. om te gaan met transgenders? Dat er bijvoorbeeld op een discrete en serene manier met de vroegere operaties omgegaan wordt. Niet dat collega’s in de gang staan te roddelen over wat ze gezien en gehoord hebben.

Hoe wil je dat aanpakken? Woorden zijn goed, maar daden zijn beter.

In mijn finalistenperiode als MGB heb ik een paar WZC bezocht. En daar heb ik gepraat over wat ik wou doen. Nu ik MGB ben wil ik ze effectief gaan bezoeken en in confrontatie komen met oudere LGBTQ’ers. Maar me ook richten tot mensen die in de zorg werken of er gaan werken. Maar wat we concreet gaan doen zal in februari 2019 uit de doeken gedaan worden.

Hoe bereid je je voor op de MGW verkiezing?

Ik ga een goede campagne bedenken en ben al gaan horen bij de vorige misters welke tips ze me kunnen geven. En uiteraard goed sporten. Ik kijk er heel hard naar uit om België te vertegenwoordigen in Zuid-Afrika!

Hoe gaat jouw verdere jaar er nog uitzien?

We zijn volop bezig met de campagne waar we tijdens de kick off van MGB 2019 meer over gaan vertellen. Ik focus me ook op de goede doelen die er zijn in België zoals ‘Rode Neuzen Dag’ en ‘de warmste week’. Ik heb ook mijn campagne ‘house + love= home’, dat een echt succes was tijdens Antwerp Pride. Daarom gaan we er ook nog mee  op promotour doorheen België.

Er komen nog heel leuke, uitdagende dingen aan!

Ook zijn we bezig met de nieuwe editie waarvoor je nog steeds kan inschrijven tem eind 2018 via de website.

www.mrgaybelgium.be

Shoot Bart Spoor Noord logo-1-1

Hoe denkt de Antwerpse politiek over (Gay)Toerisme?

Er is al veel gezegd en geschreven over de gemeenteraadsverkiezingen in 2018. Velen kijken naar het sociale beleid, de veiligheid of het klimaat. Toerisme bepaalt echter voor een groot deel de economie van een stad, zo ook in Antwerpen. Met de vele nationaliteiten in de stad, de musea en attracties trekt de stad heel wat toeristen aan. Maar ook het gay toerisme is de laatste jaren een belangrijke factor geworden met events als Antwerp Pride en Leatherpride. Touristico en Touristicogay hebben de programma’s van de grote partijen bekeken en werpen hun licht op de pro’s en contra’s van hun voorstellen.

NVA

NVA leverde al 2 toerisme schepenen in de voorbije legislaturen. Ze besteden dan ook veel aandacht aan dit thema. Belangrijkste punt voor hen is de bouw van een nieuwe cruiseterminal en infopunt in ‘het Steen’, een bijhorend nieuw Scheldeponton en een interactief belevingscentrum voor zowel bewoners als bezoekers. ‘Het Steen’ is meteen het startpunt voor vele, ook watergebonden, toeristische activiteiten. Ze willen ook investeren in enkele goed bereikbare op- en afstapplekken voor toeristenbussen op wandelafstand van het centrum. Ze zetten in op nichetoerisme met een focus op jongeren, diamant en mode. Op de site Middenvijver willen ze een nieuwe, moderne stadscamping bouwen met ruimte voor alle vormen van kamperen, inclusief kampeerauto’s. Samen met het Antwerp Convention Bureau wil de partij inzetten op het aantrekken van zakelijk toerisme. In samenwerking met de districten wil men eveneens inzetten op het fiets- en wandeltoerisme. Qua gaytoerisme willen ze samen met Active Company internationale sportevenementen voor de holebigemeenschap organiseren en promoten en aandacht blijven besteden aan de Antwerp Pride.

Pro en Contra

Het idee om ‘het Steen’ verder uit te bouwen als nieuwe cruiseterminal en toeristisch infopunt is een ijzersterk punt. Antwerpen zal zo één van de mooiste cruiseterminals ter wereld hebben, wat de aantrek van meer cruiseschepen zal bevorderen. Ook de bouw van een nieuwe moderne stadscamping is een schot in de roos. Maar ook andere partijen zetten in op dit punt.

Het bustoerisme is de laatste jaren enorm gestegen. Terwijl grote steden als bv. Amsterdam en Düsseldorf al jaren inzetten op goede voorzieningen voor de vele bustoeristen, heeft deze coalitie nooit werk gemaakt van dit punt. Om nu plots wel aandacht te willen besteden aan een goede op- en afstapplaats, is een beetje hypocriet… wetende dat de huidige toerisme schepen NVA’er is.

Er is een beetje aandacht voor het gaytoerisme, maar NVA wil eigenlijk alles laten zoals het nu is…  Teleurstellend!

SPA

Toerisme mag de Antwerpse woonmarkt niet verstoren volgens de partij. Ze willen een kader uitwerken om de ontwrichting van de woningmarkt door platformspelers zoals Air-bnb tegen te gaan. Ook NVA heeft dit punt in hun programma (zoals vele partijen). Ze willen de milieu-impact verlagen van cruiseschepen (voor rivier en zee) door op korte termijn walstroom aan te bieden in het stadscentrum. Op langere termijn willen ze walstroom in het hele havengebied aanbieden.

In de toeristische profilering van Antwerpen wensen ze veel meer aandacht voor districtstroeven zoals Nello en Patrache, de parken en natuurgebieden buiten de Ring of het verblijfstoerisme (B&B…) buiten het stadscentrum.

Ze willen de Gay Pride beter zichtbaar maken door die op de Turnhoutsebaan te laten plaatsvinden en ze willen investeren in de restauratie van het grootste regenboogmonument van Europa op de Draakplaats

 

Pro en Contra

De wettelijkheid van b.v. Air-bnb t.o.v. van hotels en B&B’s is voor SPA een belangrijk punt. Vraag is alleen of dit enkel op Antwerps niveau moet geregeld worden? Ook SPA wil inzetten op het toerisme in de districten. Geen slechte troef, alleen zal er dan meer geld moeten gaan naar de districten om dit te realiseren.

Qua gaytoerisme is het voorstel om de Pride te laten passeren via de Turnhoutsbaan gewaagd, maar zeker niet slecht. Multiculturaliteit is in! En de restauratie van het regenboogmonument is top! Kans op verloedering lag om de hoek.

 

CD&V

Ook zij willen inzetten op het zakentoerisme. Het Antwerp Convention Bureau (ABC) moet samen met de universiteit, de hotelsector en andere partners actief zakentoerisme aantrekken. Zij willen verder investeren in nationale en internationale promotiecampagnes met o.m. Toerisme Vlaanderen, FIT, de haven, diamant, culturele instellingen, … om Antwerpen in al haar facetten te laten stralen. Ze willen van de nieuwe stadscamping op Linkeroever het referentiepunt maken. Het wordt een toonaangevende plek op vlak kamperen met plek voor groepen, fietsers, kampeerwagens, glampers. Ook willen ze inspelen op de Haven van Antwerpen als toeristische troef, met rondvaarten en een nieuw Havenbelevingscentrum op het droogdokkeneiland.

Ze willen er ook werk van maken om Antwerpen toeristisch verder te profileren als bestemming voor jongeren en holebi’s. Dit via doelgroepgerichte events en citymarketing.

 

Pro en Contra

Verbazend hoe het programma sterk gelijklopend is met dat van NVA: zakentoerisme, stadscamping, enz.  Zij zijn wel de eerste partij die voorstellen formuleert om promotiecampagnes in binnen- en buitenland te realiseren. Een sterke troef en een punt dat ik eerder van een partij als NVA had verwacht.

Qua gaytoerisme is er een enkel een voetnoot dat ze alles eigenlijk willen laten bij het oude. Zoals NVA dus!

 

Groen

Ze willen Antwerpen uitbouwen tot een volwaardig knooppunt in het internationale bus- en treinverkeer. Het voorstel is parkeerplaatsen te voorzien voor toeristische bussen die Antwerpen bezoeken op Park and Rides aan tram- en treinstations. Ze willen ze weghouden uit de binnenstad. Ook de internationale bussen waarmee je naar verschillende steden in Europa kan reizen, krijgen opstaphalten op deze Park and Rides. Pretvervoer (fietstaxi’s, segways, bierfietsen, …) wordt gereglementeerd om de veiligheid in het verkeer te vergroten. Omdat ze van Antwerpen zo snel mogelijk een klimaatneutrale stad willen maken, trekken ze de kaart van het duurzaam en ecotoerisme. Ook hier zetten ze in op de walstroom van cruiseschepen. Ze willen Antwerpen niet laten overspoelen door zoveel mogelijk toeristen en gaan voor duurzaam toerisme met waardebeleving. Bezoekers en toeristen dragen eerlijk bij aan de stad. Daarom willen ze een deel van de toeristische inkomsten structureel herinvesteren in de stad, om historische schade te herstellen, gebouwen te restaureren en de biodiversiteit te verbeteren. Daarnaast is een goed uitgebouwd cultuuraanbod essentieel volgens hen. Als kunstenstad kan Antwerpen uitpakken met zijn musea, zijn topstukken en monumenten. Ook bij hen een strenge reglementering van bv. Air B&B’s. Ze willen van ‘het Steen’ een onthaal- en ontdekkingscentrum voor Antwerpen maken. Zowel bewoners, dagjestoeristen als internationale toeristen kunnen er terecht om alle uithoeken van de stad te ontdekken. ‘Het Steen’ blijft voor hen een mysterieus stadskasteel. Ook hier weer een voorstel voor een stadscamping en fiets en wandeltoerisme promotie. Ze willen ook investeren in het sociaal toerisme voor kansarme kinderen en net als andere partijen inzetten op toegankelijke gebouwen voor gehandicapten.

De stad zet volgens hen het best slim in op LGBTI toerisme. Informatie voor toeristen wordt online up-to-date beschikbaar gehouden. De stad moet ook aanwezig zijn op de belangrijkste beurzen in buurlanden. De stad zal ook onderzoeken welke internationale LGBTI events en congressen ze de komende jaren zal kandideren en overlegt hiervoor vooraf met middenveld en partners.

Pro en Contra

Als eerste partij hebben zij een duidelijk voorstel voor het bustoerisme. Een voorstel dat al uitgerold is in vele Europese steden en dus werkt. Een dikke pluim! Uiteraard is milieu belangrijk en staat ecotoerisme bovenaan, wat geen slechte zet is toekomst gericht. Zij willen ook terug middelen inzetten voor het nachtvervoer in de weekends. Voor de districten en fuifbeesten  klinkt het als muziek in de oren. Ondanks een sterk regenboogplan zijn er slechts 2 korte items over toerisme, die vrij algemeen zijn. Een gemiste kans!

Open VLD

Ze stellen voor de bevoegdheden lokale economie, cultuur, toerisme en diamant bij één schepen te bundelen. Deze schepen van Antwerpse Trots moet investeringen in de handelskernen en Antwerpen in al haar pracht op de kaart zetten. Schepen van Antwerpse Trots bewaakt en promoot onze Antwerpse troeven, ook in het buitenland. Zo versterkt dit beleid onze lokale middenstand en zelfstandigen in de stad en de districten. De stad versterkt zich met een doelgerichte communicatiestrategie met promotieacties en shoppingevenementen. De partij wil inzetten op het muziektoerisme. Ze willen ook specifieke niches aanspreken zoals muziekfans door de programmatie van onze concertzalen in de kijker te zetten maar ook door een bruisend circuit van podiumcafés te laten bloeien. Ook willen ze meertalige bewegwijzering op straat, de metro en de musea. Er zou ook moeten geïnvesteerd worden in toeristenkiosks, vooruitgeschoven informatiepunten waar de Antwerpse toerist terecht kan voor zowel de culturele aanbiedingen en informatie over het gehele mobiliteitsaanbod in meerdere talen. En ook hier weer een eerlijke concurrentie met bv Air B&B en duurzaam toerisme.

Gaytoerisme wil men sterk promoten in het buitenland. Om te beginnen door de Antwerp Pride en Leather Pride te promoten. Maar ze willen verder gaan. Dat kan bijvoorbeeld door visuele aanwezigheid en promotie op internationale gay events maar ook door te adverteren in gaytijdschriften en via online kanalen. Ze willen LGBT+ bedrijven en ondernemers stimuleren om nieuwe Antwerpse grootschalige of kleinschalige evenementen en formats op te zetten, in het bijzonder tijdens de wintermaanden. Zo is Antwerpen een gaybestemming het hele jaar door. Ze willen voorkomen dat grote internationale LGBT+ events Antwerpen links laten. De stad dient de LGBT+ horeca en bedrijven blijvend uit te dagen om grote events naar hier te halen naar voorbeeld van Barcelona. De stad staat ook open als gaststad voor specifieke organisaties zoals de ‘gay games’ die massaal veel toerisme aantrekt.

 

Pro en Contra

Het idee om alles onder één schepen te plaatsen is zeker geen slecht idee. In het verleden is al bewezen dat cultuur en toerisme hand in hand samen gaan onder één schepen. Maar of je die dan schepen van Antwerpse Trots moet noemen is een andere zaak. Ook zij willen investeren in campagnes waarmee ze de weg van CD&V volgen. Het idee van de kiosken doet me de wenkbrauwen fronsen. Er bestaan al 2 infopunten en de stad is niet vergelijkbaar met bv Barcelona, waar je wel veel van die infopunten nodig hebt. De meertalige bewegwijzering is dan weer wel een sterk punt, maar of NVA dit idee gunstig genegen is?  Qua gaytoerisme een dikke pluim! Open VLD is de enige partij met een uitgebreid en vooruitstrevend gaytoerisme beleid waar zeer veel goede punten inzitten.

 

Vlaams Belang

Vlaams Belang is tevreden met de optimalisatie van de startbaan in Deurne. De partij vraagt alleen dat de toekomstige uitbaters niet enkel bekommerd zijn om de valorisatie van het omliggende vastgoed, maar de luchthaven ook als belangrijke transportknoop zullen gaan ontwikkelen. Het Vlaams Belang is tevens voorstander van het behoud van het provinciaal diamantmuseum op een goede locatie in de stad. Het stadsbestuur en de bestendige deputatie werken rond de herlocatie best goed samen en betrekken er liefst ook de diamantsector bij. Zij willen ook een driejaarlijks vuurwerkfestival aan de Schelde. Het Steen willen zij terug een museale invulling geven.

 

Pro en Contra

De eerste partij die een visie heeft over de luchthaven van Deurne in hun toeristisch beleid. En een punt dat zeker de nodige aandacht verdient. Ook het voorstel van een vuurwerkfestival is geen slecht idee. Met de Schelde als troef zal dit zeker internationale aandacht krijgen en toeristen aantrekken. Waarom ze een herlocatie van het diamantmuseum wensen is mij een raadsel. DIVA wordt gelauwerd in binnen- en buitenland. Uiteraard hier geen punten over het gaytoerisme

 

PVDA

Nergens zijn er punten te bespeuren die handelen over toerisme. Betreurenswaardig!

 

Conclusie

Heel wat partijen hebben gelijklopende punten zoals de wetgeving rond Air B&B’s. En ook het ecotoerisme, de promotie van het fiets en wandeltoerisme zal weinig discussie vergen als het over coalities zal gaan. Wat de invulling van ‘het Steen’ betreft staan de partijen niet op dezelfde lijn. De ene wil een belevingscentrum, de andere een museum en NVA een cruiseterminal. Toeristisch gezien is het idee van NVA het beste en zal Antwerpen ook hier in de toekomst prijzen mee winnen.

Het bustoerisme is door de huidige coalitie verwaarloosd en als je in de voormiddag een kijkje gaat nemen aan het centraal station zie je enkel chaos. Talloze toeristenbussen versperren er elkaar de weg, met de tram als grootste slachtoffer! Groen scoort hierbij het best met hun voorstel dat al uitgerold is in vele Europese steden.

Enkel Open VLD en CD&V denken aan de promotie van de stad in binnen- en buitenland. Nergens een idee te bespeuren van NVA….

Qua gaytoerisme komt Open VLD als winnaar uit de bus. Zij hebben de meeste aandacht en de beste voorstellen voor het promoten en uitbreiden van het gaytoerisme. Al verdient SPA ook een pluim met hun voorstellen. Maar waar is het voorstel om terug te investeren in een gaymap? Vele Europese steden verspreiden ze … Antwerpen heeft jaren geleden de budgetten hiervoor ingetrokken. En waarom geen initiatief ontwikkelen zoals in Berlijn met de ‘Pink Pillow hotels’?

Op 14 oktober weten we welke punten het zullen halen…

Berlin, A pink pillow city!

Early in the morning, I landed on Tegel airport. Pink Pillow Hotels and Visit Berlin invited us for one of the biggest gay events in Europe: the 40th edition of CSD. I was thrilled to visit this vibrant city and his LGBTQ life!

The Pink Pillow Hotels

VisitBerlin and Berlin’s hotels want to make the city an even more attractive destination for lesbian, gay, bisexual, transgender and intersexual people. They’re collaborating in setting new standards for hotel hospitality with the “Pink Pillow Berlin Collection”. It is a way of bringing together hotels that believe with all their heart that all guests should be welcomed exactly as they are!

The hotels in the ‘Pink Pillow Berlin Collection’ welcome gay and lesbian guests with professional and relaxed service. All participating hotels have signed that all guests are treated with the same courtesy, dignity, and respect. To contributing actively in a social project, to create a work environment of respect and tolerance, to offer their guests information about the LGBTI scene and participate in visit Berlin’s semi-annual LGBTI information days.

Scandic Berlin Kurfürsterdamm and HENRI hotel had invited us to explore the benefits of the Pink Pillow hotels and of course the city of Berlin! Both hotels are close to the biggest Gay area. The rooms are spacious, the breakfast is delicious and in Scandic, you can enjoy a great wellness and Gym. But the most important thing: the staff. They helped us in every way. Loved the place!

https://buchen.visitberlin.de/visitBerlinPinkPillow/ukv?lang=de&reset=1

Berlin’s kitchen

A simple snack, an easy lunch or a fancy dinner. Berlin is a city of cultural food for every budget. There is one place where you can find the food and drinks of all these cultures: ‘Bikini Berlin’. Awaiting hungry guests is an innovative food experience with a perfect, vibrant mix of 13 international eateries: Italian, Mexican, fusion, cocktails, Israeli food, tapas and sweet. Choose your budget, pick up your meal and enjoy.

https://www.bikiniberlin.de/en/kantini/

For a real cultural lunch, try ‘Kanaan’. Kanaan is a vegan-vegetarian and Israeli-Palestinian culinary brand that was established by Oz Ben David, 35, an Israeli entrepreneur and marketing businessman and Jalil Debit, 34, a Palestinian Arab descendent of the Samir family that own the famous “Humos Samir“ in Israel and Palestine. Kannan offers gourmet and end with products such as organic tahini, a variety of salads, their baked goods and pieces of bread, spices, olive oil and much more. I’m not a culinary specialist, but I tasted a delicious kitchen I never tasted before. By good weather, you can enjoy the delicious food outside and have a look at the beautiful setting and neighbourhood of the restaurant. I placed it on my ‘come back-list’ to try the other food on the menu.

https://www.kanaan-berlin.de/en

When u have a bigger budget to spend, try the ‘restaurant Faubourg‘, next to the Sofitel hotel.  They serve the real French kitchen. Mostly I’m not a big fan of this kitchen because of the small portions… but this restaurant changed my mind. In a beautiful setting, I had a delicious dinner. So, in for a romantic dinner? Well, this is the place to be.

http://lefaubourg.berlin/de/

CSD on the Spree

As Belgian and Antwerp gay guy I have melancholic thoughts about ‘Navigaytion’, the party on the water. 10 boats with djs and party people on the river.

So, I was excited about the Berlin version: ‘CSD on the spree’. 16 boats were ready to take off with enthusiastic party people… like me. Two hours on the river with all the ingredients: a party boat, lot of party people, alcohol, a great DJ who played the real party music, a theme by every boat  (Berlin Pride, Visit Berlin, the fetish boat, dykes and divas,…) and colorful pompoms. And at the end of the tour… an afterparty! It was nice to see how the Berliners enjoyed the fun from the many bridges and streetside. A perfect start of CSD.

http://www.csd-auf-der-spree.de/en/

40y CSD: 50y of stonewall

On Saturday we could enjoy one of the biggest prides of  Europe… CSD Berlin. The first impression: whole Berlin had the rainbow in their hearts: children, parents, shops, party people. For one day, Berlin was LGBTQ.

In 2019 we celebrate 50y of stonewall. The place in NY where the fight for our rights begun.  After the usual speeches, it was time to start the parade. And what a fun! Even when u not like parades… you were sucked into the enthusiasm and atmosphere. Hours of walking, hours of watching to color full people, celebrating with the Berliners in the street.

The parade ended on the ‘Brandenburger Tor’. We could enjoy the speeches, the great artists or just take a snack or a drink. Meat, fish or vegetarian… everyone found his or her snack.

http://csd-berlin.de/

Gay Berlin

Many LGBTQ people love to party or having a nice drink with friends. But where to go in this amazing city with his big choice of bars, gay-friendly restaurants, and shops? I asked it Henrik Tidefjärd. He is a Swede with Russian and Finnish blood who loves the nightlife of Berlin. With his experience of many years living in the Queer city, he is for sure the specialist of giving tips.

Berlin has 4 different areas. Every area has his kind of crowd. Here is a small guide to know where u have to be.

West Berlin or Shöneberg Berlin is ‘the cliché gay scene’. Many commercial bars, darkrooms, gay-friendly restaurants, and fashion shops. You find there a more older crowd and also the fetish scene.

Prenzlauer Berg is the place for the hipsters and bohemian chic with also bars, café’s and restaurants.

Friedrichshain is the place for the alternative people: party, not so clean places gay bars and clubs. But still with dark rooms.

Kreuzberg and Neu Köln is a little bit special. You find the bars next to Turkish places. But not in an aggressive way. Everyone lives together in a respectful way. This area has a more international crowd.

Still looking at a good gay map, you can find it in your Pink Pillow hotel, at the Visit Berlin info desk or in one of the gay bars. Like to know the Queer scene with a good guide? ’Berlinagenten’ has his own Queer tour of 3 hours. Henrik will show you the best places in this city. Take a look on the website for other tours like culinary, lifestyle and cultural tours.

http://berlinagenten.com

https://www.visitberlin.de/en/lgbti-gay

How to visit Berlin?

Berlin is an amazing city and you need many days for just seeing a little part of the city. Are you looking for a cultural trip, finding some amusement or look for child-friendly places, the office of ‘Visit Berlin’ will give you good advice.
But the city is big… very big! So buy the Berlin welcome card. With this card, you can enjoy the trams, buses and the U Bahn without an extra cost for the days you are there (even at night you can go back to your hotel). With the city guide, you have different discounts on f.e. tours, musea, and restaurants.
A short time in Berlin? Then take the hop on-hop off bus: easy and quick to see the places you always wanted to see.
After 3 days of fun, I took my plane back to Belgium… and for the first time, I took my agenda. With a smile on my face I thought… Berlin Ich Liebe Dich!

https://www.visitberlin.de/en

Falko De Bolster: ‘holebi zijn in Madrid is normaal.’

Ook in 2018 kiezen we de nieuwe Mister gay Belgium. Twaalf kandidaten zullen in juni strijden voor de eer om België een jaar lang te vertegenwoordigen en de problematieken rond LGBTQ in de kijker te stellen. Falko De Bolster woont in Madrid en waagt als één van de kandidaten zijn kans.

Falko, je bent een beetje een vreemde eend in de bijt als het gaat over de kandidaten van MGB want je woont in Madrid. Waarom de keuze om hier mee te doen met de verkiezing?

Ik moest hier veel zijn vanwege mijn muziek. Het leek me fijn om me hiervoor in te schrijven en meer te weten over hoe het hier is om hier holebi te zijn.

Muziek is belangrijk voor jou. Je hebt net een nieuwe plaat uit. Vertel er eens iets over?

Ik heb ‘With you’ geschreven in december en gelanceerd in maart. Het nummer gaat over een liefdesbreuk. De tekst heb ik zelf geschreven en heb het gecoproduceerd samen met 2 producers die ik al ken sinds mijn idool periode. We zijn volop bezig aan nieuwe nummers en trachten deze zomer zeker nog 3 nieuwe nummers uit te brengen.

Wil dat dan zeggen dat je definitief terug naar België komt of blijf je in Madrid wonen?

Voor altijd hier blijven wonen, dat zie ik niet zitten. Het is voorlopig omdat er hier mensen zijn die achter mijn projecten staan. Ik zou in de toekomst graag terug in het buitenland wonen. Het zal dan waarschijnlijk in een ander land zijn dan Spanje. Ik wil graag een andere taal leren.

Hoe ben je ooit in Madrid terechtgekomen?

3j geleden wou ik compleet iets anders doen met mijn leven. Ik had het hier in België wel gezien. Ik wou naar het buitenland gaan, andere mensen leren kennen en een andere taal aanleren. Ik wou van nul terug beginnen. Ik ben op zoek gegaan naar een job en de eerste interviews die ik had waren in Madrid. Ze hebben me daar een vast contract aangeboden.

Welke job doe je?

Ik werk als studie adviseur op een Spaanse school. Ik geef informatie aan mensen die er Spaans willen leren. Ik geef informatie aan Belgen, Fransen, Scandinaviërs,…

Wat is je doel voor MGB?

Er is nog veel te doen qua ‘holebi zijn’ hier in België. Mijn thema is discriminatie binnen en buiten de holebi gemeenschap. Dat kan je niet op een paar maanden tijd veranderen. Maar ik wil vooral inzetten op voorlichting in scholen. Ik heb dat al gedaan. Ik merk vaak dat veel jongeren nog niet veel informatie hebben over wat het is om holebi te zijn. Heel veel van die informatie komt van de ouders. Vaak is die fout. Als je als holebi jongere of volwassene dat zelf aan hen uitlegt, begrijpen ze dat beter.  Het liefst zou ik op scholen lezingen willen geven en met jongeren praten.  Zij zijn de toekomst en de generatie die ervoor moet zorgen dat het voor ons leuk is om te wonen in België.

Ben je zelf geconfronteerd geweest met discriminatie?

Tijdens idool in 2011 moesten we voor een bedrijf een campagne doen. We moesten een foto maken die dan op grote reclameborden kwam. Ik liep toen op hakken en droeg vrouwen kleding. Ze weigerden om mij vrouwen kleding te geven en hadden tegen de stylist gezegd dat ik mannen kleding moest dragen. De verantwoordelijke van idool zag dat ik mij niet comfortabel voelde en sprak me aan. Ik vertelde haar dat ik geen hakken mocht dragen en mezelf niet mocht zijn. Zij zei me dat als ze dat niet accepteerden ik gewoon niet meedeed aan die campagne, ook al vond het bedrijf dat niet leuk. Ik vond het fantastisch dat ze zo voor mij opkwam. Ik was toen 16 en je kunt als jonge gast niet tegen een bedrijf zeggen: ik ga dat niet doen. Dit is maar één voorbeeld van discriminatie, maar ik kan er nog veel meer geven.

Hoe is het eigenlijk om te wonen en te leven in Madrid?

Helemaal anders. Ten eerste, het is een hoofdstad. Het is er anders leven dan in een stad als Antwerpen. In bijvoorbeeld Valencia heb ik ook discriminatie gezien, maar in Madrid heb ik nog nooit een probleem gehad. Mensen zijn daar heel open en velen zijn daar openlijk holebi. De helft van mijn collega’s zijn holebi. Daar is holebi zijn normaal en dat zou overal moeten zijn. Daar ben je meer vrij om expressief te zijn.

Is het een dure stad?

Dat valt mee. Behalve de woningen dan. In Madrid wonen de meeste mensen op een kamer. Er zijn immers niet veel huizen beschikbaar. Zelfs een kamer is er duur. Ik ken dan ook heel wat mensen die nog bij hun ouders wonen omdat ze alleen wonen niet kunnen betalen. Er zijn heel wat volwassenen die op een kamer wonen of een klein appartement. Veel van die woningen zijn schrijnend. In België zou dat niet kunnen. Maar de bevolking leeft veel op straat en gaan met vrienden genieten omdat het er steeds mooi weer is.

Hoe is het uitgaansleven in Madrid?

Super. Je hebt er alles, zeker voor holebi’s. Elke dag zijn er feestjes en een hele buurt, Chueca. 24u per dag loopt die buurt  vol met holebi’s.

Zelf heb ik veel Spaanse vrienden. Dat heeft het voordeel dat ze je naar typische Spaanse plekjes brengen. Elke keer is gewoon anders.

Hoe bereid je je voor op de finale van MGB?

Vooral het dansen moet ik onder de knie krijgen. Daar ben ik een beetje bang voor. Verder ben ik met mijn campagne bezig. Bang voor het podium ben ik zeker niet.  Ik weet wat ik wil en ben heel zeker van mezelf.

Veel succes Falko!

Wil je Op Falko stemmen als de nieuwe MGB? Ga dan naar de pagina van MGB, klik op de link en kies jouw kandidaat om op te stemmen via Out-TV.

https://www.mrgaybelgium.be/finalisten2018

falko

Beyond the Eurovision Song Contest, Lisbon’s hotspots!

Let’s go back to Saturday 13 may 2017. Portugal wins the biggest music festival of the world for the first time. The whole country gets crazy! Portuguese people just love music and the Eurovision Song Contest and they love to show that to the rest of the world.

In May 2018 Lisbon will be the center of the world for 3 days.  The city where thousands of fans will be. Time to see Lisbon’s hotspots, taste the great Portuguese food and enjoy the friendliness of the Portuguese people.

Fly to… the Eurovision Song Contest 2018

TAP, the national airline of Portugal is the best way to enjoy the Portuguese friendliness. Enjoy a comfortable flight to Lisbon and get a snack on board with a good glass of wine or watch a movie on long haul flights. This, all with the Portuguese smile of the crew.

https://www.flytap.com

Enjoy a good stay in Lisbon

If you stay the full week of the contest, you need a good bed.  Lisbon has a staying for every budget. You can easily find a great hotel close to Lisbon’s hotspots.  If you like luxury for a good price, A good choice will be the 5 star Altis Avenida Hotel. After a long walk in the city, you can enjoy a nice room, a good dinner or enjoy the wellness in the Altis Grand hotel.

http://www.altishotels.com

But why not stay at the Late Birds hotel. This all male Gay urban resort lies between the two gay areas of Lisbon.  The Late Birds Lisbon is housed in a completely restored, late-18th century building with twelve very comfortable climate-controlled rooms, lounge, beautiful garden and UV-treated swimming pool. It’s an oasis after a long day of visiting the city. Regarding nightlife, the guesthouse is less than a 10 minute-walk from all gay venues (Bars, Clubs and Saunas) and the most famous and typical restaurants of Bairro Alto, Chiado, Principe Real, Santos and Cais do Sodré.

http://www.thelatebirdslisbon.com/the-late-birds.html

For the real fans who want to enjoy the atmosphere of the Eurovision song contest, stay at Myriad hotel. This beautiful hotel, close to the water, is at walking distance of the big concert hall. For sure, you will meet a lot of artists in this hotel.

http://hotel-rn.com/hw/a419339/index.htm?lbl=ggl

Walk, walk and walk

The best way to enjoy the city and the many quarters is by foot. But wear good walking shoes. The streets of Lisbon go up and down and do not forget to count the many stairs of the city. But if you get tired, make a stop for a snack or a drink. For the short timers, just take one of the old fashion trams. They bring you to all the places you like.

What you see is what you get: the hotspots

If you stay a whole week, go visit the city. Lisbon has great things to offer.  You maybe decide to stay some more days after the contest. Let’s start with some interesting museums.

MNAA, the ‘Museu Nacional de Arte Antiga’ is the main museum. It’s housing the most relevant public collection from the 12th till the 19th century: painting, sculpture, silver, gold and jewelry. Take your time, because you need several hours to enjoy all of this. And take a look to the beautiful architecture of the building. It’s amazing.

http://www.museudearteantiga.pt/

Next stop is the ‘Museu da Agua’. It manages and promotes a group of buildings and monuments built in the eighteenth and nineteenth century. They mark an important period in the history of Lisbon’s water supply. You can follow a ‘museum route’ or make an underground walk with a guide. It’s magnificent and special.

http://www.epal.pt/EPAL/menu/museu-da-%C3%A1gua/apresenta%C3%A7%C3%A3o/hist%C3%B3ria

Lisbon Story center is a space dedicated to the city of Lisbon that combines knowledge and technology. It offers a 60-minute journey through time travelling across 20 centuries of history of the capital, from its foundation to the present day. A must to see.

https://lisboastorycentre.pt/

International Lisbon

Love the Brooklyn Bridge? Then visit the ‘Ponte 25 de Abril’. It was built by the American Bridge Company, which constructed the San Francisco – Oakland Bay Bridge, but not the Golden Gate.  With a total length of 2,277 m, it is the 32nd largest suspension bridge in the world. Until 1974, the bridge was named ‘Salazar Bridge’. The name ‘Ponte 25 de Abril’ commemorates the Carnation Revolution. You can get in ‘Pilar 7’ and visit the open view point. You not only can see the traffic of the city, but imagine that you are in Rio. Enjoy the big ‘Jesus Christ statue’.  But in the first place experience an amazing view from the platform.

https://www.visitlisboa.com/pilar-7-bridge-experience

Lisbon is an example for the world how to use ugly walls of buildings. They just make art of it with amazing street art. Buy the guide of all the pieces and enjoy magnificent paintings through the whole city. Some of them are from ‘Berdalo II’ and were used in a street art festival.  You need at least 2 days to see them all.

http://www.bordaloii.com/

Trendy Lisbon

Lisbon has many points of view like ‘Pilar 7’. For the Eurovision song contest fans, go lunch at ‘Myriad hotel’ and then take ‘Telecabine Lisboa’. It brings you to ‘the Park of Nations’, the latest area of Lisbon. You have an amazing view of Lisbon and the concert hall. Maybe you will spot one of the artists of the Eurovision song contest.

https://www.telecabinelisboa.pt/epages/2060-120119.sf/en_GB/?ObjectPath=/Shops/2060-120119/Categories

At the end of the ride, you can visit ‘Oceanario de Lisboa’. It’s an example how an aquarium should be. The amazing central aquarium, that symbolizes the Global Ocean, hosts about a hundred species from four oceans. Surrounding this big aquarium, four marine habitats create the illusion that there is only one and single ocean. You see corals, sharks, penguins, sea otters and the most beautiful fish of the world. Take your time between the rehearsals because you surely need several hours to visit this place.

https://www.oceanario.pt/en

But the trendiest place is for sure ‘LX Factory’. Take an old factory site and transform it to the best place to visit: it hosts a Hostal, bars, trendy shops and restaurants. You still see the remains of the old factory. They used them in the different locations. The many rooms of the factory are used for small companies. I loved this place and worth a visit!

http://www.lxfactory.com/EN/welcome/

After a long day walking, take one of the old trams in the city to see the hotspots on an easy way. A special way to visit trendy Lisbon is by ‘Tuk Tuk’. They are Eco and bring you to one of the new trendy breweries of the city.

Enjoy the food of Lisbon

Lisbon has many places to eat and depending on your budget, you will enjoy the Portuguese specialties.

Use the app of ‘the Late Birds hotel’ and find the best cantinas of Lisbon. These restaurants for small budgets give you delicious meals in the places where people of Lisbon go eat themselves.

At the ‘Terreiro do Paço square’, the main square of Lisbon, you find ‘Can the Can’. This beautiful place with terrace offers you great food and an amazing view. It’s a typically Mediterranean cuisine, one defined by the use of natural, healthy ingredients as made the most of of Mediterranean peoples for more than 5,000 years.

The dishes are so healthy because they are based on a combination of fresh vegetables with quality canned fish, a product, rich in Omega 3 oils and without the need of preservatives.

But they do not just serve conserves. They use the best conserves within a concept of Mediterranean gastronomy. They elevate the conserves we use to the level of exclusive gastronomic products, at the same time as innovating in their recipes, joining fresh ingredients and placing a premium on quality of preparation and presentation.

http://canthecan.net/

If you like to try the great gastronomy, then visit the restaurants of Chef Jose Avillez. He stands out for his enterprising spirit and his willingness to always go one step further. He has several restaurants in Lisbon like ‘Belcanto’, ‘Bairro do Avillez’, ‘Mini Bar’, ‘Cantina Peruana’, ‘Cantinho do Avillez’, ‘Café Lisboa’ and ‘Pizzaria Lisboa’.

https://www.joseavillez.pt/en/

‘The Palacio Chiado’ is an elegant palace built in 1781 with beautiful architecture. In one place you have several restaurants and bars. You can order from all of them: meat, fish, and sushi. The architecture of the building is amazing! So enjoy during your dinner.

http://palaciochiado.pt/

But Lisbon’s national product is ‘Pastel de Nata’. It’s a Portuguese egg tart pastry. Taste it and for sure you will love it.

For lunch, try the Portuguese tapas: ‘Petiscos’. The best place is close to Altis Avenida Hotel.

Gay Lisbon

The gay life is divided in 2 parts. One with the LGBT friendly bars and terraces. The other one for the bars, discos and cruising places. Again, take the app of ‘Late Birds’ and know the best places to go.   But first take a nap after a day of walking. The fun starts late in the weekend. So enjoy the city and make new friends. You surely come back!

https://www.travelgayeurope.com/destination/gay-portugal/gay-lisbon/

So, let the best win the Eurovision Song Contest and come back to see more of this great city… with TAP of course!

https://www.visitlisboa.com/

Bram Bierkens: ‘Ik ben nog steeds even gedreven als vroeger!’

Wat ooit een eenmalig event zou zijn, is uitgegroeid tot een gerenommeerde verkiezing: Mister Gay Belgium. De bezieler en strenge huisvader van dit project is Bram Bierkens. Een man die van alle markten thuis is: zingen, presenteren en organiseren. Voor één keer heeft hij zijn media training opzij gezet om te praten over zijn leven, zijn carrière, zijn respect voor Ivan en zijn liefde voor Raf. Maar ook zijn ergernis over de negatieve aspecten in zijn leven. Leer de man kennen achter Bram Bierkens.

Bram, je bent een jongen uit Mol. Hoe heb je je jeugd beleefd?

Ik heb een leuke jeugd gehad en ben blij dat ik opgroeide in een familie waar iedereen me nam zoals ik was. Ik ben nogal uitbundig en was geen eenvoudig kind. Al vroeg wist ik wat ik wou: mijn eigen hotel of horecazaak. Na 6 jaar hotelschool te hebben gedaan en een diploma te hebben behaald, heb ik er nooit meer iets mee gedaan. Ik heb ook op internaat gezeten omdat ik dat zelf wou en dat was best een fijne tijd. Op een internaat was men ook streng en dat gaf je structuur. Ik had dat nodig en het heeft me gebracht heeft tot waar ik nu ben. Tevens was ik leider bij de scouts, waar ik een warme vriendengroep aan heb overgehouden. Ik kan zeker niet klagen over mijn jeugd.

Je wou al op jonge leeftijd dansen, zingen en model worden. Op je 16e deed je al mee met modellenverkiezingen. Hoe was die ervaring op die leeftijd?

Dat klopt. Ik heb altijd al een passie gehad voor acteren. Op school stak ik altijd de shows in elkaar en op schoolfeesten was ik altijd degene die creatief uit de hoek kwam. Mijn ouders vonden dat ik eerst een stiel moest leren. Ze zeiden dat je van een modellen carrière niet kon leven. Ik presteerde ook goed op school en dan mocht ik van mijn ouders er dingen naast doen. Ik heb bijvoorbeeld dan meegedaan aan ‘mister Kempen’ en ‘mister Benelux voor tieners’. Maar ook tv en radio waren een passie van mij. Het zat er al van jongs af aan in om in de entertainment business terecht te komen, ook al waren mijn ouders daar geen voorstander van.

Toen kwam het VTM programma ‘Toast Kannibaal’. Hoe zijn jullie daar ooit in terecht gekomen?

Dat was een fantastische ervaring voor mij. Mijn ouders vonden dat wij nogal luxueus waren opgevoed en dat we niet goed beseften dat er aan de andere kant van de wereld mensen waren die het minder goed hadden. VTM zocht toen avontuurlijke gezinnen om mee te doen aan een buitenlands avontuur. We wisten ook niet waar het zou doorgaan. Het was de bedoeling dat je 4 weken ging leven zoals die mensen in dat land. Heel naïef zoals we waren hebben we ons ingeschreven en zijn we door de zware selecties geraakt. Voor we het wisten zaten we op een vliegtuig richting Togo in Afrika om 4 weken te leven bij een lokale stam. Dat was heel onrealistisch, vreemd en hard. Achteraf bekeken was het wel een fijne ervaring. Daar aangekomen wou ik onmiddellijk terug vertrekken. Het eten was er niet te vreten en die mensen spraken Tandermans, een taal die je niet verstond. Voor mij was dit meer dan een cultuurshock. Bij aankomst ben ik direct beginnen huilen. Maar ik ben toch blij dat ik die 4 weken ben gebleven. Zou ik het opnieuw doen? Neen!

Maar het is wel de start van jouw carrière geweest.

Dat wel. Het programma had 1,5 miljoen kijkers. Het was het eerste programma met Vlaamse gezinnen in het buitenland. We hadden nooit gedacht dat dit zo een impact zou hebben. Iedereen sprak erover. Eerlijk gezegd zou ik zonder dit programma misschien nooit doen wat ik nu doe. Ik heb dingen kunnen doen dank zij die bekendheid. Ik heb van die bekendheid gebruik gemaakt omdat je anders na een tijdje in de anonimiteit zou verdwijnen. Na het programma ben ik een opleiding ‘pr en communicatie’ gaan studeren. Zo ben ik bij VTM terecht gekomen en heb ik mee het derde seizoen van ‘Toast Kannibaal’ gemaakt. Vervolgens ben ik begonnen te zingen en te acteren en evenementen te organiseren. Dus ben ik VTM heel dankbaar.

In Nederland is het programma uitgezonden onder de naam ‘Groeten uit de Rimboe’. Heb je daar iets van gemerkt?

Al die gekke Nederlanders kwamen bij ons in de bakkerij met de bladen die bij hen verkocht werden,  om ze te laten signeren. Het was net de eerste editie van ‘Big Brother’ en ik stond elke week wel in één of ander blad met zaken uit het programma of uit mijn privé leven. Je werd plots bekend en dat voelde vreemd aan. In Nederland was dit programma een hype. We waren voor hen ook heel toegankelijk doordat ik meewerkte in de bakkerij.

Je bent toen met een zangcarrière begonnen en hebt een aantal platen uitgebracht. In die tijd floreerde immers de Vlaamse muziek. Ben je tevreden over die carrière?

Vroeger werd je aangesproken om andere dingen te gaan doen als je in een reality-tv programma had gezeten. Ik ben eerst gevraagd om in een boysband te gaan met de andere jongens van ‘Toast Kannibaal’. Na een stemtest bleek dat ik de enige was die een beetje kon zingen en dan zijn ze enkel met mij verder gegaan. Ik vond dat wel fijn, maar ik heb nooit met het programma meegedaan met het idee om er een carrière uit te stampen. Maar als mensen in jou beginnen te investeren, een management op poten zetten, je singles mag uitbrengen, videoclips mag opnemen en boekingen binnen krijgt, dan doe je dat. Ik stond plots in de zomertour met Get Ready. Maar ik heb snel gemerkt dat de Nederlandstalige muziek die ik bracht niet helemaal mijn ding was. Ik zat meer in de stijl van Wim Soutaer en Gene Thomas, de emo pop. Dit terwijl het schlager-gegeven meer scoorde in Vlaanderen. Drie jaar lang heb ik tenten afgeschuimd. Toch haalde ik er minder voldoening uit dan de andere projecten die ik deed. Ik organiseerde events voor LGBT’ers, werkte in een boekingskantoor en maakte televisie programma’s. Dat gaf me meer voldoening. In 2007 deed ik drie optredens per dag en ten overstaan van mijn collega’s vond ik dit minder leuk en wou ik het niet langer combineren. Het is ook niet eenvoudig om constant de radio te halen. Ik heb dan ook beslist om andere dingen te doen en te stoppen met mijn zang carrière. Soms mis ik het nog wel als ik terug kijk naar de videoclips op YouTube.

Jouw laatste single was van 2014: ‘De Pintjesdans’. Dat is ondertussen vier jaar geleden. Heb je het gevoel dat je je zangcarrière nieuw leven wil inblazen of is het goed geweest?

De Pintjesdans was een nummer waarvan ik vond dat het er nog moest zijn. In het Nederlandstalige circuit kreeg ik constant de opmerking dat ik niets met mijn naam had gedaan. Door in de studio te zitten voor een ander project ben ik bij een tekstschrijver terecht gekomen. Hij had al jaren een single liggen die perfect bij mij paste. Het was bijna carnaval en we hebben die plaat opgenomen. En uiteindelijk was dit één van de betere successen. Het lied werd op MNM en Qmusic gedraaid. Er werd uiteraard wat lacherig over gedaan in ondermeer ‘De Grote Peter Van de Veire Ochtendshow’. Maar ik mocht het daarna live gaan zingen bij Qmusic en een praalwagen in Aalst draaide constant mijn nummer. Toen werd ik gebeld door MENT TV en de plaat sloeg opnieuw aan. Terwijl het aanvankelijk gewoon als grap bedoeld was . Soms zit het succes in de singles waarvan je het helemaal niet verwacht. Kriebelt het nog? Ja! Ik heb voor ‘Komen Eten’ een Vlaamse artiestenweek gedaan en als ik dan van mijn collega’s hoor wat ze allemaal doen, kriebelt het weer. Dus sluit ik niet uit dat ik misschien ooit nog een nieuwe single zal maken. Ik deed misschien de laatste jaren te veel waardoor ik een keuze moest maken. Maar ik voel dat ik de energie heb om er weer tegen aan te gaan. Anderhalf jaar geleden had ik dat niet meer. Dus sluit ik het niet uit.

Een ander talent van jou is presenteren. Hoe ben je hier in terecht gekomen?

Ik ben daar in gerold via evenementen. Als je een presentator moet boeken, kost dat veel geld… dus deed ik het zelf. Mijn management vond dat ik dat zelf kon en als ik het achteraf op tv zag, vond ik het best oké. En ik doe dat ook wel graag. Ik presenteer al jaren zelf de finale show van Mister Gay Belgium en mensen vragen zich af: waarom presenteren en organiseren? Het lijkt voor hen wel de Bram Bierkens show. Maar ik vind zelf dat ik hier heel veel voldoening uit haal en doordat ik de show zelf presenteer, heb ik hem zelf in de hand. Ik heb ook andere events gepresenteerd zoals de zomertour met Stan van Samang.  Zoals ik reeds zei, ik haal er meer voldoening uit dan van zingen op een podium. Ik kan er mijn ding mee doen al ben ik altijd heel zenuwachtig. Mensen geloven dat niet, maar voor ik het podium van Mister Gay Belgium  betreed ga ik dood van de stress. Ik ben ook bang dat ik mijn teksten vergeet. Dat is ook de reden waarom ik minder graag zing. Ik heb altijd faalangst gehad. Ik ging niet graag naar school omdat ik niet graag examens aflegde. Ik werd niet graag beoordeeld. Bij Mister Gay Belgium voel ik me safe omdat ik het format ken. Maar als je goed oplet, sta ik de eerste drie minuten te beven op het podium. Bart Peeters heeft me ooit gezegd dat dat normaal is. Als je geen kick meer krijgt en geen adrenaline meer voelt, is er geen emotie meer en dan kan je er beter mee stoppen.

Maar als je naar je collega’s kijkt: Dimitri Vantomme presenteert op MENT TV, Jens Geert op OUT TV. Jou zien we nooit in een tv-programma.

Kurt Rogiers, die in mijn jury zat, gaf me ooit een mooi compliment. De ochtend na de finale van Mister gay Belgium stuurde hij mij een sms om te zeggen dat het een leuke show was, maar dat hij vooral onder de indruk was van mijn presentatie. En los daarvan, dat hij nog nooit van mij gehoord had. En ik hoor dit compliment vaak van collega presentatoren. Alleen is de vraag weer, en dat ligt aan mezelf, heb ik ooit een casting meegedaan voor OUT TV? Neen. Heb ik ooit iets gedaan met MENT TV, b.v. castings of screentests? Neen, ik heb dat nooit gedaan. Dus denk ik dat de fout meer bij mezelf ligt. Ik voel dat niet als miskenning. Moet ik dat er ook nog bijdoen, is eerder mijn bedenking. Er zijn maar 24 uren in een dag en mensen weten niet dat ik daarnaast nog 6 van de 7 dagen tv maak. Ik heb ook lange dagen: van 8 uur ’s morgens tot 4 uur ’s nachts sta ik op de set voor opnamen. Ik organiseer Mister Gay Belgium en heb daarnaast nog een aantal toffe projecten om erbij te doen. Dus denk ik dat het meer tijdsgebrek is. En laat ons eerlijk zijn, ik denk niet dat Jens van zijn presentatie bij OUT tv kan leven en ook bij MENT TV is dat zo. Dus, het kan allemaal wel leuk zijn, maar als je daar je boterham niet mee verdient, is het een hobby. Ik heb al 1 grote hobby en dat is Mister Gay Belgium.

Ondanks dat financiële, zij komen beiden op tv. Voel je je niet miskend?

Ik vind dat dubbel. Als ik morgen een screentest zou gaan doen bij OUT tv, weet ik niet of ik word aangenomen. Mochten ze mij de vraag stellen om een programma te doen, zou ik dat misschien wel overwegen. Maar ik vind ook dat als je iets doet, je het goed moet doen. In een ver verleden ben ik door JIM tv gevraagd om een programma te presenteren. Ik was daar het gezicht van, maar omdat er geen budget voor was is dat programma afgevoerd. Ik werk heel graag samen met die zenders, maar ik weet niet of ik de persoon ben om dat te doen. Ik zou dan liever zoals Niels Destadsbader jury zijn in een programma. En laat ons eerlijk zijn: er zijn ook betere presentatoren dan ik. Ik krijg weliswaar positieve feedback van Jens en Dimitri, maar ik moet er misschien meer mee gaan doen.

Evenementen organiseren is ook een belangrijk luik voor jou. In 2009 ben je begonnen met ‘Pink Nation Exclusive’. Wat was dat eigenlijk?

Dat was een exclusief event voor LGBT’ers. Het was de bedoeling om 1 keer per jaar de Nacht van Exclusief  voor LGBT’ers en friends te organiseren. Dit met standen, artiesten, een red carpet, vip, eten en drinken. Alles erop en eraan. Dus eigenlijk een decadent feestje. Ik heb dat georganiseerd voor ‘All entertainment’, een evenementen bureau waar ik voor werkte. Ik was eigenlijk het gezicht van dat event. Ik moest mensen warm maken om daar heen te komen. Ik had ook een promo team dat naar discotheken ging. We deden dat event op een locatie die verschilde van waar mensen altijd naartoe gingen. Ik heb dat een paar jaar georganiseerd, tot ‘All entertainment’ er de stekker uittrok. Dat event koste heel veel geld. Het was wel rendabel, maar ik werd voor de organisatie ervan in dienst genomen en dus betaald. Als je dat naast elkaar legt, wordt dat een ‘break even’ operatie. Ze hadden dan een voorstel voor een vierde editie: een light versie. En als ik iets moet organiseren dat minder is dan de vorige edities, dan stopt het voor mij. Vervolgens hebben ze gekeken of ze het alleen konden organiseren, maar hun steunpilaar was weg. Ze zijn er dan maar mee gestopt. En laat ons eerlijk zijn: we zitten in een gemeenschap waar iedereen verwacht dat ze op een guestlist staan, gratis binnen mogen en gratis eten en drinken krijgen. Maar de tijd van gratis is gedaan, want er is geen budget meer voor. We hebben ooit een editie gehad met internationale Eurovisie kandidaten. Mensen moesten 24 euro betalen en vip’s 69 euro en dat was toen veel geld. In andere sectoren betalen mensen dat met plezier, maar in onze gemeenschap willen ze naar decadente feestjes gaan en er niet voor betalen. Dat is de ondergang geweest van ‘Pink Nation’ en andere events en party’s. Niettemin heb ik het graag gedaan en heb ik er mijn naam in de scene mee gemaakt. Ik ben ‘All entertainment’ daar heel dankbaar voor.

In 2013 ben je begonnen met Mister Gay Vlaanderen, jouw kindje. Hoe ben je op het idee gekomen dat te organiseren?

Dat jaar werden de World Outgames georganiseerd in Antwerpen. Ivan Denis (zijn toenmalige partner, n.v.d.r.) en Kate Ryan waren de ambassadeurs van het project. Daaraan gekoppeld vond ook Mister Gay World in Antwerpen plaats. Dat was de reden waarom we Mister Gay Vlaanderen hebben opgericht. We hadden geen deelnemer voor Mister Gay World. Dat is als het Eurovisiesongfestival organiseren en zelf niet deelnemen. In die tijd gaf ik mediatraining bij verschillende miss verkiezingen. Ivan vroeg mij of ik met mijn ervaring dit niet wou organiseren voor één jaar. Ik dacht toen dat niemand zat te wachten op een miss en mister verkiezing. Dus heb ik dat toen enkel gedaan om ons land uit de nood te helpen. En met het idee om het kleinschalig te houden. Dat heeft ervoor gezorgd dat we veel persaandacht kregen en mensen het een leuk concept vonden. Toen dachten we om het verder te blijven organiseren. Later is het Mister Gay Belgium geworden, met dank aan onze premier Charles Michel.

Iedereen weet dat die naam Mister Gay Belgium bij een andere persoon zat. Hoe is het jou gelukt die naam te krijgen?

Dat is een heel gedoe geweest. Mister Gay Belgium was misschien 3 keer georganiseerd vanaf 2007 en was helemaal niet hetzelfde als nu. Dat was toen een verkiezing waar jongens het grootste deel van de tijd op een podium stonden in ondergoed. Ik wou meer dan dat. De eigenaar van de naam wou het wel verkopen, maar wij zijn een vzw en hadden daar helemaal geen budget voor. Hij vroeg duizenden euro’s voor een naam die eigenlijk een lege doos was. Na 3 jaar Mister Gay Vlaanderen begonnen we te groeien en gingen we naar internationale wedstrijden: Mister Gay Europe en Mister Gay World. We moesten toen telkens zeggen: Mister Gay Vlaanderen uit België. Dat klonk raar. We beseften dat de naam België ons een grotere markt zou geven, ook wat betreft partnerships en sponsoring. We wilden ook de premier tegemoet komen. Charles Michel was lid van onze jury. We zijn toen gaan informeren of de naam nog steeds te koop was. Na veel mails en telefoons hebben we die naam gekocht. Ik heb als bestuurder van de vzw de investering gedaan uit mijn persoonlijk budget.

Hoe heb je Ivan Denis leren kennen?

Ivan heb ik leren kennen via een casting die ik deed voor dat JIM-tv programma. We hadden daar een stukje over comming-out van jonge mensen en hoe het voor hen was geweest. Ivan was de enige die via een soort Facebook kanaal voor lgbt’ers niet had gereageerd op mijn bericht. Na het programma heb ik hem een bericht gestuurd met de vraag waarom hij niet reageerde. Zo zijn we aan de praat geraakt en we hebben een hele nacht gepraat via msn. De volgende dag hebben we dan afgesproken en we zijn nooit meer van elkaar weggegaan. We zijn acht jaar samen gebleven.

Hoe belangrijk is Ivan in je leven?

In die acht jaar was Ivan heel belangrijk. Nu nog steeds, want ik zie hem nog steeds als een goede vriend. We hebben heel mooie en minder mooie dingen meegemaakt.  Wat voor mij belangrijk is, is dat we die periode hebben gehad. Het is nog altijd moeilijk om erover te praten. Je wist die acht jaar niet weg. We hebben samen events georganiseerd, samen een ringen collectie op de markt gebracht en samen Mister Gay Belgium op de kaart gezet. Ivan en ik waren een gouden duo. Maar na een tijdje groei je uit elkaar. En ik heb daar misschien niet altijd op gelet. Onze interesses waren verschillend. Ivan was niet meer zo geïnteresseerd in Mister Gay Belgium en had andere prioriteiten. Hij vond dat er heel veel van ons persoonlijk leven naartoe ging, wat ook waar is. We kwamen enkel nog buiten voor Mister Gay Belgium. En dan heb ik nog mijn drukke baan. We leefden uiteindelijk naast elkaar. En als partner van… is dat niet altijd zo fijn.

Heb je geleerd uit die fouten van de vorige relatie om de relatie met Raf te doen slagen? Je bent bijvoorbeeld samen naar Milaan geweest. Ik kan me niet voorstellen dat je de laatste jaren met Ivan samen naar Milaan zou gegaan zijn.

Milaan was ook niet voor vakantie, maar voor de shoot van Mister Gay Belgium. Alle reizen die ik in het verleden heb gemaakt, waren allemaal in het kader van Mister Gay. Mijn grote vakanties zijn Mister Gay Europe en Mister Gay World. Milaan was de fotoshoot voor het tijdschrift ‘The Gay Issue’. Ik ben er amper drie dagen geweest en heb er gewerkt. Raf was er wel bij, net zoals Ivan er altijd bij was. Alleen vond Ivan het op het laatste niet meer zo leuk. Voor hem was dat geen vakantie en hij zag me de helft van de vakantie niet wegens verplichtingen. We aten samen en verder liep hij gewoon overal mee naartoe. Twee jaar geleden had hij al gezegd dat het voor hem niet meer hoefde. Hij was die verkiezing beu. Maar ik wou het wel blijven doen.

Maar ik zie jou met Raf af en toe aan de toog van een bar zitten. Iets dat jij met Ivan de laatste jaren nooit deed. Besef je: ik moet daar meer aandacht aan besteden?

Ik zou liegen als ik ja zeg, want dat is niet waar. Ik ben nog steeds even gedreven. Soms zegt hij: het is weer Mister Gay of iets anders. En als ik met Raf op café was, was dat om een magazine te halen waar ik in stond. Dan was dat om er eentje te drinken en dat magazine mee te nemen. Ik besef wel dat mijn leven niet alleen Mister Gay is. En ik besef dat als ik verder zou leven zoals ik altijd deed, ik Raf ook zal kwijtspelen. En misschien wel sneller dan met Ivan. Ivan heeft dit samen opgestart, Raf is Mister Gay Belgium geweest en heeft nooit de intentie gehad om dit mee te organiseren. In het begin van de relatie met Ivan deden we ook veel gemeenschappelijke zaken en als ik nu met Raf in het begin al niets meer samen zou doen, heb ik wel een probleem. Ik zorg wel voor meer quality time en we hebben samen een huisdier om voor te zorgen. Misschien was dat wel wat Ivan miste in de relatie en ik kan dat begrijpen. Ik ben niet altijd de beste partner geweest en omgekeerd hij ook niet. Er waren momenten dat ik Ivan hard nodig had en hij me niet 100% steunde. Wat ik wel mooi vind is dat we er samen uitgeraakt zijn, zonder veel drama. We voelden beide aan dat dit de beste beslissing was. Dat maakt het nog moeilijker. Ik had misschien graag één keer met hem zware ruzie gemaakt, de deur dichtgeslagen en gezegd dat ik hem nooit meer wou zien. Nu zitten we in een grijze zone dat we eigenlijk geen ruzie hebben. Maar elke keer ik Ivan zie voel ik me slecht. We hebben bijvoorbeeld Facebook herinneringen die telkens naar boven komen. Ik krijg er nog een krop van in mijn keel. Ik dacht altijd dat Ivan de ware was waar ik mee ging trouwen en plots is hij er niet meer. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee. Soms vraag ik me af: ‘Heb ik het niet te snel opgegeven? Had ik er niet aan moeten werken? Was het wel de juiste keuze ?’ Dat is erg voor Raf hè! Die heeft meegemaakt dat ik hier zat te wenen voor Ivan. Ik twijfel veel, maar ben nu wel heel gelukkig met Raf. Wat ik nu heb, miste ik heel erg in mijn vorige relatie op het einde.

Je bent een bekende figuur in het LGBT-milieu en een mediafiguur. Soms krijg je bagger over je heen. Ik wil een aantal zaken daarvan aanhalen om jouw versie daarvan te horen. Laat ons starten met de situatie met Tom Smets, één van de kandidaten van Mister Gay Vlaanderen. Er is daar heel veel over geschreven. Men betichte jou ervan dat je het deed met je kandidaten. Hoe heb je die periode beleefd?

Dat was verschrikkelijk. Ik besefte dat er ooit een moment ging komen dat mensen dat gingen zeggen. Dat verhaal van Tom raakte me. Ten eerste was er niets van aan en ten tweede dachten mensen ‘waar rook is, is vuur’. Uiteindelijk was dat verhaal onwaar en dat deed iets met mij. Ik moest me verdedigen voor iets dat ik niet gedaan had. Ik moest een rechtszaak aanspannen die voor mezelf en voor mijn onderneming veel geld koste. En dat voor iemand die het geld niet had om dat ooit aan je terug te betalen. Ik heb die zaak in eerste aanleg twee keer gewonnen. Tom Smets kwam nooit opdagen, maar heeft in het laatste verhoor toegegeven dat dit verhaal gelogen was. ‘Dag Allemaal’ heeft daar anderhalve pagina aan gewijd, radio en tv hebben erover geschreven en gerapporteerd. Maar toen Tom toegaf dat het gelogen was, heeft geen enkel mediakanaal dit opgepikt. Die situatie heeft me jaren achtervolgd. Nu met de relatie met Raf komt dit terug naar boven. Dit is dus bullshit! Ik heb zwart op wit op papier staan dat Tom Smets verklaart dat het gelogen is en hij uit de wedstrijd wou stappen. Op die manier kon hij vanonder de overeenkomst geraken. Dit is de foutste en lafste daad ooit. Als Tom me tegenkomt, gaat hij nog in een grote boog om me heen. Wat hij heeft gedaan is beschamend. Dit heeft mijn imago en geloofwaardigheid aangetast. Als ik er aan denk, word ik opnieuw boos. Hij begreep op zijn 19 jaar niet wat dit zou aanrichten. Je hebt een schandaal en plots bellen partners en sponsors naar jou. Je moet die mensen hun vertrouwen terug winnen omwille van iets dat niet waar is. Heeft me dat getekend? Ja! Sindsdien hou ik grote afstand van de kandidaten. Tijdens de wellness avonden ga ik aan de bar zitten. Dat is erg hè!

Nu zeggen ze met Raf dat ik een relatie heb met een voorgaande mister. Het was trouwens Raf die gezegd had dat hij mij zag zitten. Dat is pas in Stockholm otstaan. Ik zou nooit die stap hebben gezet, had Raf dat niet aangegeven. Ik zou nooit iets beginnen met mijn kandidaten. En ik ben ook niet samen met de winnaar, want hij was toen al mister af! Ik heb er wel lang over nagedacht, maar vond er niks mis aan. Ik besefte wel dat er reacties op zouden komen. Maar waarvoor moest ik kiezen? Voor mijn eigen geluk of denken aan wat de mensen zouden zeggen? We hebben dat samen beslist en eigenlijk waren de reacties achteraf vrij goed.

Maar in je gezicht zijn mensen vaak vriendelijk. Achter je rug klinkt het verhaal dat je al met Raf samen was in de periode van Ivan.

Dat is totaal onwaar. Ik heb ook tegen Raf gezegd dat mensen zouden denken dat hij daardoor zijn titel heeft gewonnen. Ik vind dat erg voor hem. Toen Raf op de casting binnenkwam, was dat helemaal mijn type niet en was ik dat waarschijnlijk omgekeerd ook niet. Maar als je een jaar met elkaar samenwerkt, leer je elkaar beter kennen. Trouwens iedereen kan de punten inkijken. Ik geef zelf geen punten. In geen enkel onderdeel doe ik dat. Er is al veel geschreven en geroddeld over Mister Gay Belgium, maar nog nooit dat de wedstrijd niet eerlijk verloopt. Raf was een terechte winnaar en heeft een mooie campagne neergezet. Het zou erg zijn mocht dit alles overschaduwen.

Een laatste roddel: Ivan was een goed handboogschutter. Hij werd wereldkampioen bij de junioren. Er wordt gezegd dat het jouw schuld was dat hij gestopt is. Doet het pijn als je zo iets hoort?

Tuurlijk doet dat pijn! Ivan heeft die keuze zelf gemaakt. Hij heeft zijn sport opgegeven omdat hij op was en het systeem van ondermeer BLOSO niet meer deugde! Het enige wat hij nog kon doen na zijn wereldkampioenschap was achteruit gaan en dat is erg voor een topsporter. Hij wou stoppen na de World Outgames. Ik heb daarvan afgezien en heb geweend toen hij zijn laatste wedstrijd schoot. Ik denk dat Ivan iemand was die met de juiste omkadering ver zou geraakt zijn, want hij had veel talent.

Ivan heeft wel iets dat jij niet hebt! Een Wikipedia-pagina!

Heb ik dat niet? Ah oké!

Maar Ivan zal altijd een deel van mijn leven blijven. Nu is dat moeilijk en we zeggen wel hallo als we elkaar tegen komen, wat heel vaak is. Maar dat is geen evidentie voor hem. Ik denk dat hij daar nog erg onder lijdt.

Hoe heeft hij erop gereageerd dat jij een nieuwe relatie had?

Hij was de eerste naast twee goede vrienden die dat wist. Ik ben het hem ook zelf gaan vertellen. Elk interview dat ik gegeven heb over de relatie heeft Ivan nagekeken. Ik wou ook niet dat er negatief over hem werd gesproken. Ik ben altijd met heel veel respect met hem omgegaan en hoop dat het op vriendschappelijk vlak ooit terug wordt zoals het was. Alleen besef ik dat het voor hem moeilijk is dat zijn plaats is ingenomen en dan nog wel door een ex- mister. Ik hoop dat hij ook gelukkig wordt met iemand, maar weet dat hij nu heel verdrietig is.

Ben je een rancuneus persoon of leer je met die kritieken leven?

Je leert daarmee leven, maar ik kan vergeven maar niet vergeven. Er zijn mensen die dingen gezegd hebben die niet zo mooi waren. Tom Smets en ik zullen nooit goede vrienden worden. Ben ik nog steeds boos op hem? Ja! Zal ik het hem ooit vergeven? Misschien wel. Maar dat heeft heel veel pijn gedaan en heeft heel veel geld gekost aan advocaten en procedures. Eerlijk? Ooit komt er een moment dat Tom nog aan mij gaat denken. Ooit gaat die mij dat terugbetalen, want hij heeft nu niets. Hij kan denken: ik geraak er nu mee weg, want hij staat nergens officieel geregistreerd. Maar wees gewaarschuwd: de dag dat hij een verblijfsadres heeft, ben ik er ook! Het is goed uitgedraaid voor mij dankzij mijn advocaten, maar het had ook het einde van Mister Gay kunnen zijn! Tom Smets is samen met zijn goede vriend Patrick, die nog even bekend wou worden op de kap van de situatie. Die twee blijven best ver uit mijn buurt. Ben ik rancuneus? Ja, er zijn misschien wel een paar mensen waar ik niet zo blij mee ben. Mensen zeggen wel eens: ‘het is de grote Bram Bierkens show’. En ja het is natuurlijk een project waar ik mezelf aan koppel.

En ik vind nog steeds dat een Pride of Mister Gay nodig zijn als je de commentaren leest op internet: dat we mediageile homo’s zijn. Maar weten ze wel dat er jongens zijn die buiten worden gezet door hun ouders en gepest worden in hun sportclub of school? Ik vind het heel egocentrisch en bekrompen als je zo een reacties durft te geven over artikels van Mister Gay. Want dan weet je niet waar het over gaat en heb je het niet gezien. Respecteer ik ieders mening? Ja natuurlijk, maar we krijgen heel veel shit over ons heen. Ik heb geleerd om dat los te laten, maar ik word nog altijd boos van die verhalen. Bekend zijn heeft zijn voordelen, maar soms denk ik dat het soms beter is onbekend te zijn. Ik kom op plaatsen waar anderen niet komen, maar moet er wel veel shit bijnemen. Ik wil geen bekende Vlaming zijn zoals Koen Wauters! Vroeger wel, maar nu… neen dank je!

Ben je mediageil?

Zou ik de media en wat ik nu doe kunnen missen? Neen! Ivan en Raf zeggen dat beiden: als ik niet zing, zal ik presenteren of iets organiseren. Ik heb dat nodig en ben graag op events onder de mensen. Is dat mediageil? Weet ik niet, maar je moet wel in de belangstelling willen staan om dit te doen.

Kom je niet vaak mensen tegen die als vriend willen overkomen, maar die eigenlijk iets van jou willen?

Ik merk dat ik daar in het verleden iets te gemakkelijk mee omging. Ik heb een beperkte vriendengroep gecreëerd door de jaren heen. Ik besefte dat er mensen waren die iets gratis van me wilde en daar ben ik wel met de groffe borstel doorgegaan. Het was vaak Ivan die zag dat mensen mij gebruikten. Ik was daarin te naïef. Ivan deed me beseffen dat ik beperkter moest zijn in mijn vriendenkring en meer tijd moest maken voor mijn echte vrienden. Toen Raf in het begin zei dat hij iets voor mij voelde dacht ik ook: mist hij zijn manager of mij? Ik ben strenger geworden in met wie ik omga. Het is niet gemakkelijk om gewoon eens uit de bol te gaan, want dan hoor je plots allerhande verhalen.

Is dat niet de keerzijde van de medaille?

Ja, maar ik doe dat toch ook niet met andere mensen? Ik zal nooit een grijze muis worden. En dat verwachten mensen wel met mijn functie.

Wat zijn jouw toekomstdromen?

Ik hoop dat het geluk dat ik nu heb nog lang gaat duren. Dat de verkiezing blijft zoals zij nu is. En ik hoop dat er nieuwe projecten op mijn pad zullen komen.

Succes met je nieuwe relatie en je carrière.

https://www.mrgaybelgium.be/

bram-bierkens

Celebrity, a cruise with a heart for LGBT’s

October 2017, Touristicogay goes aboard the Celebrity Reflection. The next 11 days we will visit beautiful cities in the Mediterranean and notice the gay friendliness of this cruise agency.

The ship and the cabins

Celebrity Reflection is a Solstice-class cruise ship and with more than 3000 guests on board it’s a floating city. One of the goals of Celebrity is affordable luxury… and they show that with the big X in their logo.

We recommend taking at least a cabin with a balcony. Enjoy the sunset or drink a glass of wine when  you reaches one of the beautiful destinations. When you take the upgrade to the concierge class or suite class, the crew spoils you every day with snacks, drinks and special events like a sail away on the helicopter deck…. an incredible experience.

The cabins and bathroom are spacious, the beds comfortable and the sheets and pillows are blessed to sleep. Your personal attendant cleans your room 2 times a day and helps you with a smile when you have a question.

The restaurants

We only eat in the complimentary restaurants: buffet and main restaurant. The buffet restaurant is very spacious and a lot of different kitchens you can try. We were a little bit worried that after 11 days, we always would taste the same food, but the crew tried to bring every day something new. You also have different food stations… so no long queues.

The breakfast was varied and also here, many choices like eggs of your liking. They also had a healthy breakfast on the terrace.

The main restaurant is still with a first and second seating. If you are solstice class or higher, you can chose… but a reservation is necessary. Every day you have a new menu and we tried many of them. But many guests on the ship are American, the food too…

European’s have a different taste and sometimes you get crazy combinations like a shrimp cocktail with ketchup. In Europe we also have different kind of pastries and the European food was not always made like we know it. Is that bad? No, and the waiter will surely listen to the way you like your food on the plate. The same problem you will find in the buffet. Some European dishes are made the American way, so sometimes we had a strange taste.

If you like something special, just take one of the specialty restaurants. You get offers almost every day in your room.

If you’re staying up late, other companies serve food 24 hour, here only untill 1 am. So be sure you eat enough before partying.

The bars and entertainment

Celebrity is a modern luxury company, so no water slides here or big parties. Relaxing on the pool, enjoy the hot tub or the sauna, read a book or take a drink on the bar with live music. That’s why you go with Celebrity. We (and many other guests) liked the Martini bar (with an ice bar) where the Asian boys entertained the guest every evening with great cocktail shows. Loved it!

The most dance events took place on the floor of the grand foyer: special dance shows, parties, etc. The party goers can party at the sky lounge with a great dj and the theater is the place to be for wild entertainment.

Celebrity is not a party company, but despite that we had great shows in the theater and they even had their own productions. But… do not think you can party till 4 am. You are sailing with older guests, the bars close at 2am at the latest.. (maybe different during the summer holidays).

Every day you get a newsletter with the program of the day. Also here, you are not on a party ship. You find enough to do while at sea, but its smaller than for example on Royal Caribbean.

The LGBT friendliness on the cruise

Celebrity is mentioned as one of the most gay friendly cruise agencies in the world. LGBT people choose this kind of cruise because they do not like the big party cruises like ‘Atlantis’. They like to meet other LGBT people on the ship and enjoy a nice time either alone, with their partner or a group.

On the first day Celebrity organizes a LGBT social hour at the main bar. They announce it in the daily newspaper. The other days of the cruise you can find the LGBT social hours on the message board at guest relations. For sure, it’s a good idea of organizing this event to meet other LGBT people on the cruise… but the main bar is so crowded at that time that you not can socialize with other LGBT guests. You do not even know who is gay or not. Other cruise companies organize this event the first day with a member of the staff. Not everyone is so assertive to talk to strangers. A staff member can break the ice.

The gay-friendly destinations

But you chose this company for the destinations. And in this cruise many LGBT friendly  cities to visit. We make a selection of it.

Spain has been known as a gay-friendly country. In our program was the beautiful city of  Barcelona with an overnight stay. During the day you can enjoy the beauty of the city with the Ramblas, Sagrada Familia and the delicious food. But in the evening the city is known for its huge and vibrant gay life. Barcelona, a city that never sleeps!

A famous destination is Nice at the Côte d’Azur. You arrive at Villefrance. With the bus or the train you can visit the beautiful city in less than 30 min. Take a walk in the shopping street  before you enjoy the hot weather at the beach and its nice boulevard. But before you leave to the ship go visit the tourist office and ask for the gay map. The next time you are in Nice you will definitely visit the vibrant gay life of this city. Also visit their website for the latest events.

Malaga has been known as one of the most beautiful cultural cities in Spain. For the short time you are there visit the house of Picasso and make a walk on the promenade. The next time you come back just take the metro and in 30 min you are in Torremolinos. This beach city has an amazing gay life and 2 gay beaches.

When you arrive in Cartagena take a tour to Murcia. The historical city is fascinating and known for its Casino and Cathedral. But try to come back for the nightlife. Many LGBT’s visit the city for the gay life.

Ibiza is a vibrant island during summer. When you are a party animal, come back! After summer you better take a tour to see more of the cultural part of this island.

Celebrity or Royal Caribbean?

Many people ask me which company is the best: Royal Caribbean or Celebrity? First, they are both LGBT friendly and Royal has been chosen as the most gay friendly cruise agency of 2016.

But it all depends what you like on your cruise. For partying, water slides, shows, big entertainment and a younger crowd Royal Caribbean is the number one cruise. They even have the biggest cruise ships in their fleet. But if you like a little bit more luxury, a long stay at the destinations and a great kitchen then Celebrity is the cruise for you.

https://www.celebritycruises.com/

https://www.royalcaribbean.com/

 

Torremolinos, Malaga’s gay hotspot!

Ask a gay guy to mention a beach in Spain to party.. and they will most likely answer: Playa Del Ingles at Gran Canaria with its gay beach, Yumbo Centre, parties and hot guys… However, Last year I discovered Torremolinos. And I was surprised about the huge gay life over there. So, could it be a substitute for Gran Canaria? Let’s find out.

Take a plane to the beautiful city of Malaga, then take the metro and 1 hour later you ‘re lounging at the hotel’s swimming pool. But what are the pros and con’s of this beach city?

What to eat and where to stay

Torremolinos is famous for its huge hotels on the beach, but you can also find smaller places to stay at. If you prefer your hotel to be catered exclusively to the gay community, we can give you 2 options: Hotel Rituals and Hostal Guadalupe. Both places are close to the beach and the party locations.

Like Playa Del Ingles, you can find many fast-food restaurants, but Torremolinos and Malaga have great restaurants where you can eat Spanish food at a reasonable price. Also try the restaurant of Hostal Guadalupe: there you can have a 3-course meal with a drink for a great price… and it has to be said: it’s delicious.

The beach

Torremolinos hosts 2 gay beaches. Between them you find Eden beach bar with a nice terrace. On the boulevard you find a fancy place: El Gato lounge. But…the beach is less party minded then the one on Playa del Ingles: a bar, chairs and a beach… and no dunes for cruising. But nonetheless it all makes for a good place to enjoy the nice men and the great weather.

Let’s Party!

Playa Del Ingles has Yumbo center, Torremolinos La Nogalera. A huge place with many bars, discos, restaurants, shops and even a sauna. The most bars are modern and many have cruising areas. So start your evening at NA with a cocktail and then visit the happy hour of Free Eagle. That last bar has a free entrance and is a great place for fetish people. Then visit Men’s bar, Vida, Eden Copas and the best gay cocktail bar: La Bohemia.

The most bars and discos have cruising places, but you can also visit one of the many sex- and fetish clubs or one of the three gay saunas in the city (some of them have a lot of cute rent boys). Make sure to visit Querell, The Factory, Apolo sauna and sauna Atlas.

The discos start late. Aqua club has a nice bar with terrace and the disco (with cruising) is almost every day open. But on saturday everyone visits Centuryon! It’s a large disco, very beautiful and great music… When you leave this great disco…. it probably  will already light outside and time for breakfast!

The pros and contras

Why you should go to Torremolinos and why to Playa del Ingles?

Torremolinos has a huge and modern gay life, 2 beaches, nice restaurants, cheap drinks and you are close to many cultural cities like Malaga or Granada. But the weather is seasonal, and younger guys will visit the place in the weekend.

For the good weather you have to visit Playa Del Ingles. You can visit it the whole year around. Also the gay life is vibrant and the gay beach is more party minded. However, the bars are older, there are no cultural cities and the flights are more expensive.

But whatever your preferences, you are bound to have an unforgettable gay holiday at the beach.

https://www.carihuela.tips/torremolinos/

 

 

 

 

 

Bart Abeel: “Antwerpen is bijna een holebi-pretpark”

Bart Abeel is al 10 jaar het gezicht en de voorzitter van Antwerp Pride . We hadden met hem een diepzinnig gesprek over zijn leven en zijn liefde voor Berlijn, Antwerpen en Antwerp Pride.

Bart welkom!

De meeste mensen kennen jou als het gezicht van Antwerp Pride en World Out Games. Ben je zelf een geboren Antwerpenaar?

Neen, ik ben geboren in Ieper, maar ik ben opgegroeid in Wieze.

Hoe ben je in het Antwerpse terechtgekomen?

Ik ben thuis moeten vertrekken toen ik 19 jaar was. Toen was dat nog zo als je thuis je coming-out deed. Ik ben dan in Antwerpen terechtgekomen voor mijn studies en ben hier blijven hangen.

Ben je tevreden over je jeugdjaren: hoe je geleefd hebt, wat je gestudeerd hebt?

Ik ben absoluut een tevreden man. Ik ben opgegroeid in een beschermd milieu door de speling van het lot. Ik ben vroeger thuis moeten vertrekken dan voorzien, maar dat heeft me wel kansen gegeven die ik anders nooit had gekregen. Het heeft me de mogelijkheid gegeven om me in een vroeg stadium te ontdekken. Ik ben absoluut dankbaar voor mijn leven tot nu toe en ik heb geen enkele bitterheid over wat er toen gebeurd is. Ook al was dat een moeilijke periode, het maakt mensen sterk.

Wat heb je gestudeerd?

Ik heb economie gestudeerd en ben na het jezuïetencollege thuis vertrokken. In Antwerpen heb ik me dan toegelegd op toegepaste economische wetenschappen.

Was je in Antwerpen in de periode van het bruisende gay leven in de ‘van Schoonhovenstraat’?

Ja, en dat was heel indrukwekkend, maar ook zeer intimiderend in het begin. De manier hoe daar werd omgegaan met openheid en seksualiteit en de hoeveelheid aan bars, dat was fantastisch. Jammer dat het verdwenen is:  het was een beetje folklore.

Hoe is je carrière hier geëvolueerd?

Ik ben begonnen in de maritieme sector. Dat was voor de val van het Ijzeren Gordijn begin jaren 80. Ik had het geluk te kunnen werken voor een bedrijf dat zich bezighield met de Oost-Duitse staatsrederij. Die hadden in Antwerpen een commercieel netwerk, waar ik verantwoordelijk was voor het containerpark. Ik heb de kans gehad om in die tijd naar Oost-Berlijn te reizen. Daardoor heb ik het Ijzeren Gordijn gekend, Check point Charlie, en de West- en Oostkant van Berlijn. Vandaar dat Berlijn voor mij nog een heel belangrijke plaats inneemt in mijn leven.

Via headhunters ben ik in Amsterdam terechtgekomen. Uiteindelijk ben ik  terechtgekomen in de IT-sector. Bij het bedrijf Micro Focus, dat actief is in software, doe ik mijn huidige job sinds 1999.

Als je Berlijn vroeger en nu bekijkt, hoe was het vroeger dan?

Toen er een Oost- en West-Berlijn was,  ben ik er zakelijk geweest. Daarna heb ik Berlijn vrij snel zien veranderen met een grote underground scene waar alles mocht en alles kon. Dat was een heel levendige scene die er nu ook nog is. Maar toen was dat heel extreem. Ik was 30 jaar toen Berlijn zich ontrolde: ik heb fantastische party’s meegemaakt en veel vrienden gemaakt. Nog steeds heb ik er een speciale band mee en zou het na Antwerpen zelfs de tweede leukste stad van de wereld noemen.

Zou je er ooit willen wonen?

Ik heb dat ooit overwogen, maar door de dingen hier in Antwerpen heb ik het plan nooit ten uitvoer kunnen brengen.

Hoe ben je dan ooit in heel het verhaal van Antwerp Pride en World Out Games terecht gekomen?

In 2007, na de Euro Games was er in Antwerpen wel goesting om meer te doen, op grotere schaal. Vanuit Navigation werd er aan de stad gevraagd om meer steun te krijgen. De stad heeft daar niet neen opgezegd, maar wou het breder opentrekken. Ze wilden niet zomaar een commercieel event ondersteunen. Via Willem van ‘de Rubzz’ werd ik uitgenodigd op een vergadering. Ondermeer de dienst toerisme was daarbij betrokken. Omdat ik geen binding had met politiek, horeca of het verenigingsleven zagen ze in mij een neutraal persoon. Zo ben ik woordvoerder en daarna voorzitter geworden van Antwerp Pride.

Heb je de Euro Games meegemaakt als bezoeker of vrijwilliger?

Ik heb dat heel actief meegemaakt met o.m. de openings- en sluitingsceremonie. Ik was geen sporter, maar bezoeker. Het heeft me zeker beroerd, omdat er zo een leuke sfeer hing.

Hoe kijk je terug op de beginjaren van Antwerp Pride?

Dat is een avontuur geweest. We zijn begonnen met een klein groepje mensen zonder enige structuur en vaste financiering. Het was zelfs zonder rechtsvorm, want pas 2 jaar later zijn we een vzw geworden. Maar met heel veel zin zijn we op zoek gegaan naar samenwerkingen en dat was zeer fijn. Vooral omdat de steun van de stad er al was: Ludo van Campenhout, Philip Heylen en de mensen van de dienst toerisme hebben ons heel hard geholpen. We zijn klein begonnen, maar hadden nooit durven dromen dat het deze proporties zou aannemen.

Als je daar op terugkijkt, zou je het anders gedaan hebben of ben je tevreden hoe je het gedaan hebt?

Wat Antwerp Pride betreft hebben we een parcours gereden wat me tot tevredenheid stemt. Hadden we het anders kunnen doen? Neen, niet echt. Ik denk dat we gestaag gegroeid zijn en we hebben betrokkenheid gegenereerd zowel bij de stad, de horeca als het middenveld. We hebben moeilijke momenten gehad, maar als vrijwilliger moet je altijd integer blijven en dan weet je dat je soms botst met mensen. Vooral omdat je aan bepaalde belangen komt en bepaalde veranderingen doorvoert. Er komt dan iets nieuws en dat is voor bepaalde mensen bedreigend. Maar we hebben dat naar het beste vermogen tactvol en diplomatisch proberen op te lossen en de ene keer met meer succes dan de andere keer. Vanuit mijn standpunt en dat van de Pride hebben we nooit rancunes gehad. We hebben alle bruggen open gelaten ook al waren ze soms moeilijk. Dat vertaalt zich in het feit dat er nu in Antwerpen wel een zeer groot enthousiasme is en ik ben bijzonder trots dat we met zo goed als iedereen die Pride dragen.

Ik heb die vroegere periode ook meegemaakt. Van de personen die vroeger de gayscene domineerden, waren er een paar egotrippers. Vooral mensen die hun eigen mening hadden en dat botste regelmatig. Heb je het daar moeilijk mee gehad?

Je komt egotrippers overal tegen, maar je moet ermee leren omgaan. Ik heb zelf getracht mijn ego binnen de proporties te houden om voorzitter te kunnen zijn. Dat betekent dat je met heel wat mensen door een deur moet gaan en dat je moet leren omgaan met mensen die van nature uit een groter ego hebben. Soms was dat behoorlijk storend en frustrerend en het heeft me soms verdrietig gemaakt. Je kunt met iedereen omgaan als je geduld, respect en empathie hebt. Je moet begrijpen dat je nooit voor iedereen goed kan doen.

Je kan niet ontkennen dat er mensen zijn die verhalen vertellen van die tijd. Voor de ene zijn ze waar, voor de andere niet. Dat frustreert toch?

Ja, dat frustreert, maar dat is een momentopname en tijd doet dingen vervagen. Je maakt ook mooie dingen mee en je wordt ook ouder. In mijn perceptie zijn er onrechtvaardige dingen gedaan en gezegd die ik nooit heb kunnen plaatsen. Maar wat brengt het bij om daar aan te blijven vasthangen? Soms kan je dingen begrijpen zonder dat je ze goedkeurt. Ik denk dat er ook wel heel wat mensen zijn die het moeilijk hadden met de verandering  en tot inzicht zijn gekomen achteraf. Het is goed om te zien hoe een stad vervelt en er een jongere generatie aan het opkomen is. Het einde van de ‘Van Schoonhovenstraat’ heeft de gayscene veranderd en verjongd. Maar ook dit is tijdelijk en er moet een opvolging zijn van generaties die elke keer nieuwe creativiteit aanbrengt. Dan is het fijn om te zien dat de Pride elk jaar aan het verjongen is en we er elk jaar nieuwe dingen bijkrijgen. Met Mister Gay Belgium, Leatherpride, Antwerp Pride en Antwerp Queer Arts Festival mogen we als stad fier zijn dat we zoveel kwaliteit hebben.

Hoe kijk je terug op de periode van de World Out Games?

Achteraf vooral met opluchting en tevredenheid, maar ook met gemengde gevoelens. Dat was een heel moeilijk project. We zijn onder een heel moeilijk gesternte gestart. Het project was zo goed als dood toen we het moesten reanimeren. We zijn daar in geslaagd. Maar er zijn ook veel misverstanden ontstaan tussen verschillende partners. Het is een complex project geweest met heel veel uitdagingen, vooral financieel, maar ook menselijke. En een groot project opzetten in een stad die ambitieus is, daarmee maak je niet altijd vrienden. Maar als ik erop terugkijk, ben ik trots dat we dit met een heel sterk team hebben kunnen volbrengen. En even zeggen dat we samen met de Euro Games internationaal één van de enige grote projecten zijn die break-even hebben afgesloten, zonder verlies. Heel veel mensen hebben een ongelooflijke tijd beleefd en in Stockholm met de Euro Games keken ze heel jaloers naar wat wij gedaan hebben.

In Miami Beach is alles 2 dagen ervoor afgeblazen. Ben je dan fier dat het bij ons wel is doorgegaan?

Ik denk dat ik eenvoudig kan inschatten hoe fout het kan lopen en dat is bij ons niet gebeurd, wat me nog altijd een opgelucht gevoel geeft . Als ik nog zo een project zou beginnen, wat zo goed als onbestaande is, moet je een goede financiële basis hebben en goede partnerships. Wat er daar is gebeurd, is zeer pijnlijk. Maar hadden wij toen als raad van bestuur geen beslissingen genomen, had het bij ons ook zo kunnen aflopen.

Stel ze bieden jou aan de Gay Games te organiseren, doe je het?

Op dit moment zou ik zeggen: neen, bedankt! Het is zeer belastend dit als vrijwilliger te doen. Ik heb een professioneel leven. Als je  toezegt voor zo een project, zeg je ja naar een engagement naar zoveel mensen toe en naar een stad toe. Dan wil je niet ontgoochelen. Dan leg je jezelf een juk op tot je iets aflevert. Dat wil zeggen dat je 4 jaar een verantwoordelijkheid gaat dragen die niet klein is.

Een World- of Euro Pride, zou je dat zien zitten?

Ik zou dat voor Antwerpen geweldig vinden. Zo een event hoort hier zeker thuis, maar of dat met mij moet zijn, is zeer de vraag.

We staan nu bij de 10 beste prides ter wereld. Is er nog een toekomst na de 10e editie? Gays willen graag vernieuwing.

Dat kan binnen de Pride en dat gaan we ook dit jaar weer bewijzen. Hij gaat zeer vernieuwend zijn. Hij zal niet alleen groter zijn, maar het Love United festival, de opvolger van Wave, zal vernieuwend zijn en een kwaliteitsniveau hoger liggen. Ik ben blij dat we ‘s nachts een main event hebben met een samenwerking tussen alle concepten. Er komen nieuwe genres en een verjonging van de vrijwilligers. Maar ik geloof vooral dat de Pride nog een heel groot potentieel heeft in draagvlak. Het is nu een olievlek die groter wordt en een hele stad meeneemt.

Laat ons maar de vinger op de wonde leggen. Er is een nieuwe lichting jonge mensen opgestaan en bij Red & Blue is er een nieuwe leiding. Plots kan er wel samengewerkt worden. Waaraan ligt dat?

De geesten rijpen altijd. Als je dingen op lange termijn wilt bereiken, moet je standvastig en integer zijn. Wij zijn altijd rechtlijnig gebleven, hebben nooit bruggen verbrand. Ook al zijn er vanuit de Pride onenigheden geweest, wij zijn altijd rechtlijnig geweest en hebben de pagina omgedraaid. Men ziet dat deze Pride gewoon goed is voor de gemeenschap en dan gaat men automatisch de handen in elkaar slaan. Het is goed dat mensen elkaar terug leren vertrouwen en samenwerken.

Ik heb een oudere gaymap bij en als ik begin te schrappen wat er verdwenen is de laatste jaren zijn we, volgens velen, afgezwakt naar een provinciestadje qua gaylife. Ben je het daarmee eens?

Absoluut niet! Ik kan er evenveel bijschrijven.

Maar zoveel zijn er niet bijgekomen.

Het exclusieve gay of lesbisch is minder. Er zijn wel een aantal dingen bijgekomen en van naam veranderd. Het exclusieve is ook niet meer zo nodig. Maar als ik vergelijk met Brussel: wat wij aan horeca hebben is indrukwekkend. Ga naar Keulen, daar is zo goed als niets meer. Wij hebben wel Antwerp Pride, Leatherpride, Antwerp Queer Arts Festival, Mister Gay Belgium. Wie kan dat zeggen? Maar we moeten aanvaarden dat dingen veranderen en andere accenten krijgen. Antwerpen is de laatste jaren holebivriendelijker en internationaal zichtbaarder geworden.

Vroeger kwamen mensen voor de gayhoreca, nu voor events en profiteert de gayhoreca daarvan mee. Moeten we dan nog meer op events inzetten?

Het is een en-en- verhaal. Voor Leatherpride is het bijvoorbeeld een zegen dat ‘The Boots’ er is. Je hebt altijd een lokale structuur nodig waar mensen buiten het event terecht kunnen. Zonder dat heb je een heel mager gebeuren. Ik geloof in de kracht van de lokale horeca. Ludo heeft zelf het einde ingeluid van een bepaald concept van uitgaan met zijn vernieuwing. Hij is weggegaan van de gesloten deuren en het aanbellen. Hij is gestart met open cafés en open discotheken. Nu zijn we nog een stap verder; iedereen zit in een bar, niet enkel gays. Ik kan je 6 terrassen opnoemen waar het publiek nu gemengd is.

Ik wil ook even in kaart brengen dat Active Company een groot sportevent gaat organiseren op het einde van het jaar: De Antwerp Briljant Games. Events zijn altijd belangrijk en de stad omarmt dat, ook omdat dat grote publiekstrekkers zijn en je daarmee internationaal scoort. Dit kan resulteren in een bevruchting van het wekelijkse toerisme. Er is echt wel veel meer zichtbaarheid van holebi’s. Het is bijna een “holebi pretpark”  hier in Antwerpen en er wonen ook veel holebi’s in de stad.

Zsa Zsa Lamor had de kritiek dat er geen aandacht meer wordt besteed aan de inkleding van de wagens op de Pride. Ben je het eens met haar?

Gedeeltelijk wel. Dat is iets waar je als organisator iets probeert mee te doen, maar niet veel aan kan doen. Dit jaar zijn er een 30-tal grote trucks en ik weet dat er een aantal indrukwekkend zullen zijn. Dus wacht maar af!

Hoe zie jij de toekomst van de Pride?

Ik hoop dat het evolueert naar een volwaardig stadsfestival. En er zijn heel wat mensen, niet alleen  holebi’s, die met die Pride bezig zijn. Je ziet dus dat heel wat mensen die dit een fijn weekend voor de stad vinden. We wonen in een stad met veel kleur en we gaan in de toekomst met elkaar nog meer moeten samen leven en respect hebben voor elkaar. De Pride nodigt daartoe uit. Als we de 2 grote voetbalploegen van de stad samen kunnen laten meelopen en grote sportclubs inspireren, betekenen we wel iets.

Hoe lang zie jij jezelf nog de kar trekken?

Dat is de vraag van 1 miljoen, maar ik denk dat het goed is voor elk bedrijf en organisatie dat er een wissel van de wacht komt. Maar ik doe het nog altijd even graag, omdat het een fijn positief project is. We werken eraan dat de Pride minder afhankelijk van personen wordt, maar dat er een structuur ontstaat. Ik zal pas vertrekken als ik weet dat de Pride daar klaar voor is en hopelijk is dit snel.

Ben jij een rancuneus iemand?

Neen, ik ben de gelukkigste mens als er een verzoening is na een conflict. Ik leef niet graag met een conflict. Rancune is verlies van tijd en energie. Ik zou misschien wat vaker langer kwaad moeten leren blijven om een signaal af te geven. J

 Kan jij nog met Ludo Smits door 1 deur?

Ik heb enorm veel respect voor wat Ludo gedaan heeft en kan zeker nog met hem door 1 deur. We hebben ook veel fijne momenten samen gehad en ik koester die. Ik heb altijd begrip gehad voor het feit dat Ludo een zakenman is en alles deed in functie van zijn zaak. Soms botsten onze belangen en was het moeilijk om elkaar te begrijpen. Maar ik heb dat nooit op de man gespeeld. Ik heb respect voor hem en hij is een fijn mens.

Jij besteedt veel aandacht aan jouw privacy. Ik vind geen facebookpagina van jou terug.

Dat klopt en dat is een manier om mezelf rustpunten in het leven te geven. Ik ben een publiek figuur door de vele events  Daarom heb ik dat nodig om af en toe in de luwte te gaan. Mijn privéleven is privé en deel ik enkel met mensen die me energie geven die ik dan weer nodig heb voor mijn publieke gebeuren.

Bestaat het gevaar niet dat mensen vrienden met jou willen zijn voor ‘dat ietsje meer’?

Dat kan gebeuren, maar in mijn huidige vriendschappen heb ik daar niet veel onder te lijden. En je kan geen 200 vrienden hebben.

Als je nog 1 droom mag hebben op gayvlak voor Antwerpen. Welke is dat dan?

We zijn al een heel diverse stad, maar ik hoop dat we daar in groeien en dat mensen die hier komen zich goed gaan voelen in deze stad. We zien vaak te weinig hoe goed deze stad samenleeft en dat koesteren we te weinig. En laat ons dat maar stimuleren met de Pride.

Bart, ik wens je een fantastische Pride!

https://www.antwerppride.eu/

 

Mister Gay Belgium Jaimie Deblieck: my goal is to be there for the people!

Jamie is Mister Gay Belgium 2017. He is 18y old, just graduated and prepared for the election of Mister Gay Europe and Mister Gay World. In front of me sits a young, but mature guy that tells us more about his election, his theme and his goals.

Jamie, congratulations with your election of Mister Gay Belgium. Do you yet realize it after those first weeks?

Yes, I start to realize it! The first 1,5 week felt unreal for me that I had won the competition. It was crazy when I saw the images!

How did you experience the show?

The show was very exiting! We all knew that we were good. Everyone could win. Before the show we got points on different activities. They told us that the result was close. So we knew that the final show would decide everything. It was also very stress full knowing that you stood before a complete full theater with family, friends and a famous jury that must judge you.

How were your first 2 weeks?

It were weeks full of photoshoots and interviews with national or international LGBT magazines. But we are still working with the team on my campaign: LGBT’s in companies. We like to make a big statement and be prepared for the Mister Gay Europe election in 2 months in Stockholm.

Can you combine your education with your agenda as Mister Gay Belgium?

Yes. Together with the school and the organization we look how we can manage the exams in combination with my agenda. It’s also my last year at secondary school. So next year I can choose to take a free year instead of going further with my education. That gives me the opportunity to give myself a full year for my campaign as mister gay Belgium.

Your theme is LGBT people in companies. What you think should happen more?

I have chosen this theme, because I did already 3 job experiences for my education in different companies. I want that people know who I am. Because I think that is easier in working together. So I said very soon that I am gay. The most colleagues were very positive, but there were still some people who had problems with it. They thought it would be better to be a hairdresser or a visagist. It’s such a cliché and it is bothering me. I started to look on the internet if I was the only person with this problem. But I found out that almost 3% of the people had problems with physical violence in the company because they were LGBT.  In 2017, there are still bosses of companies who have problems with LGBT people and not take them for their qualities. So, we have a lot of work to do.

You already know how to manage that?

The MGB team works together for the campaign and we will introduce it in a month.

You are the youngest winner of MGB and you follow up a monument as Raf Van Puymbroeck (Mister Gay Europe 2016). How does that feel?

Many people ask me the question how I will be as good or even better as Raf. He is Mister Gay Europe and 1st Runner up Mister Gay World. Would I like to have the same? Ofcourse! But my goal is to be there for the people and explain my campaign. If I can do that as MGB, MGE or MGW, it doesn’t matter for me!

The last week we read the negative reactions of some people on Facebook about your election. How do you feel by that?

It is choking to read that in 2017 people still give those reactions. I find it strange that people give that on a popular media channel as VTM television. Many people read that on Facebook and read their names too. They give reactions as: I gonna throw u from a building, burn you, shoot u or you should kill yourself. Come on, we are 2017! With the team of MGB, we like to battle against those hate messages and we hope one day they will disappear. Those reactions frighten me a little, but I will not go slower with my campaign because of this. It gives me energy to go further with that!

Macron has been chosen as president of France and he said that he hates homophobian people and discrimination in companies. You’re happy with that?

When a world leader says such things, I only can be happy! Other world leaders, I not gonna mention their names, are harder with the acceptation of LGBT people. I think: you are a world leader for everyone!

Bram Bierkens (organizer of MGB) will guide you the next year. Is he hard?

Bram is a gentle, hard and correct guy! He says what he wants and thinks. But I told him: I’m young and have to learn many things. I’m great full that he is hard for me. It should be.  I’m a public figure and an example for many people the next year.

You have to be many times in Antwerp. How does it feel to come in a chauvinistic city that says: the rest of Belgium is parking space?

Another cliché! I know I live far and many people ask me why I not come live here. But I am a citizen of West-Flanders and I’m proud of it. So I will be faithful of my parking space!

You have time for holiday?

I have a bussy agenda, so I doubt that I have time for holiday. But I’m also mister photo genic and won a trip to Milan for a photoshoot. It’s a professional work holiday to the fashion city of Europe!

That’s what they say of Antwerp too….

No comment! (Laughing)

Good luck and enjoy your year of Mister Gay Belgium.

Zsa Zsa Lamor: Mijn droom is een eigen TV-programma…

Reeds 15j is spektakelrestaurant Mask’ara een begrip in Vlaanderen. Binnenkort vieren ze dit met een grootse show in zaal Elckerlyc te Antwerpen. Leading lady Zsa Zsa Lamor staat al meer dan 20j op de planken en is een graag geziene gast op vele events. Naast haar ervaring als showqueen is ze ook bekend voor haar recht toe-recht aan visie. Tijd om de persoon achter Zsa Zsa te leren kennen.

Hoe ben je ooit begonnen als Zsa Zsa Lamor?

Toen ik klein was, had ik altijd de behoefte me te verkleden. Carnaval en drie koningen waren elk jaar topdagen voor mij. Iedereen in de school kwam dan verkleed en dat heeft zich lang gemanifesteerd als een mannelijke persoonlijkheid. Dan op een bepaald moment: je wordt ouder, komt uit de kast en krijgt een andere vriendenkring. Eén van mijn vrienden, een kapper, vroeg me om mee te gaan naar het grootste Carnavalbal in Oostende. Maar er was één voorwaarde: iedereen van de vriendengroep ging verkleed als vrouw. Dat was mijn 1e keer en ik had een knalgele Sissi jurk gemaakt met hoepels erin en Vinyl schminkte mij toen nog. Die avond was ik de ster van het bal.

Je moet weten dat ik heel mijn jeugd een introverte jongen ben geweest omdat ik altijd de zwaarste en dikste jongen van de klas was en altijd ben uitgelachen vanwege mijn vader en toestanden. Dat heeft me altijd zwaar getekend en ik heb me altijd op de achtergrond gehouden. Die avond was ik de koningin van het bal en ben daar honderden keren gefotografeerd. Daar heb ik dan een boost gekregen en was ik verbaasd over de aandacht die ik kreeg.

Toen trad ik nog op als Vanita Moonwind en deed duetten met Vinyl Desertstorm. Dat is beginnen escaleren en moest ik af en toe Vinyl depanneren met een showke in een café omdat er iemand had afgebeld. Ze belde me en zei: ‘breng maar wat Shirley Bassey en Cher mee’. De paar dingen die ik had van Carnaval bracht ik dan mee. Ik ben dan wat klein showkes beginnen doen. Die aandacht, dat applaus… ik wou er meer van!

Toen ik 23j was ben ik beroemd geworden in het Hessenhuis. Ik kwam er elk weekend binnen met een andere outfit: om ter grootste, om ter breedste. Ik maakte alles zelf. Ik ben toen een heel populaire madam geworden en heb altijd gezegd: het Hessenhuis heeft me mee groot gemaakt.

We zijn dan in spektakelrestaurant het Spookhuys beland. Ik mocht daar ook blijven vanwege mijn grote kostuums en mijn pluimen. Ik heb daar de mogelijkheid gekregen om stands-up te doen. Dat is daar een klein beetje flagrant afgelopen. Op dat moment hebben ik en mijn huidige vennoot beslist om op onszelf te beginnen en zijn we met Mask’ara gestart. 15j later zitten we er nog steeds. Dat live performen en die stand-up, daar ben ik uniek in in België. Vroeger was ik niets, gewoon een ’seut van Brasschaat’ en nu zijn ze allemaal bang van mij.

Hoe hebben jouw vrienden en familie gereageerd op jouw transformatie?

Ik blijf het zeggen, want veel mensen begrijpen het niet. Je hebt 2 soorten: showqueens en travestieten. Ik ben een showqueen. Ik schmink mezelf, ik doe vrouwenkleren aan, ik entertain mensen en hou ervan als ze lachen met de performance. Maar ik ben zo blij als die schmink er allemaal terug af is. De manier hoe ik optreed in Mask’ara is zo grof, dat als ik dat als Danny zou doen er al lang een man op het podium me een pak slaag zou komen geven. Travestieten vind je dan meer in andere gelegenheden. Daar zit altijd een seksuele tint bij. Die willen ook seks hebben met een pruik op, die vinden de aandacht van heteromannen geweldig. Je hebt dan ook nog binnen de travesties getrouwde mannen die opgewonden worden van het dragen van een BH, van het strelen van nylonkousen, op hoge hakken lopen. Dat heb ik totaal niet. Daarom zeg ik, ik ben een showqueen.

Hoe heeft mijn familie erop gereageerd? Mijn ouders hebben dat altijd gelinkt aan Carnaval: laat hem maar voor 1 avond de zot uithangen. Ik was 23j en Vynil 15j toen we samen onze coming out hebben gedaan. Dat is geëscaleerd in een ongelooflijke ruzie. Mijn vader was oerconservatief. De 1e uitspatting was dat mijn moeder een hoer was en dat hij geen jeanetten maakte als kinderen. Hij wou scheiden en wou met ons niets meer te maken hebben. Dat was op een zaterdagavond thuis en zondagochtend was hij gestorven. Wij hebben dus een heel aparte coming out beleefd en hij heeft nooit geweten dat ik showqueen was. Mijn moeder heeft het er in het begin moeilijk mee gehad. We woonden in Brasschaat,  een heel puriteinse gemeente. Een gemeente waar iedereen roddelde.. Toen ik met Mask’ara begon mocht ze altijd naar de show komen kijken. Ze bracht dan vriendinnen mee en het heeft niet lang geduurd voor ze het allemaal fantastisch vond. Ik heb meegedaan in een Amerikaanse film en ben een paar keer op TV geweest. Ook daar was ze enorm fier op. Spijtig genoeg zit ze nu in een rusthuis en is ze dement. Al bij al is het niet slecht geweest. Het zou slechter zijn geweest mocht mijn vader nog leven.

Ben je vrienden verloren?

Enkel schoolvrienden. Vroeger in het middelbaar had ik wel ne crush op een aantal gasten, maar durfde dat niet zeggen. Ik zat in het kunstonderwijs en wij hadden daar ook een afdeling drukkerij. Dat waren echt zwijnen. In de afdeling haartooi waren de meeste van die jongens Gay. Die werden uitgemaakt van het begin tot het einde van de speeltijd. Na school werden ze verder gepest. Ik heb me dan heel die tijd struis gehouden. Nochtans op 3 meisjes na wist iedereen dat ik op mannen viel. Dus ik was wel gefrustreerd omdat er echt een paar knappe gasten rondliepen.

Op een bepaald moment had ik een horeca job in het weekend en ik win een gastronomisch weekend in Schotland voor 3 dagen met alles erop en eraan. Mijn baas wou het niet en ik mocht gaan. En ik vraag aan een gast in de klas of hij mee wou. Ik had een zware crush op die kerel. Ik heb dat nooit tegen hem gezegd en hem nooit aangeraakt. Wij hebben in Schotland met 2 in 1 bed gelegen en ik wou niks provoceren omdat hij zo niet was. De allerlaatste dag van school was het proclamatie en we gingen nog iets drinken in de stad. Eén van de gasten vroeg toen wanneer ze mij met een vriendin zouden zien. De school was toch gedaan, dus ik zei: waarom met een vriendin, dat kan ook ne vriend zijn. En die kerel waar ik mee naar Schotland was gegaan keek me aan, zei ‘bah, zeit gij een Janet?’. Hij is weggegaan en heb hem nooit meer teruggezien. Ik moet wel zeggen dat na mijne coming out ik ‘maniertjes’ begon te krijgen. In de school was ik veel mannelijker dan nu. Ik heb jaren mijn mond moeten houden en nu flap ik het eruit: klinkt het niet, dan botst het!

Wat was het Spookhuys voor iets?

Dat was een spektakelrestaurant. Wel veel groffer dan dit hier. Iedereen met gebreken moesten wij aanvallen. Ik ben zelf dik geweest, dus ik weet hoe pijnlijk dat was. Wie moesten wij aanvallen: dikke mensen, vrouwen met grote borsten, sproeten, rosse mensen, magere mannen. Heel de tafel zat te lachen, maar ik wist dat die mens zich enorm schaamde. Je had daar geen podium en je moest rondlopen in verschillende zalen. We hebben achteraf altijd gezegd: zo willen we niet optreden.

Hessenhuis was van voor de periode dat Ludo begon. Dat was echt de beste periode van het Hessenhuis. Die man sprak echt af met mij om carnavalsfeestjes te organiseren, zelfs in augustus omdat hij nog confetti over had. Daar zijn dingen gebeurd: brandalarm laten afgaan, brandweerwagens laten komen, op de wagens geklommen,.. Nu zou je een boete krijgen, maar toen kon dat nog.

Mis je die periode?

Ja, ik mis die periode wel. Je had dan ook elk jaar een feestje van een heel rijk Indiër. En die deed altijd een thema waarbij iedereen verkleed kwam. Ik doe al 17j studio 54 en in het begin kwam iedereen verkleed. Maar het gaat er allemaal uit. Mensen doen geen moeite meer.

Hoe zie je de periode evolueren?

Niet wat ik ervan vind. Je zit nu in een periode van degene die echt meisje willen zijn, die lippen laten opspuiten, de meest natuurlijke pruiken en schmink om toch maar meisje te zijn. Dan heb je een categorie die denkt: ik zet een pruik op, playback en het zal ook wel ok zijn.

Je moet wel eerlijk zijn: het kost geld! Ik ben ongelooflijk creatief. Ik ben decorateur van beroep. Ik kan brijen, stikken, naaien. Ik maakte in het begin heel veel zelf om de prijzen te drukken. Wat ik toen verdiende stak ik er ook terug in, want ik ben altijd een job blijven houden. Sommigen vergeten dat: je kunt er in België niet van leven. Tenzij je natuurlijk in de Coolcat 10 kleedjes gaat kopen in de solden. Maar de echte showqueen groepen hebben vaak kleedjes van elk 1200 euro. Maar de nieuwe lichting… ik heb vorig jaar de showqueen awards gezien en van sommige categorieën was ik niet te spreken.

Waarom ben je ooit begonnen met Mask’ara?

De baas van het Spookhuys begon naast zijn schoenen te lopen. Maar het is gekomen door John D. Hij was die ergens tegengekomen op een vakantie en hij wou die in zijn concept hebben. In het 1e deel Tina Turner en in het 2e deel Dalida. Eén van mijn collega’s komt te weten dat ze dubbel betaald werd. Wij traden een uur op en hij amper 10 min en mijn collega kon daar niet mee leven. Ze is gaan praten met de baas en hij zei: ik betaal aan mijn mensen wat ik wil en ten tweede dat is live. Maar mijn collega gaf aan dat ik ook 20 min stand up stond te doen… live! Wij wilden of evenveel als zij of zij evenveel als wij. De baas vertelde ons toen dat hij ons die avond evenveel zou betalen, maar dan moesten we niet meer terugkomen. De zaak zat bomvol, maar wij zijn gewoon vertrokken. We weten dat dat heel lelijk was naar hem toe.

We hebben toen besloten om een pand te zoeken en op onszelf te beginnen. We hebben eerst de zaal gehuurd om te kijken of we volk konden trekken. De 3e avond was de eigenares heel depressief. Ze had een relatie met Geert Blanchart die haar had verlaten voor een man. Overdag deed zij een brillenzaak en ’s avonds werkte zij hier. Die dame was helemaal op. Daarop hebben wij aangeboden de zaak aan ons te verkopen. We hebben alles op 7 weken verbouwd en een opening gedaan van 1250 man. Ze konden niet binnen.

Ben je na al die jaren nog steeds tevreden over Mask’ara?

Ikzelf ben nog heel tevreden over Mask’ara, alleen maakt onze Belgische staat het ons niet gemakkelijk. We hebben een grote slag gekregen met het rookbeleid. Ik mag op straat niets doen want ik heb maar 70 cm. Dus mag ik geen afdak of luifel hangen en mensen staan in de regen om te roken. Ik had vroeger dansavonden tot half vijf ’s morgens. Nu is het om 2u leeg. Mensen hebben dat even volgehouden om af en toe een sigaret te roken, maar dat werkte niet meer.

Nu is het aan het verbeteren. Ik krijg nu grote niet-rokers groepen binnen. 2j geleden is het kapsalon ernaast vrijgekomen en heb aan de eigenaar gevraagd om het te mogen bijhuren. Dan had ik daar een rokersruimte en gehandicaptentoilet van gemaakt. Hij wou aan ons niet verhuren.

De vrijdagen krijgen we niet meer vol. In het begin moest je 8 maanden wachten voor je kon reserveren. Nu zijn we enkel zaterdag open en kan je binnen de maand reserveren. Het vermindert dus, maar aan de andere kant krijgen we veel nieuwe mensen. We zijn nu aan een nieuwe generatie. Toen wij begonnen waren er veel  kinderen van 10j en die komen nu voor een vrijgezellenfeestje of een werkfeestje. Dat is ook één van de redenen waarom ik nu groffer ben dan vroeger:  je moet geen mop meer vertellen over kak en pis. Maar daar ben ik goed in en mensen gaan tevreden buiten. Ik doe al 13j de ontvangst en zie wie er allemaal binnenkomt. Ik heb daar een heel goed gevoel bijgekregen en weet snel welk soort mensen je voor je hebt. Dan kom ik bij mijn collega’s en vertel ik hen welke tafels ze moeten negeren.

In je carrière heb je een aantal verrassende optredens gedaan: K2 zoekt K3, Belgium’s got Talent, een film, Ivo Niehe, Wittekerke. Heb je van bepaalde dingen spijt?

Spijt niet. Die film zou ik zo terug doen. Dat was de ervaring van mijn leven. Dat heeft 6 dagen geduurd, maar dat was dan ook een hele professionele ploeg. Dat zou ik nog eens graag terug willen meemaken en het hoeft zelfs niet als Zsa Zsa. Van ‘Belgium’s got talent’ heb ik ook geen spijt. Ik had op voorhand kunnen weten: België is niet klaar voor een showqueen. Er zal er nooit één het programma winnen. Daar is VTM te kortzichtig voor. Maar de publiciteit die je de maanden erna hebt, die was gigantisch en onbetaalbaar. Als je dan het kostuum aandoet op het podium wat je op TV aanhad, dan denken mensen daar aan terug.

Ik heb je 1e show gezien in het Fakkeltheater en je hebt daar je sketch gebracht van Albert Hein. Die was 1000 keer beter dan wat je gebracht had op VTM. Heb je dan niet het gevoel dat je de verkeerde sketch hebt gebracht?

Je krijgt maar 2 min en daar kan je niet veel in doen. Daar kan je nog geen één deftige mop in vertellen. Daarom ben ik ook zo boos dat ze bepaalde acts veel langer laten duren. Ze zijn niet eerlijk naar alle acts toe. Sommige acts kunnen nu eenmaal niet in 2 min, maar ze blijven zich eraan vasthouden. Je krijgt geen deurwaarder te zien en geen stemmen. Dit is waanzin.

Waar ik wel spijt van heb dat ik als enige ooit auditie ben gaan doen om ‘Debbie en Nancy’ op VTM te vervangen. Een persoon die nauwe banden had met de productie was hier komen eten en ging me beroemd maken. Nu lach ik daar mee als ze dat zeggen. Hij ging een auditie regelen op VTM. Ronny Waterschoot nam mijn auditie af. Ik kreeg 8 min en heb er 12 gekregen. Ze hebben allemaal zitten lachen. Hij vond me goed, maar had een aantal bedenkingen. Ten 1e : mijn taal. Hij vroeg of dat ook in het algemeen Nederlands kon. Nu kan je met mij alle discussies aan gaan, maar ik zal altijd een maar hebben. Wat logopedie en wat laatste nieuwe woorden en dan kan dat wel, maar programma’s als Kotmadam en Gaston en Leo zijn ook niet in AN. Volgens hem zouden mensen uit West Vlaanderen en Limburg het er moeilijk mee hebben omdat ze daar veel kijkers hadden. Ik zei hem: ‘Het is niet dat ze mij niet verstaan, maar die hebben te weinig verstand om dat te kunnen begrijpen.’ Daar kon hij blijkbaar niet mee lachen. En ten 2e: wie is Zsa Zsa Lamor? Door Studio 54 ken ik nu wel tal van Bv’s, maar als hij niet buitenkomt dan is dat mijn fout niet. Ben ik nu te grof geweest, weet ik niet, maar er is niets van gekomen. Maar het blijft 1 van mijn grootste dromen: Ik wil graag een eigen TV programma.

Onlangs zei iemand tegen mij: Zsa Zsa is een talent maar door haar grofheid blokt ze een nationale en internationale carrière af. Ben je het daar mee eens?

Neen, want dan moet je Iris Savaga maar eens gaan bekijken in London. Die zetten ze voor de koningin en die is super grof. Iedereen loopt hoog op met Bianca del Rio van Ru Paul. Die heeft een internationale carrière en is op het podium racistisch. Ik heb ze live gezien in New York en die was zo erg de negers aan het uitmaken dat ik dacht ze haar gingen slaan. Dus ben ik grof? Denk het niet… maar het is weer jaloersheid van die persoon waarschijnlijk.

Ze noemde zelfs het woord ‘onderbroekenhumor’. Is Vlaanderen klaar voor deze humor?

Ik besef ook wel dat je op TV minder kan dan dat ik nu doe. Je gaat mij niet vertellen dat Philip Geubels alles zelf schrijft. Dat is met een team en ik verwacht dat dat met mij ook zal gebeuren. Als TV zegt dit kan niet, dan pas je je daaraan aan.

Jij bent de leading lady van Studio 54, Juice Berry in Twilight, je hebt je eigen shows, Antwerp Pride…. Kijken mensen op je neer?

Ik had nooit verwacht dat ik op deze leeftijd zoveel aanzien zou hebben en zoveel jaloersheid moet meemaken. Dat is ongelooflijk. Ik heb het daar 3j geleden heel moeilijk mee gehad omdat ik een aura rond mij hebben hangen waar iedereen bang van is. Maar als iemand de moeite doet om mij beter te leren kennen, dan zie je een ander mens. Dan zie je dat Zsa Zsa een façade is. Ik ben al een paar keer met mensen op reis geweest van het uitgaans milieu en die willen allemaal terug met mij op reis gaan. Ik heb mensen die mij verdedigen en al diegene die moeilijk doen, dat is pure jaloersheid.

Het showqueen milieu anno 2017 is zo verschillend met vroeger. Heb je het gevoel dat iedereen showqueen wil worden en dat het een rage is?

Ik denk dat het vooral voor het geld is dat ze dat willen doen. Je hebt er dan een paar die onder de prijs willen werken. Maar klanten gaan op den duur wel zien waar de kwaliteit zit. Ik zeg steeds: Shirley Bassey kunnen we allemaal doen, maar komisch doen of iemand begeesteren dat is niet eenvoudig. De top van showqueens die al jaren werken, die kunnen dat wel.

Ik heb die generatie ook weten beginnen, maar heel veel nieuwe showqueens beginnen bijvoorbeeld hun carrière in Que Pasa en je hebt de showqueen awards. Hoe sta je tegenover de nieuwe generatie?

Er zijn er zeer zeker goede bij. Bij Miss Travestie Antwerpen in Bonnaparte zie ik vaak goede kandidaten. Met de nieuwe showqueens die in Que Pasa optreden heb ik het soms een beetje moeilijk, maar dat ligt aan mezelf omdat die muziek kiezen waar ik nog nooit van gehoord heb. Ik ben niet mee met de muziek van nu. Die Rihanna toestanden boeien me niet en dat zal nooit mijn genre worden. Die kunnen dat misschien goed lippen, maar ik denk niet dat ze het 25j kunnen volhouden zoals mij.

Ben jij streng naar nieuwe showqueens: ‘als je het niet kan, stop ermee’?

Ja, waar ik gek van word is dat je helemaal in het wit staat en zwarte schoenen aanhebt of omgekeerd. Ik heb dat ooit tegen een showqueen gezegd. Ze was er niet goed van. De afwerking laat soms ook te wensen over. Ze komen dan met een legging uit een 2e hands winkel of kapot gescheurde kousen. Geef me dan maar de pluimen en de glitterkostuums. Mensen komen daar ook voor bij Mask’ara: schmink, hoge hakken, kostuums.

Als een showqueen een verkiezing heeft gewonnen, beginnen de discussies op facebook. Kunnen die het licht in elkaars ogen niet zien?

Neen, geen enkele. Dat is allemaal jaloersheid en nijd. Dat is onvoorstelbaar. Ik heb dat nooit begrepen. Onlangs hebben ze me gefilmd over een uitspraak die ik zou gedaan hebben over iemand in Gran Canaria. En ik kreeg een berichtje van een showqueen die dacht dat het over haar ging in Mykonos. Als ik het nog maar uitspreek, dan denk ik: heb jij nu echt op dat eiland niets anders te doen dan in die pot te liggen roeren? Ik doe dat niet gemakkelijk op facebook, maar zeg het wel in hun gezicht.

Zijn jouw acts nog van deze tijd?

Mijn acts zijn nog goed voor Mask’ara en voor het concept dat wij willen doen. En ik vind mezelf zeker stilaan naar de oude kant gaan. Ik ben nu 48 en ben in de richting aan het denken: 55j en dan is het wel genoeg geweest. De nieuwe generatie is ook wel ‘Ru Paul Drag Race’ en dat zijn wel stuk voor stuk monumenten. Dat zijn zo een fantastische vrouwen: kostuums, make up… en dat mis ik hier. Maar ik blijf het zeggen, dat kost nu eenmaal veel geld.

In vergelijking met het buitenland, hebben wij een hoge kwaliteit aan showqueens?

Wij staan mee aangeschreven als één van de hoogste van Europa. Dus ja, we hebben we een zeer hoog niveau.

Wat kunnen mensen verwachten van jouw show in Elckerlyc?

Mijn vorige shows waren 20 en 21j Zsa Zsa en toen draaide het rond mij. Het was dan een act, ikzelf, een act, ikzelf. Nu is het 15j Maskara. Het draait rond de groep en niet rond mij. Ik doe evenveel als al de rest en zal wel zien dat er genoeg humor aanwezig is. De opbouw is iets anders en er zijn 2 delen. Nu begin ik en de rest volgt, wat anders is met de vorige shows. Waar ik nu al stress rond heb: een nog nooit eerder geziene finale!

Zijn er dingen die je tot aan je 55e nog graag wil doen?

Mijn grootste droom: ik zou heel graag een TV programma hebben. Dan zie ik het in het genre van commentaar geven op de Oscars, Rode Lopers, festivals. Wat Jani doet met kleding, wil ik in het algemeen doen. Ook een combinatie Dame Edna vs Paul de Leeuw. Maar aan die shows ging zoveel research vooraf. Iets dat nu moeilijk wordt met TV. Het voordeel is: al die dingen worden in de week opgenomen en dan zou ik in het weekend nog kunnen doen wat ik wil. Deze droom moet niet al te lang meer op zich wachten. De plannen zijn er om een vlog te starten met commentaar die ik geef over dingen die ik lees in kranten. En we zien wel welk effect dat heeft op internet.

Hoe lang ga je nog door met Mask’ara?

Nog minstens 5j en dan zien we wel.

De theatershow ’15 jaar Mask’ara’ vindt plaats in zaal Elckerlyc te Antwerpen. Er is een voorstelling op zaterdag 24 juni 2017 om 20.15u, en twee voorstellingen op zondag 25 juni om 14u en 20.15u. De afterparty op zondag is in Bonnaparte op de Grote Markt. Kaarten zijn te koop via facebook: Davy Bamps of denieuwekastaar@gmail.com