JanYa Thai Wok in Antwerpen, een Thaise smaakexplosie!

Ik hou van Thailand: de cultuur, de mensen, het land… maar vooral de Thaise keuken. Ook Antwerpen telt heel wat Thaise restaurantjes en niet allemaal kunnen ze me bekoren. Tijd om de heerlijke keuken van JanYa uit te proberen!

Aan de Grote Markt en de toeristische dienst vind je JanYa, een klein, maar smaakvol Thais restaurant.

‘JanYa’ is de samentrekking van de namen van beide restaurateurs: Jan De Grave en Wasuntra Thopomon, wiens bijnaam simpelweg ‘Yaya’ is. Voor ze samen JanYa openden, had Yaya al in verschillende andere zaken gewerkt. Zo heeft ze een tijdlang het mooie weer gemaakt in haar eigen eetgelegenheid op de Aziatisch-getinte Van Schoonhovenstraat, waar een goede synergie was met de holebizaken in de buurt. Het restaurant kende een enorme boom tot er zich een probleem voordeed met de vennoot en Wasuntra genoodzaakt was om andere oorden op te zoeken. Slechts een paar dagen na haar vertrek moest het restaurant omwille van de plots gedaalde populariteit permanent sluiten.


De ladychef mocht echter al snel het chique De Brugse Hanse mee in goede banen leiden, waar ze een aantal oosters getinte gerechten aan de kaart wist toe te voegen. Daarna runde Yaya haar eigen massagesalon en vervolgens baatte ze drie jaar lang een restaurant uit in Ekeren, waar ze een Thais-Franse keuken voorstelde. Tussendoor was ze als chef actief in een ziekenhuis. Nadat ze Jan leerde kennen, werd het al gauw duidelijk dat haar toekomstige echtgenoot haar passie voor Thais eten al deelde sinds hij ooit met een bevriende architect in een Thais restaurant was gaan eten. Daar was hij aan de praat geraakt over de gebruikte ingrediënten en kruiden. Thuis was Jan altijd al de (hobby)chef geweest en na dat bewuste diner besloot hij om zich te verdiepen in de inheemse keuken. De stap om samen met Wasuntra een eigen eettempel te beginnen, was dan ook niet bepaald groot.


Jan was zijn beroepscarrière begonnen als werfleider, waarna hij voor hetzelfde bureau binnen de werkvoorbereidingssector is terecht gekomen. Nadien heeft hij als zelfstandige een tekenbureau met bouwbegeleiding opgericht. Ook nu nog combineert Jan zijn werk als restaurateur met een job als werkleider en projecten in Antwerpen en vele andere steden.


Na zijn scheiding leerde Jan Wasuntra kennen en het koppeltje is op 25 augustus 2018 het huwelijksbootje ingestapt. Dat ze hun krachten hebben gebundeld om samen JanYa Thai Wok uit te baten, is dus niet bepaald verwonderlijk!

Een smaakexplosie

Dat ‘Yaya’ de Isaanse keuken kent, is duidelijk te merken aan de heerlijke gerechten die je krijgt voorgeschoteld. De ene al wat pikanter dan de andere. Vraag steeds info aan haar als je twijfelt over de smaak of het ‘spicy’ karakter van de gerechten. JanYa maakt ook gebruik van verse Thaise groenten en kruiden en dat het soms moeilijk is om die te vinden, is voor hen geen probleem. De klant krijgt enkel het beste op hun bord. Ook voor vegetariërs is er een aanbod op de kaart en kan er tofu gebruikt worden in de gerechten.

Zelf is dit voor mij één van de betere Thaise restaurants in Antwerpen, een plek waar ik nu al wegdroom van mijn volgende Thaise trip. En voor de prijs moet je het ook niet laten, zowel uithaal als ter plaatse betaal je democratische prijzen.

Het restaurant kan je vinden in de wisselstraat 1, 2000 antwerpen.

See you next time, JanYa!!!

https://janya-thai-wok.business.site/

https://www.facebook.com/JanYa-Thai-wok-Restaurant-Take-Away-2396454853717006/

Advertisements

25j Pride tekeningen van Jan Scheirs: ‘Pride Drawings’

Jan Scheirs is voor mij één van de meest talentrijke kunstenaars in het Antwerpse. Al 25j brengt hij ‘momenten’ van verschillende prides in beeld via zijn tekeningen. Tijd om zijn beste werken aan het publiek voor te stellen? Hij doet dit op een speciale locatie. Je kan tot 6 september 2019 zijn werken bewonderen in bistro Mr Hulot, Grote Pieter Potstraat 36, 2000 antwerpen.

Dag Jan, dit jaar sta je op Antwerp pride met ‘pride drawings’. Hoe ben je op het idee gekomen?

Ik ben begonnen op de Brussels pride in 1996. Elke keer ik daarna na de prides ging ben ik gestart met die te tekenen. Voor mij zijn dit oefeningen in het vatten van het moment. Ik vind dat een zeer leerrijke manier van werken om het moment dat zeer vluchtig en snel is te omvatten in een paar lijnen. Een geslaagde tekening is wanneer andere mensen die ook aanwezig waren in jouw tekening hun moment herinneren. Daarom dat ik ook graag theatervoorstellingen doe en die te capteren in 30 tekeningen. In een paar seconden moet je een bepaalde scene vatten. Het verschil met theatertekeningen, waar ik heel zwart-wit werk, is dat pride heel kleurrijk is. Dat maakt het een beetje moeilijker omdat je met 5 tot 7 potloden tegelijkertijd in je handen werkt. Het gaat ontzettend snel. Een stoet gaat snel en na 1 minuut is die al voorbij. Dat is een enorme uitdaging voor mij. Ik leef op dat moment als een surfer op een grote golf die je moet hebben. Het is een enorme adrenaline stoot. Achteraf zie je dan wat die tekeningen met zich meebrengen. Van die 30 tekeningen mag je toch wel verwachten dat er een 5 tal goede bij zijn.

2j geleden vroeg Bart Abeel me of ik niets wou doen met mijn pride tekeningen. Dit jaar met het thema ‘Riot’ is het een opportuniteit.

Ik ben goed bevriend geraakt met de eigenaars van ‘bistro Mr hulot’. Een half jaar geleden was er al eens de vraag van hen om tekeningen van mij in de zaak te hangen. Toen kwam het idee om de tekeningen te laten zien tijdens de pride aan het grote publiek i.p.v. ze in een kist te bewaren.

Merk je sinds 1996 evolutie in die tekeningen?

Zeker! Als ik er 25 neem van 2003 en 25 van vorig jaar, voel ik dat mijn hand zelf zekerder is geworden. Toch zijn er tekeningen die ik vroeger maakte waar ik echt fier op ben. Stukken waar ik na 25 jaar echt wel achter sta. Ik zou dat 10j geleden niet gedaan hebben. Ik voel me er nu wel zekerder in.

Zijn dit al jou pride tekeningen, of heb je er thuis nog liggen?

Tuurlijk, maar we hebben een selectie gemaakt van de betere. Maar ik hoop dat de mensen gaan zien dat dit meer is dan een paar krabbelingen. Het is zeker niet de bedoelingen om hier ‘kunst’ mee te maken. Het is voor mij de oefening het moment en de sfeer te vatten. Ik merk dat mensen hun fantasie gebruiken en daardoor meer aangetrokken worden dan door een gewone foto op facebook.

Jan, happy pride!

https://www.bistrohulot.com/

http://www.scheirs.com/

Dimitri Vantomme: ‘Ik ben zo onzeker over mezelf!’

Dimitri Vantomme heeft de magische 40 bereikt. Deze ‘spring in’t veld’ is naast zanger ook publieksopwarmer, presentator op Ment-TV en FG radio en uitbater van Bonaparte in Antwerpen met succesvolle concepten als Pannekoek en Drama. Maar iedereen kent hem van zijn deelname aan idool en zijn legendarische programma’s op JIM. Dimitri is ook één van de gezichten van Antwerp pride, verkozen tot één van de beste prides in de wereld. In 2019 heeft hij onder meer de ‘personality award’ gewonnen tijdens de Showqueen Awards, waar hij best fier op is. Tijd dus om de persoon achter de media figuur te leren kennen en dat achter de ruwe bolster een blanke pit schuilgaat, dat lees je hier!

Dimitri, je bent 40 jaar geworden. Heb je last van een mid-life crisis?

Ja, toch wel. Ik was onlangs met de baas van ‘Live Entertainment België’ in de zaak die ook de productie doet van ‘Vlaanderen Feest’ (het jaarlijkse feest van de Vlaamse Gemeenschap). We kennen elkaar al heel lang. Hij vroeg hoe het met me was en ik antwoorde ‘drukke zomer’.

Je bent op een leeftijd gekomen dat je je vragen begint te stellen over de dingen die bezig zijn rondom jou. Je bekijkt de dingen vanop een afstand. Dat is niet altijd eenvoudig als je op een rollercoaster zit zoals sommige mensen.

Je bent al jaren een bekend figuur in Antwerpen, maar je bent geen Antwerpenaar?

Ik ben een geboren en getogen West Vlaming. Ik kom uit Moorslede, dat is een klein dorp in West-Vlaanderen.

Had je een gelukkige jeugd?

Wat is geluk? Ik heb vooral geen ongelukkige jeugd gehad. Ik heb fantastische ouders en een heel toffe broer.  Ik heb niet echt het gevoel gehad dat ik iets tekort kwam toen ik aan het opgroeien was. Maar ik voelde me anders dan de anderen. Met alles wat ik deed en zei en uiteraard op vlak van seksualiteit. Ik wist al vrij vroeg dat ik me meer aangetrokken voelde tot jongens. Maar dat is nooit een issue geweest in mijn jeugd. Ik heb mijn ‘coming out’ gedaan op mijn 17 jaar en sommige jongens op school wisten het vroeger. In een heel conservatieve provincie ben ik er heel snel mee naar buiten gekomen. Ik had dan ook een aantal rolmodellen omdat ik heel erg geïnteresseerd was in media. Je had ‘Jo de Poorter’, ‘Yasmine’ en ‘Johan Verstreken die op TV kwamen. Als er nu iemand op TV komt en die is gay, is dat voor de media geen probleem meer.  Je kan zeggen dat ik een zorgeloze jeugd had, maar geen rusteloze! Ik was een heel hyper en actieve jongen.

Je wou al vroeg in de showbizz gaan, maar jouw ouders waren daar niet zo blij mee?

Die waren er niet tegen. Ik heb nuchtere ouders, nog steeds trouwens. Die gaan niet naar alle optredens mee en ze gaan me eerder wijzen op het negatieve dan op het positieve. Maar ik denk dat het is zoals bij velen in de showbizz. Mijn ouders vonden dat ik eerst een diploma moest behalen. Ik had als kind een droom: ik wou zanger worden. En dat idee is altijd gebleven. Totdat ik die vervelende PMS testen moest doen. Daaruit kwam dat ik geen interesse had in de school. En dat was omdat ik alleen iets wou doen in media en showbizz. En daar waren mijn ouders niet blij mee.

Maar je bent wel naar de kokschool geweest in Koksijde?

Ik heb dat gedaan omdat ik van mijn ouders een deftig beroep moest leren. Maar ik wou geen economische of handel doen. Ik was ook heel onrustig. Nu zouden ze dat ADHD noemen, toen was je gewoon een moeilijk kind. Ik was altijd bezig en als er iets werd georganiseerd stond ik op de 1e rij om de leukste jobs te doen.

 In die tijd was ik veel met eten bezig en stond er soms plots een buffet klaar voor hen en hun vrienden waarmee ze op stap waren geweest. Dat ging mij meer om de show van het presenteren van dat eten, dan om het koken zelf. Daarop stelden mijn ouders voor om koksschool te volgen. Ze zeiden altijd: je mag doen wat je wilt, maar je moet eerst een diploma hebben.

Maar ik wou altijd een van die artiesten zijn van ‘Tien om te zien’. Als ik naar een show kon gaan, was mijn dag goed. En het bizarre is, dat ik nu een van hen ben. Nu zijn wij collega’s die met elkaar praten. Dus het is wel fijn dat ik nu kan doen waarvan ik altijd droomde.

In 2003 heb je meegedaan met idool. Hoe heb je dat ervaren?

Ik heb dat fout aangepakt zoals ik heel veel dingen fout aanpak. Ik heb dat niet positief ervaren omdat ik niet graag verlies. Ik ben wel bij de laatste 50 geraakt. Dat was niet slecht, maar niet goed genoeg, want ik had verwacht de top 5 te halen. Ik heb achteraf beseft dat ik nooit goed ben geweest in te moeten presteren op het moment zelf voor een auditie of een test. Alles wat ik heb binnengehaald van grote opdrachten of interessante dingen, daar heb ik nooit auditie voor moeten doen. Maar alles waar ik screentesten voor moest doen, heb ik nooit gehaald. Ik ben nu eenmaal goed in het spontane.

Ondanks dat is idool toch wel de start van je carrière geweest. Je hebt dan onder meer sodapop gedaan.

Ik had toen al op mijn 19e Spirit gedaan. We kwamen in alle grote Tv-shows, werden gevraagd op ‘radio 2’ en ‘Donna’. Op 1,5j tijd hebben we 150 optredens gedaan. Spirit was het Vlaamse antwoord op Steps. Over idool heb ik zelfs getwijfeld of ik het zou doen.

Maar de jury was toch niet erg positief tegen over jou?

Ja, ze hadden me gezegd dat ze me niet zagen als een frontman. Ze zagen me eerder in een Boyband fungeren of als backing vocal. Ze vonden dat ik niet genoeg persoonlijkheid had.

Doet dat pijn als je zo een antwoord krijgt?

Ja, wat die jury zei, sloeg op niets. Dat is nu net mijn sterkste punt. Dat heb ik later ook ervaren in mijn presentatie opdrachten en in Bonaparte: ofwel vinden mensen me leuk, ofwel hebben mensen iets tegen me. Ik merk dat ook met de producties die ik nu doe. Sommige producers willen enkel met mij werken als publieksopwarmer en anderen totaal niet. Ik heb een stijl: ‘what you see, is what you get’ en niet iedereen kan daar mee om. En ik had nu net een grote tegenstander van mij in de jury zitten. Die moest me echt niet hebben. Mijn auditie was op zich wel ok, maar ik was op dat moment ook een speciale figuur. Ik had een eigen horecazaak en dan nog wel een karaokebar en ze wisten dat ik een twijfelaar was en heel onzeker.

Ik heb een Boyband geprobeerd en op zich was Sodapop wel leuk en hebben we leuke dingen gedaan. Die zomer stonden we bijna in elke aflevering van ‘Tien om te Zien’ en hebben we eurosong gedaan. Dat pakken ze me niet meer af. Maar na een jaar was het tijd voor iets anders en dan ben ik bij ‘Jim’ begonnen.

Hoe ben je bij Jim TV terecht gekomen?

Door heel hard te proberen.  Vijf jaar aan een stuk heb ik elke 6 maanden een video gestuurd als ze weer eens op zoek waren naar nieuwe VJ’s. Maar dan was er weer het probleem van de screentests en die trokken op niets! Ik werd elke keer opnieuw uitgenodigd, dus moesten mijn video’s wel goed zijn geweest. Ik bleef maar bellen naar die baas voor opdrachten. En ineens kreeg ik een telefoontje. Hij had mijn nummer doorgegeven aan een producer die iemand zocht om belspelletjes te presenteren als vervanger bij ‘Kanaal 2’. Ik moest dan dinsdagnacht  1 programma doen en moest ik op woensdag al eens inspringen. En toen moest ik plots als noodsituatie 1 programma doen op VTM om 11u s’morgens. En dat was blijkbaar goed, want ik had dubbel zoveel mensen die deelnamen aan de show dan bij de anderen. Toen begonnen ze te beseffen dat ik toch speciaal was. Dat heb ik dan 6 maanden gedaan. Vervolgens moest ik mijn solo single gaan voorstellen bij JIM. Dank zij die spelletjes was ik nog mondiger geworden en 2 weken later hebben ze me een live show aangeboden. Die heb ik 4j gepresenteerd en toen is ‘we like to party’ erbij gekomen. En daarna is het management gewijzigd en kwam er iemand die mij niet kon uitstaan. Zo gaat dat soms in de media.

Qua presentatie doe je nu Ment TV. Hoe ben je daar terecht gekomen?

Er zijn een paar programma’s bij Jim die de zender hebben overstegen en waar de mensen nu nog over praten. Ik word nog steeds aangesproken over het programma ‘we like to party’. Mensen posten nog steeds filmpjes op facebook. Dat is crazy.

Zo is het ook bij ‘Ment TV’ gegaan. De zender was aan het groeien en ze hadden een paar speciale afleveringen. En ze vroegen me elk jaar om de kerstspecial te presenteren. Ik wou me in eerste instantie niet binden aan die zender omdat ik niet goed wist wat ik wou. Maar ik kom heel goed overeen met die ploeg. Vlaamse muziek heb ik altijd leuk gevonden. Ze hebben me dan gezegd:’ we hebben een leuk programma voor jou op vrijdag en zaterdag. Zou je dat willen doen?’  De uren bevielen me en ik merk wel dat het veel bekeken wordt. Ik merk dat ook aan mijn boekingen. Doordat ik al heel wat jaren bij Ment TV zit, presenteer ik veel festivals met die muziek. Het is dus heel spontaan gegaan.

Je hebt ook FG radio gedaan

Nog steeds! We doen een aantal events in de zomer waar ik bij ben. Ik heb 2j voor FG gewerkt, maar toen kwamen die problemen met die licentie en dan is die naar ‘Minerva radio’ gegaan in Antwerpen. Daardoor verdwenen we van de FM band. Ons aantal luisteraars daalde snel. Nu is er een oplossing gevonden waardoor we op sommige events live kunnen gaan. Ik mis radio wel heel hard. TV is leuk, maar radio maken is zo fijn! Je kunt er zo spontaan in zijn en ik hou er ook van om naar de radio te luisteren.

Qua muziek doe je eigenlijk wel vrij veel. Je maakt platen onder Dimitri, Dimi, Teek?… in 2018 heb je je eerste Nederlandstalige single uitgebracht. Je hebt ook succes gehad met onder meer ‘Lena’. Wat springt er voor jou uit?

Ik vind dat moeilijk. Ik ben een performer: ik zing graag en sta graag op een podium. Ik wil mensen raken en entertainen met mijn muziek. Maar ik moet populaire muziek maken. Ik weet dat ik geen muziek kan maken zoals ‘Oscar and the Wolf’. Dat werkt bij mij niet en ik heb daar ook geen geduld voor.

Voel je je erkend als zanger binnen de showbizz wereld?

Bij de collega’s zeker. Van hen krijg ik alleen maar lof over mijn manier van performen. Maar bij het grote publiek ben ik niet de zanger. Mensen zien me zo niet en dat vind ik spijtig. Als je na een concert hoort dat je goed kan zingen is dat leuk, maar na 15j is het dat niet meer. Daar zit bij mij een frustratie dat ik dat niet kan bestendigen of bevestigen. Maar ik ben blij dat ik kan zingen en dat ik een stem heb. Ik doe het gewoon graag. Een festival kunnen openen van 45.000 man, dat is gewoon kicken! Natuurlijk zou ik mijn platen graag meer willen horen op de radio, maar ik besef dat dat niet evident is. Ik heb al een aantal top 10 hits gehad. Zelfs een aantal die ik zelf geschreven heb en dan is dat leuk als je jezelf kan horen op de radio.

22j geleden ben je begonnen in Bonaparte. Hoe ben je ooit op het idee gekomen om deze karaokebar over te nemen?

Niet! Dat is gewoon gegaan. Ik wou naar Antwerpen verhuizen en wou gaan studeren bij ‘Studio’. Ik kwam op mijn 16e hier als klant. Die eigenaars waren ook gay. En mijn neef en ik kregen ineens de vraag van hen om dit over te nemen. Want we waren van plan hier te komen werken. Mijn neef als DJ en ik als student. Mijn ouders zijn zelfstandige en die konden wel borg staan voor een lening. En ineens waren we vertrokken. Op 9 mei ben ik 18 geworden, op 23 mei had ik in Koksijde mijn laatste examen en officieel was de zaak van mij op 1 augustus.

In die 22j heb je hier al heel wat concepten georganiseerd waarvan Pannekoek nog altijd één van de bekendste is. Wat spreekt jou aan om dingen te organiseren?

Dat moet ik nuanceren. Ik heb leuke ideeën, maar ben geen goede organisator. Ik weet me gewoon met de juiste mensen te omringen. Elke woensdag hebben we hier een brainstorm en dan drop ik dingen. En dan merk ik dat de dingen die ik moet opvolgen, niet gebeuren. Ik ben dus gewoon creatief.

Hoe is pannekoek ontstaan? Wel in Nederland heb je heel wat van die bars met een zondagnamiddag programma, waar iemand aan zijn bar staat te zingen en er foute muziek wordt gedraaid. Men begint er te drinken vanaf 16u tot 22u en dan sluiten de bars. Dat wou ik creëren in Antwerpen. In Brussel bestond een soort gelijk concept, maar niet in Antwerpen. Ik had toen al een groot bestand van email adressen van vorige concepten. En zo zijn we gestart. Heel veel dingen zijn spontaan gegaan, maar als ik zie wat we tegenwoordig doen zoals ‘Drama’, dan moet ik alle credits wel aan mijn collega Thierry geven.

Ik entertain graag en ben creatief, maar qua management moet ik me toch laten omringen door andere mensen. En eerlijk, sommige dingen lukken, anderen niet. Zelfs met Pannekoek. Dat bestaat bijna 10j en ik had veel liever gehad dat het om 17u begon en om 22u gedaan was zoals voorzien. Dus het is een goed concept, maar door de jaren heen gewijzigd van het origineel. Ik ben wel goed bezig, maar het kan altijd beter.

Hoe ben je in het Antwerp pride verhaal gerold?

Ik had een zaak op de Grote Markt en dat was er ineens. En met b.v. ‘Europride’ hadden we een grote regenboogvlag aan de gevel hangen.

Ik herinner me nog het eerste gesprek met Bart Abeel. Er was een vergadering waar heel de gay horeca op was uitgenodigd. En ik kwam daar heel fout binnen op die vergadering. Ik was boos dat ze me niet geraadpleegd hadden. Bart heeft me dan met mijn 2 voetjes op de grond gezet en we zijn een koffie gaan drinken. Het bleek dat het heel goed klikte tussen ons. Bart merkte mijn positiviteit die ik negatief op die vergadering had uitgedragen snel op. Ik had goede ideeën zoals het festival op de Grote Markt. In het begin hadden we een klein podium en 3000 man. Dat was heel primitief. 12j later halen we 15000 man.

Ik kan presenteren en liedjes zingen, want dat was toen al mijn job en ik wou dan ook graag de mensen entertainen. Daarna is de vraag gekomen om het mee te organiseren en mee in het bestuur te gaan. Antwerp Pride is na 12j bijna een bedrijf geworden. Het is dank zij de vrijwilligers en de andere bestuursleden dat we zo een event hebben dat perfect naast andere prides kan staan en waar we de Stad met mee hebben.

Antwerpen is altijd een gay stad geweest, maar de laatste jaren sluiten er bars en komen mensen niet meer speciaal naar Antwerpen om uit te gaan. Ervaar jij het gaylife anders dan 10j geleden?

Ja, ik was er onlangs nog over bezig met anderen en stelde me de vraag waaraan dat ligt. Ik denk dat het vooral te maken heeft met een andere manier van op stap gaan. Mensen vliegen voor 40 euro naar een bestemming. Het rijden wordt ook afgeschrikt. En terecht: dronken rijden kan gewoon niet! Maar ik denk dat de toekomst anders zal zijn. De huidige generatie jongeren voorziet een BOB.  Dat is anders met onze generatie. En ook de werken in Antwerpen. Na 2 jaar weten de Nederlanders het gewoon niet meer. Maar aan de andere kant komen ze nog wel naar de Pride. Ze kennen het wel. Een stad evolueert gewoon. Kijk maar naar Amsterdam. De Regulierdwarsstraat is ook niets meer. Maar Antwerpenaren zelf klagen ook al snel. Er begint iets nieuws en ze zijn er allemaal. De 2e keer zijn ze met de helft en de 3e keer zijn ze het al beu. Sommige mensen hebben spijtig genoeg op alles commentaar.

Zijn gays geen moeilijker publiek dat het altijd maar beter en nieuwer wil hebben?

Dat weet ik niet, want ik merk dat bij hetero’s ook. We krijgen ook meer prikkels en zien de filmpjes van grote festivals en grote circussen. Mensen mogen dan ook veeleisend zijn. Het is aan ons om daarop in te spelen. Dat merk je ook met Pannekoek. 3 van de 4 zondagen proberen we veelzijdig te zijn binnen ons concept. Dat maakt ons extra creatief. Ik ben ook blij dat Antwerp Pride zo gegroeid is en dat er zoveel nieuwe mensen mee aan boord zijn genomen. En we hebben het geluk dat we een Bart Abeel hebben. Die mens is visionair. Die kan bruggen bouwen tussen mensen en organisaties. Ik ben blij dat we voor die doelgroep werken.

Zijn we niet meer een evenementenstad aan het worden met een Leatherpride, Showqueen Awards, Antwerp Pride Mister Gay Belgium, Unicorn… i.p.v. een barstad?

Ja, maar ook hier. Dat is, bij de hetero’s ook. Als je ziet hoeveel discotheken er nog over zijn? 5j geleden waren ze 3 dagen per week open. Nu nog maar 1 dag per week. Er is gewoon een andere cultuur. Mensen willen naar festivals gaan. En wie zegt dat het binnen 5j niet anders zal zijn. Ik zit hier al 22j en soms denk ik: ‘oei’, maar dan moet je plots wekelijks een bericht posten dat je personeel zoekt omdat je het niet meer aankan van het vele volk in de zaak. Wat ik erg vind is dat mensen klagen dat er in Antwerpen niets is te doen. Maar er is zoveel te doen in deze stad en ze maken gewoon geen tijd om dat te ontdekken. Een voorbeeld is pannekoek. Het is hier vaak heel druk, maar op een rustige zondag ga je net zien dat de klagers binnen zitten. En die gaan dan rondvertellen dat het niets meer is, terwijl je net 6 zondagen full house hebt gedraaid. De sterkte van Bonaparte is dat iedereen hier welkom is en dat gays welkom zijn op zaterdag en hetero’s op pannekoek.

Ben jij een moeilijk persoon om mee samen te werken?

Ik heb wat problemen gehad in het verleden waardoor ik niet de meest gemakkelijke persoon was. Ik kan heel moeilijk mijn focus op iets houden. Op het moment dat ik iets wil doen of waar ik op gefocust ben, dan verdwijnt dat heel snel. En dan besef ik dat het voor mijn team niet altijd even gemakkelijk is als ze mijn kuren erbij moeten nemen. Maar als publieksopwarmer werk ik voor de grootste productiehuizen. En ik doe dat al seizoenen lang. Ook doe ik veel festivals en host ik voor grote klanten al 10 jaar. Ondanks dat ik misschien niet de meest gemakkelijke mens ben, zal ik mijn job wel goed doen.

Maar je kunt niet ontkennen dat je over de tongen gaat bij mensen in de gaywereld van Antwerpen. Sommigen houden van jou en anderen vinden je een dikke nek. Wat doet dat met jou?

Ik vind dat echt heel erg. Dat is ook de bolster die ik bij idool had. Ik ben zo onzeker over mezelf. Ik hoor dat ook regelmatig van mensen die me leren kennen dat als ze me beter kennen zeggen dat ze een ander beeld hadden van mij. Ik hoor dat zo vaak en ik weet niet hoe dat komt waarom ik zo doe bijvoorbeeld. Want er zal wel iets van waar zijn dat ik een masker opzet of dat ik me anders voordoe dan ik eigenlijk ben. En dat geeft een dubbel gevoel. Mensen denken vaak dat ik een degoutante gast ben tot ze me beter leren kennen. Dat is een vergiftigd compliment krijgen. Ik heb vroeger altijd gewild dat iedereen mij graag zag en ik besef met ouder te worden dat dat niet kan. Je kunt niet iedereen plezieren. Uiteindelijk zijn er heel wat mensen die van heel ver komen en hier elke week zitten. Ik weet niet of ze voor mij komen, maar zo slecht zal het hier dan ook wel niet zijn.

Heb je het gevoel soms dat mensen schijnvriendschappen willen aangaan net omdat je Dimitri bent en bekende Vlaming?

Dat is een mes dat aan 2 kanten snijd. Je hebt snel door waarom iemand met jou contact zoekt.  Soms kom je met mensen heel goed overeen waar je het totaal niet van verwacht. Maar ik heb wel zoiets van: ‘als je fouten maakt in een vriendschap en je leert uit die fouten, dan blijf je vrienden’. Dat is gewoon menselijk. Ik vind dat een goede vraag, want ik merk dat er heel wat mensen zijn die me haten, maar dat er heel wat zijn die me niet haten.

Zijn er dingen die je in je leven nog wil realiseren?

Weet je wat ik geleerd heb met de jaren? Als kind en tiener heb je dromen en ik heb die allemaal verwezenlijkt. Bonaparte bijvoorbeeld was geen droom, maar het heeft er wel voor gezorgd dat ik een groot deel van die dromen heb kunnen verwezenlijken. Ik weet nog goed dat toen ik de 1e keer in Las Vegas stond voor een clip, dat ik trots was dat ik dat kon. Het Sportpaleis, muziek, presenteren. Dat zijn dromen die allemaal zijn uitgekomen.

Ik heb nog heel veel dromen, maar ik ga die niet meer benoemen want als een droom niet uitkomt, is dat voor mij een soort falen. Maar ik ben zo blij dat mensen in mij geloven als b.v. presentator of publieksopwarmer. Ik heb doelen, maar ben wel rustiger geworden met de jaren om die doelen te behalen. Ik probeer een balans te vinden in mijn leven. En ik denk van zodra ik die balans heb gevonden en mezelf liever ga zien, ik de mensen rondom mij liever ga zien. Ik denk dat ik dat te weinig doe; de mensen rondom mij graag zien. En ik denk dat dat de reden is waarom mensen mij een dikke nek vinden, terwijl ik in het echt onzeker ben van mezelf. Ik heb veel kwaliteiten, maar waar ik goed in ben is een crowd pleasen. En ik zou mezelf wat meer moeten pleasen om de mensen rondom mij te kunnen pleasen!

Je bent nog maar 40, Dimitri!

Afscheid van een icoon: Lode Robbrecht stopt na 16j

Wie gay antwerpen zegt, zegt hessenhuis. Deze zaak is al vele jaren de place to be om eens goed uit de bol te gaan of om iets te drinken met vrienden. Lode Robbrecht stond met hart en ziel in deze zaak. Na 16j geeft hij de fakkel door. Hierbij zijn persoonlijke boodschap.

Hierbij – met wat moeite — een woordje uitleg ivm mijn afscheid als zaakvoerder van Hessenhuis cafe door velen gekend als “het Hessenhuis”. Met wat moeite inderdaad ondervind ik dat de tijd gekomen is voor mij na 42j gewerkt te hebben om een stap terug te zetten en een volgende levensfaze te beginnen , deze van “gepensioneerde”. Reeds geruime tijd ben ik op zoek gegaan naar een opvolger die op dezelfde golflengte zit . De zoektocht was niet gemakkelijk , vele geruchten werden de vorige tijd al dan niet terecht rondgestuurd , en om kort te gaan … heb deze gevonden in Geert ( Geert Van Praet) die ik met een warm hart alle succes toewens ! . 16 jaar geleden ben ik als “bleuke” zaakvoerder zonder voorkennis in horeca het Hessenhuis binnengerold …ik heb de knepen van “de stiel” zelf moeten leren …maar met de tijd leert men bij…. . De laatste jaren als ik terugblik waren voor mij de leukste misschien wel omdat ik met mensen samenwerk die zelf gekozen heb en waar ik me goed mee voel .Ik wens jullie dan ook ALLEN te danken aan de leuke samenwerking en voor de mooie herinneringen . Ik geef dan ook met een gerust hart mijn Hessenhuisteam over aan mij opvolger. Binnen korte tijd komt er nog – in samenspraak – met Geert een afscheids/verwelkomingsfeestje

Top 10 gay beaches in Europe

Still thinking of going to a gay destination? Mister B&B makes a top 10 of the best gay beaches in the world. enjoy!

1. Mar Bella, Barcelona: Spain

Barcelona’s most famous gay beach Mar Bella is a long, sandy relaxation zone filled with hot muscle guys, locals who want to sunbathe in the buff, and everyone else in between. Indeed, regulars and tourists hang out at this clothing-optional beach, especially during the weekends and during Circuit Festival in August, when it’s almost impossible to lie down in the sand: it’s too packed (just like the guys and the contents of their Speedos!).

2. Playa del Muerto, Sitges: Spain

Playa del Muerto in Sitges has been a gay nude beach for decades, welcoming men since 1930! You’ll find a little bar (chiringuito) next to the beach and a great forest behind, too. Getting here is a bit of a journey by foot but well worth the effort: from Sitges seafront, turn right and walk along to the end of the sidewalk. Jump down and continue to follow the coast around for 15 minutes along the train line (be careful!). When you finally reach it, you’ll see why Playa el Muerto makes it on our Top 10 list of the best gay beaches in Europe!

3. Costa da Caparica, beach N°19, Lisbon: Portugal

It’s one of Europes biggest gay beaches, 30 kilometers south of Lisbon. Dunes and forest border it. A lot of young urban Portuguese come here to swim and mingle. From Lisbon, you access this beach with the bus (161) or with a car.

4. Elia Beach, Mykonos: Greece

Mykonos island is one of the most gay-friendly destinations in the Mediterranean Sea, a place you definitely want to be on your gay bucket list. The famous Elia beach is a true paradise with hot sand, crystal clear water and magical scenery. The music isn’t too loud so you can chat with friends. Oh, and one last thing: sometimes it can get really hot (and we’re not talking about the sun!).

5. Studland Beach, Bournemouth: England

Located near the towns of Bournemouth and Poole, in the south of England, Studland Beach is probably the best nudist beach in the UK, offering vast white sands to sit on. Although this is not officially a gay beach, it is regularly frequented by gay bathers. The northern part of the beach is where you’ll find the nudists, and the nearby sand dunes and shrubs make for a popular cruise circle.

6. Lokrum, Dubrovnik: Croatia

This beach is located on the uninhabited island of Lokrum, surrounded by a rocky coast. Ten minutes from Dubrovnik by boat, this natural area in Croatia harbors a very popular gay and nudist beach. Lokrum beach is also pretty secluded and has a private atmosphere to really help you relax and unwind. When the heat is too strong, you’ll find a nice and fresh space to cool off under the forest of pine trees.

7. Beach Es Cavallet, Ibiza: Spain

The long, sandy and clothing-optional beach is located in the south of Ibiza. Showers and deck chairs are provided next to the sea (that can reach almost 30°C in peak season!). Don’t forget to visit the Chiringay bar for drinks or a bite to eat when all that sunbathing and splashing about gets too much!

8. Mako beach: Gallipoli, Italy

Near the peaceful town of Gallipoli, in Puglia, lies the beautiful Mako beach, the only gay beach in the region. With pristine water and breathtaking scenery, this beach is the perfect spot for sunbathing and swimming. Sunsets there are truly magical. As an added reason to visit, this undiscovered gem of the Mediterranean sea welcomes a four-day gay festival every September.

9. Maspalomas, beach N°7, Gran Canaria: Spain

The Spanish island of Gran Canaria is an expert in gay tourism. In the south of the island, Maspalomas is the gay destination that draws thousands of us from the global gay community every year. Indeed, the beach and its spectacular sand dunes attract beautiful men from all around the world the whole year through. Gays normally gather at the clothing-optional beach N°7, which is walking distance from the world-famous Yumbo Center.

10. Grand-Travers, la Grande Motte: France

For more than 30 years, Grand-Travers beach has been an iconic spot in the Montpellier gay scene in the south of France. The sand dunes appeal to a growing number of gay beachgoers. This is the perfect place to relax but also to make new French friends!

http://www.misterbandb.com

Luik, van de drukte in de rust!

Ik had mezelf een weekendje Luik geboekt: treinticket betaald, hotel
geboekt…. alleen wat moest ik bezoeken? Een mailtje naar de toeristische dienst van de Provincie Luik en snel schotelden ze me een fantastisch programma voor.

A ‘city walk’ in Luik

Het viel me op dat er weinig fietsers waren in de stad en het werd me snel
duidelijk waarom. De stad ligt in de Maasvallei en slechts 2 straten buiten het centrum zijn de straten zo steil dat zelfs een elektrische fiets het moeilijk zou hebben. En dat is mijn eerste tip: neem goede wandelschoenen mee, want die heb je zeker nodig!

Achter het stadhuis kom je in een andere wereld terecht. Deze van natuur en rust. Na 10 minuten klimmen heb je een prachtig zicht over de stad en sta je zowaar tussen de koeien. De toeristische dienst gaf me een geweldige Vlaamse gidse, Maria Lormans. Zij heeft me in de 3 uur durende wandeling prachtige dingen laten zien in en uit de stad. Want laat het duidelijk zijn, blijf niet in het centrum. Buiten de stad zie je natuur, oude vestingen en nog zo veel meer. Tip twee: boek een stadstour met een gids. Het is zeker de moeite waard.

De stad is bekend om zijn beroemde TGV station gebouwd door Calatrava. Deze architect is ondermeer verantwoordelijk voor het metro station in Valencia, ‘the turning Torso’ in Malmö en ‘the World Trade Center Oculus’ in New York. Ook nu weer kreeg ik een fantastische Vlaamse gids ter beschikking. Gilbert Schiepers woont al heel zijn leven in de stad en kent het station van binnen en van buiten. Hij vertelt je over de bouw, de verborgen plekjes en de technische hoogstandjes. Tip drie: boek ook hier een gids.

Wat te doen en wat te bezoeken?

Fan van cultuur? Ga dan ‘La Boverie’ bezoeken. Dit museum heeft naast tijdelijke tentoonstellingen ook een vaste collectie in de kelder. Klassieke en moderne kunst staan er mooi naast elkaar.

Een wandeling door het park of een boottochtje op de rivier brengt je tot bij ‘Cité Miroir’. Dit oude zwembad is omgebouwd tot een cultuurtempel met tentoonstellingen, muziek en film. Ze hebben ook hier weer vaste tentoonstellingen.

Maak je een wandeling door de stad om te shoppen, stop dan even bij ‘Le Pot au Lait’. Het is gelegen in de straat ‘Soeurs de Hasque’, een wandelstraat in hartje Luik. Je bent verbluft van de plek. Je wandelt binnen in een sprookjesachtige sfeer. Elk stukje van de bar is kitscherig, feeëriek of scary. Verbluffend!

Luik culinair

Zeg nooit tegen een Luikenaar dat de Luikse wafel overal hetzelfde is. Hij zal verbolgen zijn. Proef hem en je weet dat hij daar net iets beter smaakt. Maar waar ik echt naar op zoek was waren de ‘Luikse balletjes’. En dan is er maar één plek: Café Lequet. verwacht geen ‘fancy’ restaurant en opgedirkte obers. Het is net een bruine kroeg waar de baas zelf je bord komt brengen en waar je zit aan houten tafels. Maar de balletjes met een saus van Luikse stroop is o zo lekker. De beste lunch in lange tijd. Wees er op zondag wel snel bij. ‘La Batte market’ is beroemd en net naast het restaurant. Vol is vol!

‘Carré Noir’ is bekend om zijn artisanale pralines. Mélanie Lemmens won een zilveren medaille voor haar ‘Vietnam’ praline in London. Trakteer jezelf op een doosje. Van elke hap blijf je genieten.

Heb je wel zin in een gezellige, donkere kroeg, maar dan niet zo’n ouderwets geval alwaar de tapijtjes op tafel liggen en nostalgische muziek uit de luidsprekers schalt? De oplossing heet ‘het jeneverhuis’ ofwel ‘La Maison du Peket’; een moderne bar in een eeuwenoud pand vol gangetjes, kleine kamers, trappen en zelfs een waterput! De Luikse jenever is zeer bekend en je kan er een schaal bestellen met 12 verschillende soorten jenever. Genieten maar!

(Gay) uitgaan in Luik

‘s Avonds een stapje in de wereld zetten? Dan moet je in de wijk ‘Carré’ zijn. Met zijn smalle straatjes en zijn vele barretjes is het de place to be. Maar verwacht geen vroege vogels. De meeste bars gaan pas open om 22 uur en sluiten in de vroege uurtjes. Rond middernacht is er geen doorkomen meer aan. Iedereeen staat op straat te genieten van zijn of haar drankje. Het is ook de ontmoetingsplaats voor de andere Waalse stadsbewoners. Het is ook daar dat je het kleine LGBTQ life ontdekt. Luik heeft een aantal gezellige bars, een sauna, een cruising bar en een fetish bar. Dus voor elk wat wils.

Wat een onbekende wereld leek, eindigde in een prachtig avontuur in een mooie stad. Ik keer zeker terug… nu jij nog!

https://nl.liegetourisme.be/





If you are wondering to go to Cuba

By: Andrés Yunior Gómez Quevedo.

Cuba is a different country, mostly because of its history and the actual consequences it and for that reason it is now at its best! If you are going for the first time,having a tour guide with you to show you around and explain a lot of thingswill enrich your experience on this great island.

To enjoy the country and understand its rhythm and its sights it is better if you have an idea of all the history and gossip that this island has behind buildings, streets, landscapes, food, cocktails, behaviors, words and people.  

If you know Spanish get ready for a challenge  because the Castellano, which is the Spanishwe speak here, it is really fast and has many words that in other LatinAmerican countries and even in Spain does not  exist or have different meanings.

In Cuba, people laugh at their own problems and anything can inspire a joke, a song, a dance or whatever that means joy. The crazy Cuban sense of humor has been the lifeboat of this society for centuries, and words like Negro, mulatto, fat and crazy are not derogatory. There are not sexual harassment accusations because people look at each other’s attributes all the time, and the men whistle when the ladies pass by, and the ladies throw pick-up lines to the boys and to show affection people can call you “my negro” even if you are white, the young ones greet with a “what’s up crazy?”, and you can see and sense how carefree this people is inspite of all the problems and necessities and struggles.   

Again, Cuba is a different country full of fun and a sense of freedom to enjoy every minute with no rush.

As a tour guide, I always welcome my future friends at the airport, I know that my country has been on an unfair blacklist for so long and to have a smiling face welcoming you at the airport can be very cheering.

And to be honest, I love the idea of waiting for complete strangers that I’m going to be with for days. The adrenaline of not knowing how it’ll be like.

 I try to go with an old American car with AC to make the experience even more interesting. Havana it is a like a live museum of cars, and we are all so used to see them going around, but I know that people also come to Cuba to live the contrast of the old 40ies and 50ies with the influence of modernity that seems to be entering in the country more and more every time.

One of the first things I make clear it is that living and being in Cuba is a big exercise of patience, because there are many things that are hard to find easily, a lot of stuff must be getting with old fashion means, you are going to be offline most part of the day and to be online you really have to want it because you have to get a WiFi card and go to a WiFi spot. Things here are not like you know themat home. Cuba in many ways seems to have stopped in time and closed the door,but left the window open and there is a lot coming in through that window.

In Cuba, you’ll have more time to actually live, like we all used to do years before, interact, meet and talk to people old school style, go with the flow of the country that it’s very easy to follow because all seems to be about chilling out and drinking and learning too.

After the accommodation and a cocktail and depending on the time of the arrival I try to show first the Old Havana. It is a walking tour with stops in very cool places full of history and fun, like La Bodeguita del Medio, El Floridita, the four main squares of the old town with the explanations of the sights and the culture, including some information about the culture of cocktails in the country, religion, art, society and politics. Some stops will be longer depending on the people’s interests and the people around, the music, the weather, the drinks, whatever that makes the stay better.

Some people have asked me “don’t you get bored of saying the same thing in the tours everytime?” and the answer is no, because the interaction makes it different, thefeedback and the individual interests make a change and the information mightbe basically the same, but again, the interaction does its magic.

For smokers and drinkers, Cuba is like a paradise since here you can smoke and drink almost everywhere. For those who love music and dance, it is the same, in fact, there will be a time in which you’ll long for silence because there is music all around. For coffee lovers and organic food lovers Cuba is awesome too, but vegans and vegetarians might have a hard time finding the proper meal for the Cuban diet is full of meat, we even use sausage and pork to make the beans.

If you like jogging you can choose the sunrise or the sunset when the weather is cooler and do it through El Malecon with the Ocean on one side and the city on the other side, take little breaks seating in the same Malecon surrounded by fishermen, guitar players, people in love, friends laughing, old cars passing by, sellers,tourists, locals, all type of people, and the best thing: it is really safe.You can even walk around after midnight in the Old Havana without fear.

Part of the classic tour is to get an American car, can be a convertible or not(convertibles are more expensive and they don’t have AC) to take the two or three hours ride through El Malecon to Miramar (the old rich neighborhood, well,still nowadays since diplomats and embassies are there), Fusterland, The forest of Havana, the Revolution square (where I explain more about the revolution)Vedado neighborhood and Central Havana, to end up crossing the tunnel of the Bay to see the Statue of Christ, the Fortress and the amazing view of the city from there.

For nightlife there are options that can’t be missed like The Factory of Cuban Art, well, we call it just the Art Factory, if you like Cuban music and Jazz, La Zorra y el Cuervo is the only bar that plays real Cuban Jazz every night from 10 pm to 1or 2am, also the Jazz Café. The gay bars, and if it’s a weekend you’ll have more than 3 options, you can also do some kind of gay hopping since two of them are near each other in the gay friendly neighborhoods and the one with the latest show it is ironically placed in front of the Revolution Square.  There are other options like the EFE bar, King Bar, and eventual concerts or activities of last minute, because in Havana somethings can happen just like that, and you can suddenly find a concert or aparty going on anywhere.

I love the Cuban Symphonic Orchestras and try to take the ones who love this type of music to the places where they have concerts, they are old churches with the right magic to season those rhythms…something to see, and also, the artistic quality is really good. The same with the Cuban Ballet. Access to art in Cuba is not expensive and it is so worthy.

We try to have two or three days in Havana, and also save one of them for an Art tour in the museum of Cuban Fine Arts along with visits to private galleries and studios, and also save a piece of day for the gay beach Mi Cayito.

There are places in the country that are so worthy to see, and two of them are Viñales and Trinidad.  Viñales it is like one of the most beautiful country sides of Cuba, and even if you are not into cigars that are the main industry of that area will be hard not to fall in love with the sights and the tranquility, the pure air, the food and even the nightlife which is way different than Havana.

Trinidad it is a city that never changed its looks, the colonial architecture it’s original, nothing fake, and the accommodations will be full of the best and more beautiful from the vintage and the best from nowadays for the tropical weather, AC and showers. From Havana it is two hours to get to Viñales and 5 to get to Trinidad. You can do Viñales in one day and go back but Trinidad you have to stay, and it is so worthy.

Of course, these places are touristy, but in Cuba all the best is touristy since not much locals can afford any of these simple pleasures, there are a few places the locals use that tourists find interesting sometimes, but those eventually become touristy too. The good thing is that the locals mingle with the foreign very well and the American influence in the Cuban culture through history until nowadays it is very alive.

Gay life in Cuba it is not something forbidden anymore, and you’ll find amazing how supportive people can be. Most of the more popular restaurants and bars have gay owners ora story related to a gay character or gay waiters, so you don’t have to be in a gay-friendly neighborhood to enjoy, in fact, it is more likely that you’ll have more fun in a mixed place than in a gay bar. Farewells are always hard and the feeling of becoming friends can come so easily in Cuba, maybe it’s the weather that makes us like that, because even the tourists become more friendly, it can be the alcohol with the music and the heat, you don’t know until you know, but there is a magic in the air of this little country that makes people happy, and believe me, you’ll go home or wherever you are going next feeling luckier and better. I partner with Charles Kimball in the USA at www.outincuba.org to make this all happen. If you want to know more from the USA or anywhere please contact Charles Kimball at Outincuba@gmail.com or call him in California at 707.266.8235.