Celebrity, a cruise with a heart for LGBT’s

October 2017, Touristicogay goes aboard the Celebrity Reflection. The next 11 days we will visit beautiful cities in the Mediterranean and notice the gay friendliness of this cruise agency.

The ship and the cabins

Celebrity Reflection is a Solstice-class cruise ship and with more than 3000 guests on board it’s a floating city. One of the goals of Celebrity is affordable luxury… and they show that with the big X in their logo.

We recommend taking at least a cabin with a balcony. Enjoy the sunset or drink a glass of wine when  you reaches one of the beautiful destinations. When you take the upgrade to the solstice class, the crew spoils you every day with snacks, drinks and special events like a sail away on the helicopter deck…. an incredible experience.

The cabins and bathroom are spacious, the beds comfortable and the sheets and pillows are blessed to sleep. Your personal attendant cleans your room 2 times a day and helps you with a smile when you have a question.

The restaurants

We only eat in the complimentary restaurants: buffet and main restaurant. The buffet restaurant is very spacious and a lot of different kitchens you can try. We were a little bit worried that after 11 days, we always would taste the same food, but the crew tried to bring every day something new. You also have different food stations… so no long queues.

The breakfast was varied and also here, many choices like eggs of your liking. They also had a healthy breakfast on the terrace.

The main restaurant is still with a first and second seating. If you are solstice class or higher, you can chose… but a reservation is necessary. Every day you have a new menu and we tried many of them. But many guests on the ship are American, the food too…

European’s have a different taste and sometimes you get crazy combinations like a shrimp cocktail with ketchup. In Europe we also have different kind of pastries and the European food was not always made like we know it. Is that bad? No, and the waiter will surely listen to the way you like your food on the plate. The same problem you will find in the buffet. Some European dishes are made the American way, so sometimes we had a strange taste.

If you like something special, just take one of the specialty restaurants. You get offers almost every day in your room.

If you’re staying up late, other companies serve food 24 hour, here only untill 1 am. So be sure you eat enough before partying.

The bars and entertainment

Celebrity is a modern luxury company, so no water slides here or big parties. Relaxing on the pool, enjoy the hot tub or the sauna, read a book or take a drink on the bar with live music. That’s why you go with Celebrity. We (and many other guests) liked the Martini bar (with an ice bar) where the Asian boys entertained the guest every evening with great cocktail shows. Loved it!

The most dance events took place on the floor of the grand foyer: special dance shows, parties, etc. The party goers can party at the sky lounge with a great dj and the theater is the place to be for wild entertainment.

Celebrity is not a party company, but despite that we had great shows in the theater and they even had their own productions. But… do not think you can party till 4 am. You are sailing with older guests, the bars close at 2am at the latest.. (maybe different during the summer holidays).

Every day you get a newsletter with the program of the day. Also here, you are not on a party ship. You find enough to do while at sea, but its smaller than for example on Royal Caribbean.

The LGBT friendliness on the cruise

Celebrity is mentioned as one of the most gay friendly cruise agencies in the world. LGBT people choose this kind of cruise because they do not like the big party cruises like ‘Atlantis’. They like to meet other LGBT people on the ship and enjoy a nice time either alone, with their partner or a group.

On the first day Celebrity organizes a LGBT social hour at the main bar. They announce it in the daily newspaper. The other days of the cruise you can find the LGBT social hours on the message board at guest relations. For sure, it’s a good idea of organizing this event to meet other LGBT people on the cruise… but the main bar is so crowded at that time that you not can socialize with other LGBT guests. You do not even know who is gay or not. Other cruise companies organize this event the first day with a member of the staff. Not everyone is so assertive to talk to strangers. A staff member can break the ice.

The gay-friendly destinations

But you chose this company for the destinations. And in this cruise many LGBT friendly  cities to visit. We make a selection of it.

Spain has been known as a gay-friendly country. In our program was the beautiful city of  Barcelona with an overnight stay. During the day you can enjoy the beauty of the city with the Ramblas, Sagrada Familia and the delicious food. But in the evening the city is known for its huge and vibrant gay life. Barcelona, a city that never sleeps!

A famous destination is Nice at the Côte d’Azur. You arrive at Villefrance. With the bus or the train you can visit the beautiful city in less than 30 min. Take a walk in the shopping street  before you enjoy the hot weather at the beach and its nice boulevard. But before you leave to the ship go visit the tourist office and ask for the gay map. The next time you are in Nice you will definitely visit the vibrant gay life of this city. Also visit their website for the latest events.

Malaga has been known as one of the most beautiful cultural cities in Spain. For the short time you are there visit the house of Picasso and make a walk on the promenade. The next time you come back just take the metro and in 30 min you are in Torremolinos. This beach city has an amazing gay life and 2 gay beaches.

When you arrive in Cartagena take a tour to Murcia. The historical city is fascinating and known for its Casino and Cathedral. But try to come back for the nightlife. Many LGBT’s visit the city for the gay life.

Ibiza is a vibrant island during summer. When you are a party animal, come back! After summer you better take a tour to see more of the cultural part of this island.

Celebrity or Royal Caribbean?

Many people ask me which company is the best: Royal Caribbean or Celebrity? First, they are both LGBT friendly and Royal has been chosen as the most gay friendly cruise agency of 2016.

But it all depends what you like on your cruise. For partying, water slides, shows, big entertainment and a younger crowd Royal Caribbean is the number one cruise. They even have the biggest cruise ships in their fleet. But if you like a little bit more luxury, a long stay at the destinations and a great kitchen then Celebrity is the cruise for you.





Torremolinos, Malaga’s gay hotspot!

Ask a gay guy to mention a beach in Spain to party.. and they will most likely answer: Playa Del Ingles at Gran Canaria with its gay beach, Yumbo Centre, parties and hot guys… However, Last year I discovered Torremolinos. And I was surprised about the huge gay life over there. So, could it be a substitute for Gran Canaria? Let’s find out.

Take a plane to the beautiful city of Malaga, then take the metro and 1 hour later you ‘re lounging at the hotel’s swimming pool. But what are the pros and con’s of this beach city?

What to eat and where to stay

Torremolinos is famous for its huge hotels on the beach, but you can also find smaller places to stay at. If you prefer your hotel to be catered exclusively to the gay community, we can give you 2 options: Hotel Rituals and Hostal Guadalupe. Both places are close to the beach and the party locations.

Like Playa Del Ingles, you can find many fast-food restaurants, but Torremolinos and Malaga have great restaurants where you can eat Spanish food at a reasonable price. Also try the restaurant of Hostal Guadalupe: there you can have a 3-course meal with a drink for a great price… and it has to be said: it’s delicious.

The beach

Torremolinos hosts 2 gay beaches. Between them you find Eden beach bar with a nice terrace. On the boulevard you find a fancy place: El Gato lounge. But…the beach is less party minded then the one on Playa del Ingles: a bar, chairs and a beach… and no dunes for cruising. But nonetheless it all makes for a good place to enjoy the nice men and the great weather.

Let’s Party!

Playa Del Ingles has Yumbo center, Torremolinos La Nogalera. A huge place with many bars, discos, restaurants, shops and even a sauna. The most bars are modern and many have cruising areas. So start your evening at NA with a cocktail and then visit the happy hour of Free Eagle. That last bar has a free entrance and is a great place for fetish people. Then visit Men’s bar, Vida, Eden Copas and the best gay cocktail bar: La Bohemia.

The most bars and discos have cruising places, but you can also visit one of the many sex- and fetish clubs or one of the three gay saunas in the city (some of them have a lot of cute rent boys). Make sure to visit Querell, The Factory, Apolo sauna and sauna Atlas.

The discos start late. Aqua club has a nice bar with terrace and the disco (with cruising) is almost every day open. But on saturday everyone visits Centuryon! It’s a large disco, very beautiful and great music… When you leave this great disco…. it probably  will already light outside and time for breakfast!

The pros and contras

Why you should go to Torremolinos and why to Playa del Ingles?

Torremolinos has a huge and modern gay life, 2 beaches, nice restaurants, cheap drinks and you are close to many cultural cities like Malaga or Granada. But the weather is seasonal, and younger guys will visit the place in the weekend.

For the good weather you have to visit Playa Del Ingles. You can visit it the whole year around. Also the gay life is vibrant and the gay beach is more party minded. However, the bars are older, there are no cultural cities and the flights are more expensive.

But whatever your preferences, you are bound to have an unforgettable gay holiday at the beach.







Bart Abeel: “Antwerpen is bijna een holebi-pretpark”

Bart Abeel is al 10 jaar het gezicht en de voorzitter van Antwerp Pride . We hadden met hem een diepzinnig gesprek over zijn leven en zijn liefde voor Berlijn, Antwerpen en Antwerp Pride.

Bart welkom!

De meeste mensen kennen jou als het gezicht van Antwerp Pride en World Out Games. Ben je zelf een geboren Antwerpenaar?

Neen, ik ben geboren in Ieper, maar ik ben opgegroeid in Wieze.

Hoe ben je in het Antwerpse terechtgekomen?

Ik ben thuis moeten vertrekken toen ik 19 jaar was. Toen was dat nog zo als je thuis je coming-out deed. Ik ben dan in Antwerpen terechtgekomen voor mijn studies en ben hier blijven hangen.

Ben je tevreden over je jeugdjaren: hoe je geleefd hebt, wat je gestudeerd hebt?

Ik ben absoluut een tevreden man. Ik ben opgegroeid in een beschermd milieu door de speling van het lot. Ik ben vroeger thuis moeten vertrekken dan voorzien, maar dat heeft me wel kansen gegeven die ik anders nooit had gekregen. Het heeft me de mogelijkheid gegeven om me in een vroeg stadium te ontdekken. Ik ben absoluut dankbaar voor mijn leven tot nu toe en ik heb geen enkele bitterheid over wat er toen gebeurd is. Ook al was dat een moeilijke periode, het maakt mensen sterk.

Wat heb je gestudeerd?

Ik heb economie gestudeerd en ben na het jezuïetencollege thuis vertrokken. In Antwerpen heb ik me dan toegelegd op toegepaste economische wetenschappen.

Was je in Antwerpen in de periode van het bruisende gay leven in de ‘van Schoonhovenstraat’?

Ja, en dat was heel indrukwekkend, maar ook zeer intimiderend in het begin. De manier hoe daar werd omgegaan met openheid en seksualiteit en de hoeveelheid aan bars, dat was fantastisch. Jammer dat het verdwenen is:  het was een beetje folklore.

Hoe is je carrière hier geëvolueerd?

Ik ben begonnen in de maritieme sector. Dat was voor de val van het Ijzeren Gordijn begin jaren 80. Ik had het geluk te kunnen werken voor een bedrijf dat zich bezighield met de Oost-Duitse staatsrederij. Die hadden in Antwerpen een commercieel netwerk, waar ik verantwoordelijk was voor het containerpark. Ik heb de kans gehad om in die tijd naar Oost-Berlijn te reizen. Daardoor heb ik het Ijzeren Gordijn gekend, Check point Charlie, en de West- en Oostkant van Berlijn. Vandaar dat Berlijn voor mij nog een heel belangrijke plaats inneemt in mijn leven.

Via headhunters ben ik in Amsterdam terechtgekomen. Uiteindelijk ben ik  terechtgekomen in de IT-sector. Bij het bedrijf Micro Focus, dat actief is in software, doe ik mijn huidige job sinds 1999.

Als je Berlijn vroeger en nu bekijkt, hoe was het vroeger dan?

Toen er een Oost- en West-Berlijn was,  ben ik er zakelijk geweest. Daarna heb ik Berlijn vrij snel zien veranderen met een grote underground scene waar alles mocht en alles kon. Dat was een heel levendige scene die er nu ook nog is. Maar toen was dat heel extreem. Ik was 30 jaar toen Berlijn zich ontrolde: ik heb fantastische party’s meegemaakt en veel vrienden gemaakt. Nog steeds heb ik er een speciale band mee en zou het na Antwerpen zelfs de tweede leukste stad van de wereld noemen.

Zou je er ooit willen wonen?

Ik heb dat ooit overwogen, maar door de dingen hier in Antwerpen heb ik het plan nooit ten uitvoer kunnen brengen.

Hoe ben je dan ooit in heel het verhaal van Antwerp Pride en World Out Games terecht gekomen?

In 2007, na de Euro Games was er in Antwerpen wel goesting om meer te doen, op grotere schaal. Vanuit Navigation werd er aan de stad gevraagd om meer steun te krijgen. De stad heeft daar niet neen opgezegd, maar wou het breder opentrekken. Ze wilden niet zomaar een commercieel event ondersteunen. Via Willem van ‘de Rubzz’ werd ik uitgenodigd op een vergadering. Ondermeer de dienst toerisme was daarbij betrokken. Omdat ik geen binding had met politiek, horeca of het verenigingsleven zagen ze in mij een neutraal persoon. Zo ben ik woordvoerder en daarna voorzitter geworden van Antwerp Pride.

Heb je de Euro Games meegemaakt als bezoeker of vrijwilliger?

Ik heb dat heel actief meegemaakt met o.m. de openings- en sluitingsceremonie. Ik was geen sporter, maar bezoeker. Het heeft me zeker beroerd, omdat er zo een leuke sfeer hing.

Hoe kijk je terug op de beginjaren van Antwerp Pride?

Dat is een avontuur geweest. We zijn begonnen met een klein groepje mensen zonder enige structuur en vaste financiering. Het was zelfs zonder rechtsvorm, want pas 2 jaar later zijn we een vzw geworden. Maar met heel veel zin zijn we op zoek gegaan naar samenwerkingen en dat was zeer fijn. Vooral omdat de steun van de stad er al was: Ludo van Campenhout, Philip Heylen en de mensen van de dienst toerisme hebben ons heel hard geholpen. We zijn klein begonnen, maar hadden nooit durven dromen dat het deze proporties zou aannemen.

Als je daar op terugkijkt, zou je het anders gedaan hebben of ben je tevreden hoe je het gedaan hebt?

Wat Antwerp Pride betreft hebben we een parcours gereden wat me tot tevredenheid stemt. Hadden we het anders kunnen doen? Neen, niet echt. Ik denk dat we gestaag gegroeid zijn en we hebben betrokkenheid gegenereerd zowel bij de stad, de horeca als het middenveld. We hebben moeilijke momenten gehad, maar als vrijwilliger moet je altijd integer blijven en dan weet je dat je soms botst met mensen. Vooral omdat je aan bepaalde belangen komt en bepaalde veranderingen doorvoert. Er komt dan iets nieuws en dat is voor bepaalde mensen bedreigend. Maar we hebben dat naar het beste vermogen tactvol en diplomatisch proberen op te lossen en de ene keer met meer succes dan de andere keer. Vanuit mijn standpunt en dat van de Pride hebben we nooit rancunes gehad. We hebben alle bruggen open gelaten ook al waren ze soms moeilijk. Dat vertaalt zich in het feit dat er nu in Antwerpen wel een zeer groot enthousiasme is en ik ben bijzonder trots dat we met zo goed als iedereen die Pride dragen.

Ik heb die vroegere periode ook meegemaakt. Van de personen die vroeger de gayscene domineerden, waren er een paar egotrippers. Vooral mensen die hun eigen mening hadden en dat botste regelmatig. Heb je het daar moeilijk mee gehad?

Je komt egotrippers overal tegen, maar je moet ermee leren omgaan. Ik heb zelf getracht mijn ego binnen de proporties te houden om voorzitter te kunnen zijn. Dat betekent dat je met heel wat mensen door een deur moet gaan en dat je moet leren omgaan met mensen die van nature uit een groter ego hebben. Soms was dat behoorlijk storend en frustrerend en het heeft me soms verdrietig gemaakt. Je kunt met iedereen omgaan als je geduld, respect en empathie hebt. Je moet begrijpen dat je nooit voor iedereen goed kan doen.

Je kan niet ontkennen dat er mensen zijn die verhalen vertellen van die tijd. Voor de ene zijn ze waar, voor de andere niet. Dat frustreert toch?

Ja, dat frustreert, maar dat is een momentopname en tijd doet dingen vervagen. Je maakt ook mooie dingen mee en je wordt ook ouder. In mijn perceptie zijn er onrechtvaardige dingen gedaan en gezegd die ik nooit heb kunnen plaatsen. Maar wat brengt het bij om daar aan te blijven vasthangen? Soms kan je dingen begrijpen zonder dat je ze goedkeurt. Ik denk dat er ook wel heel wat mensen zijn die het moeilijk hadden met de verandering  en tot inzicht zijn gekomen achteraf. Het is goed om te zien hoe een stad vervelt en er een jongere generatie aan het opkomen is. Het einde van de ‘Van Schoonhovenstraat’ heeft de gayscene veranderd en verjongd. Maar ook dit is tijdelijk en er moet een opvolging zijn van generaties die elke keer nieuwe creativiteit aanbrengt. Dan is het fijn om te zien dat de Pride elk jaar aan het verjongen is en we er elk jaar nieuwe dingen bijkrijgen. Met Mister Gay Belgium, Leatherpride, Antwerp Pride en Antwerp Queer Arts Festival mogen we als stad fier zijn dat we zoveel kwaliteit hebben.

Hoe kijk je terug op de periode van de World Out Games?

Achteraf vooral met opluchting en tevredenheid, maar ook met gemengde gevoelens. Dat was een heel moeilijk project. We zijn onder een heel moeilijk gesternte gestart. Het project was zo goed als dood toen we het moesten reanimeren. We zijn daar in geslaagd. Maar er zijn ook veel misverstanden ontstaan tussen verschillende partners. Het is een complex project geweest met heel veel uitdagingen, vooral financieel, maar ook menselijke. En een groot project opzetten in een stad die ambitieus is, daarmee maak je niet altijd vrienden. Maar als ik erop terugkijk, ben ik trots dat we dit met een heel sterk team hebben kunnen volbrengen. En even zeggen dat we samen met de Euro Games internationaal één van de enige grote projecten zijn die break-even hebben afgesloten, zonder verlies. Heel veel mensen hebben een ongelooflijke tijd beleefd en in Stockholm met de Euro Games keken ze heel jaloers naar wat wij gedaan hebben.

In Miami Beach is alles 2 dagen ervoor afgeblazen. Ben je dan fier dat het bij ons wel is doorgegaan?

Ik denk dat ik eenvoudig kan inschatten hoe fout het kan lopen en dat is bij ons niet gebeurd, wat me nog altijd een opgelucht gevoel geeft . Als ik nog zo een project zou beginnen, wat zo goed als onbestaande is, moet je een goede financiële basis hebben en goede partnerships. Wat er daar is gebeurd, is zeer pijnlijk. Maar hadden wij toen als raad van bestuur geen beslissingen genomen, had het bij ons ook zo kunnen aflopen.

Stel ze bieden jou aan de Gay Games te organiseren, doe je het?

Op dit moment zou ik zeggen: neen, bedankt! Het is zeer belastend dit als vrijwilliger te doen. Ik heb een professioneel leven. Als je  toezegt voor zo een project, zeg je ja naar een engagement naar zoveel mensen toe en naar een stad toe. Dan wil je niet ontgoochelen. Dan leg je jezelf een juk op tot je iets aflevert. Dat wil zeggen dat je 4 jaar een verantwoordelijkheid gaat dragen die niet klein is.

Een World- of Euro Pride, zou je dat zien zitten?

Ik zou dat voor Antwerpen geweldig vinden. Zo een event hoort hier zeker thuis, maar of dat met mij moet zijn, is zeer de vraag.

We staan nu bij de 10 beste prides ter wereld. Is er nog een toekomst na de 10e editie? Gays willen graag vernieuwing.

Dat kan binnen de Pride en dat gaan we ook dit jaar weer bewijzen. Hij gaat zeer vernieuwend zijn. Hij zal niet alleen groter zijn, maar het Love United festival, de opvolger van Wave, zal vernieuwend zijn en een kwaliteitsniveau hoger liggen. Ik ben blij dat we ‘s nachts een main event hebben met een samenwerking tussen alle concepten. Er komen nieuwe genres en een verjonging van de vrijwilligers. Maar ik geloof vooral dat de Pride nog een heel groot potentieel heeft in draagvlak. Het is nu een olievlek die groter wordt en een hele stad meeneemt.

Laat ons maar de vinger op de wonde leggen. Er is een nieuwe lichting jonge mensen opgestaan en bij Red & Blue is er een nieuwe leiding. Plots kan er wel samengewerkt worden. Waaraan ligt dat?

De geesten rijpen altijd. Als je dingen op lange termijn wilt bereiken, moet je standvastig en integer zijn. Wij zijn altijd rechtlijnig gebleven, hebben nooit bruggen verbrand. Ook al zijn er vanuit de Pride onenigheden geweest, wij zijn altijd rechtlijnig geweest en hebben de pagina omgedraaid. Men ziet dat deze Pride gewoon goed is voor de gemeenschap en dan gaat men automatisch de handen in elkaar slaan. Het is goed dat mensen elkaar terug leren vertrouwen en samenwerken.

Ik heb een oudere gaymap bij en als ik begin te schrappen wat er verdwenen is de laatste jaren zijn we, volgens velen, afgezwakt naar een provinciestadje qua gaylife. Ben je het daarmee eens?

Absoluut niet! Ik kan er evenveel bijschrijven.

Maar zoveel zijn er niet bijgekomen.

Het exclusieve gay of lesbisch is minder. Er zijn wel een aantal dingen bijgekomen en van naam veranderd. Het exclusieve is ook niet meer zo nodig. Maar als ik vergelijk met Brussel: wat wij aan horeca hebben is indrukwekkend. Ga naar Keulen, daar is zo goed als niets meer. Wij hebben wel Antwerp Pride, Leatherpride, Antwerp Queer Arts Festival, Mister Gay Belgium. Wie kan dat zeggen? Maar we moeten aanvaarden dat dingen veranderen en andere accenten krijgen. Antwerpen is de laatste jaren holebivriendelijker en internationaal zichtbaarder geworden.

Vroeger kwamen mensen voor de gayhoreca, nu voor events en profiteert de gayhoreca daarvan mee. Moeten we dan nog meer op events inzetten?

Het is een en-en- verhaal. Voor Leatherpride is het bijvoorbeeld een zegen dat ‘The Boots’ er is. Je hebt altijd een lokale structuur nodig waar mensen buiten het event terecht kunnen. Zonder dat heb je een heel mager gebeuren. Ik geloof in de kracht van de lokale horeca. Ludo heeft zelf het einde ingeluid van een bepaald concept van uitgaan met zijn vernieuwing. Hij is weggegaan van de gesloten deuren en het aanbellen. Hij is gestart met open cafés en open discotheken. Nu zijn we nog een stap verder; iedereen zit in een bar, niet enkel gays. Ik kan je 6 terrassen opnoemen waar het publiek nu gemengd is.

Ik wil ook even in kaart brengen dat Active Company een groot sportevent gaat organiseren op het einde van het jaar: De Antwerp Briljant Games. Events zijn altijd belangrijk en de stad omarmt dat, ook omdat dat grote publiekstrekkers zijn en je daarmee internationaal scoort. Dit kan resulteren in een bevruchting van het wekelijkse toerisme. Er is echt wel veel meer zichtbaarheid van holebi’s. Het is bijna een “holebi pretpark”  hier in Antwerpen en er wonen ook veel holebi’s in de stad.

Zsa Zsa Lamor had de kritiek dat er geen aandacht meer wordt besteed aan de inkleding van de wagens op de Pride. Ben je het eens met haar?

Gedeeltelijk wel. Dat is iets waar je als organisator iets probeert mee te doen, maar niet veel aan kan doen. Dit jaar zijn er een 30-tal grote trucks en ik weet dat er een aantal indrukwekkend zullen zijn. Dus wacht maar af!

Hoe zie jij de toekomst van de Pride?

Ik hoop dat het evolueert naar een volwaardig stadsfestival. En er zijn heel wat mensen, niet alleen  holebi’s, die met die Pride bezig zijn. Je ziet dus dat heel wat mensen die dit een fijn weekend voor de stad vinden. We wonen in een stad met veel kleur en we gaan in de toekomst met elkaar nog meer moeten samen leven en respect hebben voor elkaar. De Pride nodigt daartoe uit. Als we de 2 grote voetbalploegen van de stad samen kunnen laten meelopen en grote sportclubs inspireren, betekenen we wel iets.

Hoe lang zie jij jezelf nog de kar trekken?

Dat is de vraag van 1 miljoen, maar ik denk dat het goed is voor elk bedrijf en organisatie dat er een wissel van de wacht komt. Maar ik doe het nog altijd even graag, omdat het een fijn positief project is. We werken eraan dat de Pride minder afhankelijk van personen wordt, maar dat er een structuur ontstaat. Ik zal pas vertrekken als ik weet dat de Pride daar klaar voor is en hopelijk is dit snel.

Ben jij een rancuneus iemand?

Neen, ik ben de gelukkigste mens als er een verzoening is na een conflict. Ik leef niet graag met een conflict. Rancune is verlies van tijd en energie. Ik zou misschien wat vaker langer kwaad moeten leren blijven om een signaal af te geven. J

 Kan jij nog met Ludo Smits door 1 deur?

Ik heb enorm veel respect voor wat Ludo gedaan heeft en kan zeker nog met hem door 1 deur. We hebben ook veel fijne momenten samen gehad en ik koester die. Ik heb altijd begrip gehad voor het feit dat Ludo een zakenman is en alles deed in functie van zijn zaak. Soms botsten onze belangen en was het moeilijk om elkaar te begrijpen. Maar ik heb dat nooit op de man gespeeld. Ik heb respect voor hem en hij is een fijn mens.

Jij besteedt veel aandacht aan jouw privacy. Ik vind geen facebookpagina van jou terug.

Dat klopt en dat is een manier om mezelf rustpunten in het leven te geven. Ik ben een publiek figuur door de vele events  Daarom heb ik dat nodig om af en toe in de luwte te gaan. Mijn privéleven is privé en deel ik enkel met mensen die me energie geven die ik dan weer nodig heb voor mijn publieke gebeuren.

Bestaat het gevaar niet dat mensen vrienden met jou willen zijn voor ‘dat ietsje meer’?

Dat kan gebeuren, maar in mijn huidige vriendschappen heb ik daar niet veel onder te lijden. En je kan geen 200 vrienden hebben.

Als je nog 1 droom mag hebben op gayvlak voor Antwerpen. Welke is dat dan?

We zijn al een heel diverse stad, maar ik hoop dat we daar in groeien en dat mensen die hier komen zich goed gaan voelen in deze stad. We zien vaak te weinig hoe goed deze stad samenleeft en dat koesteren we te weinig. En laat ons dat maar stimuleren met de Pride.

Bart, ik wens je een fantastische Pride!



Roze Zaterdag Den Bosch: Iedereen Roze en een weerzien met Elof De Neve

Elk jaar kiest Nederland zijn Roze stad. Een heel jaar lang bereiden zij een uniek weekend voor met alle aspecten van een Pink Pride: cultuur, begrip, emancipatie, informatie en vooral veel feesten. Dit jaar waren ’s Hertogenbosch en Oss de gaststeden… en wij waren erbij!

’s Hertogenbosch of kortweg Den Bosch is de hoofdstad van de provincie Noord-Brabant. Tilburg is slechts 20 minuten rijden met de trein. Al vrij snel ontdekten we waarom deze stad zo bekend is bij shoppers. Het centrum is één groot winkelparadijs met kleine en grote straten. Shopaholics vinden hier zeker hun ding.

Roze Zaterdag draait om emancipatie, begrip, respect en samenhorigheid en dat viel onmiddellijk op als je de stad binnenreed. In elke wijk kleurden regenboogvlaggen de straten en huizen, inwoners liepen er met roze handtassen en de roze hoedjes en boa’s gingen als zoete broodjes over de toonbank. Het was duidelijk dat Den Bosch en Oss gay-friendly steden zijn waar je aanvaard wordt door elke inwoner.

Cultuur, info en vooral veel sfeer

Naast een roze kerkdienst en een cultuurroute kon de bezoeker zich vergapen aan een kleine canalpride waaraan verschillende doelgroepen deelnamen… zelfs de politie in uniform! In het park kon je kuieren langs de vele en diverse infostands en op het plein stond een podium met dans, zang en veel sfeer (Of lag dat aan de heerlijke frietjes en het biertje?). Ook de jongeren hadden hun eigen plek met een silent disco.  Op de markt stroomden ’s avonds stadsgenoten toe voor musical, dans, nationale en internationale sterren. De inwoners van Den Bosch lieten een heel weekend zien dat ze konden feesten en voor 1 weekend de roze stad van Nederland vormden.

Gay bar ‘Janika’

Zoals in vele steden verdwijnt er heel wat gayhoreca in Den Bosch. De stad telt nog slechts één gaybar: Janika. Een kleine, leuke bar waar kitsch troef is: oude Nederlandse platenhoezen aan de muur, een bar met luchters in de vorm van ananassen en twee fantastische barmannen maakten het plaatje compleet. Wat maakt de bar dan zo speciaal? De sfeer! Door de boxen galden de ene Nederlandse schlager na de andere. Wij stonden bijna op de tafels! Een avond leuke fun beleven? Dan is deze bar jouw plek!


Danse Le Duc: een weerzien met Elof de Neve

Een paar keer per jaar kan je feesten op Danse Le Duc, een partyconcept in Den Bosch met twee zalen, leuke muziek, mooie mensen en als headliner: Elof de Neve. Voor de Belgische bezoekers een leuk weerzien met de ex-resident dj van Red and Blue in Antwerpen. Dance Le Duc is jouw plek als je gewoon een leuke party wil beleven!


Den Bosch: een simpelweg leuke stad!

Den Bosch is naast een gay-friendly city gewoon een leuke stad om te vertoeven met leuke winkels, restaurantjes, bars en party’s. Je bent er vanuit Vlaanderen in 2 uur met de trein en met een weekendbiljet betaal je nog geen 30 euro!


Mister Gay Belgium Jaimie Deblieck: my goal is to be there for the people!

Jamie is Mister Gay Belgium 2017. He is 18y old, just graduated and prepared for the election of Mister Gay Europe and Mister Gay World. In front of me sits a young, but mature guy that tells us more about his election, his theme and his goals.

Jamie, congratulations with your election of Mister Gay Belgium. Do you yet realize it after those first weeks?

Yes, I start to realize it! The first 1,5 week felt unreal for me that I had won the competition. It was crazy when I saw the images!

How did you experience the show?

The show was very exiting! We all knew that we were good. Everyone could win. Before the show we got points on different activities. They told us that the result was close. So we knew that the final show would decide everything. It was also very stress full knowing that you stood before a complete full theater with family, friends and a famous jury that must judge you.

How were your first 2 weeks?

It were weeks full of photoshoots and interviews with national or international LGBT magazines. But we are still working with the team on my campaign: LGBT’s in companies. We like to make a big statement and be prepared for the Mister Gay Europe election in 2 months in Stockholm.

Can you combine your education with your agenda as Mister Gay Belgium?

Yes. Together with the school and the organization we look how we can manage the exams in combination with my agenda. It’s also my last year at secondary school. So next year I can choose to take a free year instead of going further with my education. That gives me the opportunity to give myself a full year for my campaign as mister gay Belgium.

Your theme is LGBT people in companies. What you think should happen more?

I have chosen this theme, because I did already 3 job experiences for my education in different companies. I want that people know who I am. Because I think that is easier in working together. So I said very soon that I am gay. The most colleagues were very positive, but there were still some people who had problems with it. They thought it would be better to be a hairdresser or a visagist. It’s such a cliché and it is bothering me. I started to look on the internet if I was the only person with this problem. But I found out that almost 3% of the people had problems with physical violence in the company because they were LGBT.  In 2017, there are still bosses of companies who have problems with LGBT people and not take them for their qualities. So, we have a lot of work to do.

You already know how to manage that?

The MGB team works together for the campaign and we will introduce it in a month.

You are the youngest winner of MGB and you follow up a monument as Raf Van Puymbroeck (Mister Gay Europe 2016). How does that feel?

Many people ask me the question how I will be as good or even better as Raf. He is Mister Gay Europe and 1st Runner up Mister Gay World. Would I like to have the same? Ofcourse! But my goal is to be there for the people and explain my campaign. If I can do that as MGB, MGE or MGW, it doesn’t matter for me!

The last week we read the negative reactions of some people on Facebook about your election. How do you feel by that?

It is choking to read that in 2017 people still give those reactions. I find it strange that people give that on a popular media channel as VTM television. Many people read that on Facebook and read their names too. They give reactions as: I gonna throw u from a building, burn you, shoot u or you should kill yourself. Come on, we are 2017! With the team of MGB, we like to battle against those hate messages and we hope one day they will disappear. Those reactions frighten me a little, but I will not go slower with my campaign because of this. It gives me energy to go further with that!

Macron has been chosen as president of France and he said that he hates homophobian people and discrimination in companies. You’re happy with that?

When a world leader says such things, I only can be happy! Other world leaders, I not gonna mention their names, are harder with the acceptation of LGBT people. I think: you are a world leader for everyone!

Bram Bierkens (organizer of MGB) will guide you the next year. Is he hard?

Bram is a gentle, hard and correct guy! He says what he wants and thinks. But I told him: I’m young and have to learn many things. I’m great full that he is hard for me. It should be.  I’m a public figure and an example for many people the next year.

You have to be many times in Antwerp. How does it feel to come in a chauvinistic city that says: the rest of Belgium is parking space?

Another cliché! I know I live far and many people ask me why I not come live here. But I am a citizen of West-Flanders and I’m proud of it. So I will be faithful of my parking space!

You have time for holiday?

I have a bussy agenda, so I doubt that I have time for holiday. But I’m also mister photo genic and won a trip to Milan for a photoshoot. It’s a professional work holiday to the fashion city of Europe!

That’s what they say of Antwerp too….

No comment! (Laughing)

Good luck and enjoy your year of Mister Gay Belgium.

Zsa Zsa Lamor: Mijn droom is een eigen TV-programma…

Reeds 15j is spektakelrestaurant Mask’ara een begrip in Vlaanderen. Binnenkort vieren ze dit met een grootse show in zaal Elckerlyc te Antwerpen. Leading lady Zsa Zsa Lamor staat al meer dan 20j op de planken en is een graag geziene gast op vele events. Naast haar ervaring als showqueen is ze ook bekend voor haar recht toe-recht aan visie. Tijd om de persoon achter Zsa Zsa te leren kennen.

Hoe ben je ooit begonnen als Zsa Zsa Lamor?

Toen ik klein was, had ik altijd de behoefte me te verkleden. Carnaval en drie koningen waren elk jaar topdagen voor mij. Iedereen in de school kwam dan verkleed en dat heeft zich lang gemanifesteerd als een mannelijke persoonlijkheid. Dan op een bepaald moment: je wordt ouder, komt uit de kast en krijgt een andere vriendenkring. Eén van mijn vrienden, een kapper, vroeg me om mee te gaan naar het grootste Carnavalbal in Oostende. Maar er was één voorwaarde: iedereen van de vriendengroep ging verkleed als vrouw. Dat was mijn 1e keer en ik had een knalgele Sissi jurk gemaakt met hoepels erin en Vinyl schminkte mij toen nog. Die avond was ik de ster van het bal.

Je moet weten dat ik heel mijn jeugd een introverte jongen ben geweest omdat ik altijd de zwaarste en dikste jongen van de klas was en altijd ben uitgelachen vanwege mijn vader en toestanden. Dat heeft me altijd zwaar getekend en ik heb me altijd op de achtergrond gehouden. Die avond was ik de koningin van het bal en ben daar honderden keren gefotografeerd. Daar heb ik dan een boost gekregen en was ik verbaasd over de aandacht die ik kreeg.

Toen trad ik nog op als Vanita Moonwind en deed duetten met Vinyl Desertstorm. Dat is beginnen escaleren en moest ik af en toe Vinyl depanneren met een showke in een café omdat er iemand had afgebeld. Ze belde me en zei: ‘breng maar wat Shirley Bassey en Cher mee’. De paar dingen die ik had van Carnaval bracht ik dan mee. Ik ben dan wat klein showkes beginnen doen. Die aandacht, dat applaus… ik wou er meer van!

Toen ik 23j was ben ik beroemd geworden in het Hessenhuis. Ik kwam er elk weekend binnen met een andere outfit: om ter grootste, om ter breedste. Ik maakte alles zelf. Ik ben toen een heel populaire madam geworden en heb altijd gezegd: het Hessenhuis heeft me mee groot gemaakt.

We zijn dan in spektakelrestaurant het Spookhuys beland. Ik mocht daar ook blijven vanwege mijn grote kostuums en mijn pluimen. Ik heb daar de mogelijkheid gekregen om stands-up te doen. Dat is daar een klein beetje flagrant afgelopen. Op dat moment hebben ik en mijn huidige vennoot beslist om op onszelf te beginnen en zijn we met Mask’ara gestart. 15j later zitten we er nog steeds. Dat live performen en die stand-up, daar ben ik uniek in in België. Vroeger was ik niets, gewoon een ’seut van Brasschaat’ en nu zijn ze allemaal bang van mij.

Hoe hebben jouw vrienden en familie gereageerd op jouw transformatie?

Ik blijf het zeggen, want veel mensen begrijpen het niet. Je hebt 2 soorten: showqueens en travestieten. Ik ben een showqueen. Ik schmink mezelf, ik doe vrouwenkleren aan, ik entertain mensen en hou ervan als ze lachen met de performance. Maar ik ben zo blij als die schmink er allemaal terug af is. De manier hoe ik optreed in Mask’ara is zo grof, dat als ik dat als Danny zou doen er al lang een man op het podium me een pak slaag zou komen geven. Travestieten vind je dan meer in andere gelegenheden. Daar zit altijd een seksuele tint bij. Die willen ook seks hebben met een pruik op, die vinden de aandacht van heteromannen geweldig. Je hebt dan ook nog binnen de travesties getrouwde mannen die opgewonden worden van het dragen van een BH, van het strelen van nylonkousen, op hoge hakken lopen. Dat heb ik totaal niet. Daarom zeg ik, ik ben een showqueen.

Hoe heeft mijn familie erop gereageerd? Mijn ouders hebben dat altijd gelinkt aan Carnaval: laat hem maar voor 1 avond de zot uithangen. Ik was 23j en Vynil 15j toen we samen onze coming out hebben gedaan. Dat is geëscaleerd in een ongelooflijke ruzie. Mijn vader was oerconservatief. De 1e uitspatting was dat mijn moeder een hoer was en dat hij geen jeanetten maakte als kinderen. Hij wou scheiden en wou met ons niets meer te maken hebben. Dat was op een zaterdagavond thuis en zondagochtend was hij gestorven. Wij hebben dus een heel aparte coming out beleefd en hij heeft nooit geweten dat ik showqueen was. Mijn moeder heeft het er in het begin moeilijk mee gehad. We woonden in Brasschaat,  een heel puriteinse gemeente. Een gemeente waar iedereen roddelde.. Toen ik met Mask’ara begon mocht ze altijd naar de show komen kijken. Ze bracht dan vriendinnen mee en het heeft niet lang geduurd voor ze het allemaal fantastisch vond. Ik heb meegedaan in een Amerikaanse film en ben een paar keer op TV geweest. Ook daar was ze enorm fier op. Spijtig genoeg zit ze nu in een rusthuis en is ze dement. Al bij al is het niet slecht geweest. Het zou slechter zijn geweest mocht mijn vader nog leven.

Ben je vrienden verloren?

Enkel schoolvrienden. Vroeger in het middelbaar had ik wel ne crush op een aantal gasten, maar durfde dat niet zeggen. Ik zat in het kunstonderwijs en wij hadden daar ook een afdeling drukkerij. Dat waren echt zwijnen. In de afdeling haartooi waren de meeste van die jongens Gay. Die werden uitgemaakt van het begin tot het einde van de speeltijd. Na school werden ze verder gepest. Ik heb me dan heel die tijd struis gehouden. Nochtans op 3 meisjes na wist iedereen dat ik op mannen viel. Dus ik was wel gefrustreerd omdat er echt een paar knappe gasten rondliepen.

Op een bepaald moment had ik een horeca job in het weekend en ik win een gastronomisch weekend in Schotland voor 3 dagen met alles erop en eraan. Mijn baas wou het niet en ik mocht gaan. En ik vraag aan een gast in de klas of hij mee wou. Ik had een zware crush op die kerel. Ik heb dat nooit tegen hem gezegd en hem nooit aangeraakt. Wij hebben in Schotland met 2 in 1 bed gelegen en ik wou niks provoceren omdat hij zo niet was. De allerlaatste dag van school was het proclamatie en we gingen nog iets drinken in de stad. Eén van de gasten vroeg toen wanneer ze mij met een vriendin zouden zien. De school was toch gedaan, dus ik zei: waarom met een vriendin, dat kan ook ne vriend zijn. En die kerel waar ik mee naar Schotland was gegaan keek me aan, zei ‘bah, zeit gij een Janet?’. Hij is weggegaan en heb hem nooit meer teruggezien. Ik moet wel zeggen dat na mijne coming out ik ‘maniertjes’ begon te krijgen. In de school was ik veel mannelijker dan nu. Ik heb jaren mijn mond moeten houden en nu flap ik het eruit: klinkt het niet, dan botst het!

Wat was het Spookhuys voor iets?

Dat was een spektakelrestaurant. Wel veel groffer dan dit hier. Iedereen met gebreken moesten wij aanvallen. Ik ben zelf dik geweest, dus ik weet hoe pijnlijk dat was. Wie moesten wij aanvallen: dikke mensen, vrouwen met grote borsten, sproeten, rosse mensen, magere mannen. Heel de tafel zat te lachen, maar ik wist dat die mens zich enorm schaamde. Je had daar geen podium en je moest rondlopen in verschillende zalen. We hebben achteraf altijd gezegd: zo willen we niet optreden.

Hessenhuis was van voor de periode dat Ludo begon. Dat was echt de beste periode van het Hessenhuis. Die man sprak echt af met mij om carnavalsfeestjes te organiseren, zelfs in augustus omdat hij nog confetti over had. Daar zijn dingen gebeurd: brandalarm laten afgaan, brandweerwagens laten komen, op de wagens geklommen,.. Nu zou je een boete krijgen, maar toen kon dat nog.

Mis je die periode?

Ja, ik mis die periode wel. Je had dan ook elk jaar een feestje van een heel rijk Indiër. En die deed altijd een thema waarbij iedereen verkleed kwam. Ik doe al 17j studio 54 en in het begin kwam iedereen verkleed. Maar het gaat er allemaal uit. Mensen doen geen moeite meer.

Hoe zie je de periode evolueren?

Niet wat ik ervan vind. Je zit nu in een periode van degene die echt meisje willen zijn, die lippen laten opspuiten, de meest natuurlijke pruiken en schmink om toch maar meisje te zijn. Dan heb je een categorie die denkt: ik zet een pruik op, playback en het zal ook wel ok zijn.

Je moet wel eerlijk zijn: het kost geld! Ik ben ongelooflijk creatief. Ik ben decorateur van beroep. Ik kan brijen, stikken, naaien. Ik maakte in het begin heel veel zelf om de prijzen te drukken. Wat ik toen verdiende stak ik er ook terug in, want ik ben altijd een job blijven houden. Sommigen vergeten dat: je kunt er in België niet van leven. Tenzij je natuurlijk in de Coolcat 10 kleedjes gaat kopen in de solden. Maar de echte showqueen groepen hebben vaak kleedjes van elk 1200 euro. Maar de nieuwe lichting… ik heb vorig jaar de showqueen awards gezien en van sommige categorieën was ik niet te spreken.

Waarom ben je ooit begonnen met Mask’ara?

De baas van het Spookhuys begon naast zijn schoenen te lopen. Maar het is gekomen door John D. Hij was die ergens tegengekomen op een vakantie en hij wou die in zijn concept hebben. In het 1e deel Tina Turner en in het 2e deel Dalida. Eén van mijn collega’s komt te weten dat ze dubbel betaald werd. Wij traden een uur op en hij amper 10 min en mijn collega kon daar niet mee leven. Ze is gaan praten met de baas en hij zei: ik betaal aan mijn mensen wat ik wil en ten tweede dat is live. Maar mijn collega gaf aan dat ik ook 20 min stand up stond te doen… live! Wij wilden of evenveel als zij of zij evenveel als wij. De baas vertelde ons toen dat hij ons die avond evenveel zou betalen, maar dan moesten we niet meer terugkomen. De zaak zat bomvol, maar wij zijn gewoon vertrokken. We weten dat dat heel lelijk was naar hem toe.

We hebben toen besloten om een pand te zoeken en op onszelf te beginnen. We hebben eerst de zaal gehuurd om te kijken of we volk konden trekken. De 3e avond was de eigenares heel depressief. Ze had een relatie met Geert Blanchart die haar had verlaten voor een man. Overdag deed zij een brillenzaak en ’s avonds werkte zij hier. Die dame was helemaal op. Daarop hebben wij aangeboden de zaak aan ons te verkopen. We hebben alles op 7 weken verbouwd en een opening gedaan van 1250 man. Ze konden niet binnen.

Ben je na al die jaren nog steeds tevreden over Mask’ara?

Ikzelf ben nog heel tevreden over Mask’ara, alleen maakt onze Belgische staat het ons niet gemakkelijk. We hebben een grote slag gekregen met het rookbeleid. Ik mag op straat niets doen want ik heb maar 70 cm. Dus mag ik geen afdak of luifel hangen en mensen staan in de regen om te roken. Ik had vroeger dansavonden tot half vijf ’s morgens. Nu is het om 2u leeg. Mensen hebben dat even volgehouden om af en toe een sigaret te roken, maar dat werkte niet meer.

Nu is het aan het verbeteren. Ik krijg nu grote niet-rokers groepen binnen. 2j geleden is het kapsalon ernaast vrijgekomen en heb aan de eigenaar gevraagd om het te mogen bijhuren. Dan had ik daar een rokersruimte en gehandicaptentoilet van gemaakt. Hij wou aan ons niet verhuren.

De vrijdagen krijgen we niet meer vol. In het begin moest je 8 maanden wachten voor je kon reserveren. Nu zijn we enkel zaterdag open en kan je binnen de maand reserveren. Het vermindert dus, maar aan de andere kant krijgen we veel nieuwe mensen. We zijn nu aan een nieuwe generatie. Toen wij begonnen waren er veel  kinderen van 10j en die komen nu voor een vrijgezellenfeestje of een werkfeestje. Dat is ook één van de redenen waarom ik nu groffer ben dan vroeger:  je moet geen mop meer vertellen over kak en pis. Maar daar ben ik goed in en mensen gaan tevreden buiten. Ik doe al 13j de ontvangst en zie wie er allemaal binnenkomt. Ik heb daar een heel goed gevoel bijgekregen en weet snel welk soort mensen je voor je hebt. Dan kom ik bij mijn collega’s en vertel ik hen welke tafels ze moeten negeren.

In je carrière heb je een aantal verrassende optredens gedaan: K2 zoekt K3, Belgium’s got Talent, een film, Ivo Niehe, Wittekerke. Heb je van bepaalde dingen spijt?

Spijt niet. Die film zou ik zo terug doen. Dat was de ervaring van mijn leven. Dat heeft 6 dagen geduurd, maar dat was dan ook een hele professionele ploeg. Dat zou ik nog eens graag terug willen meemaken en het hoeft zelfs niet als Zsa Zsa. Van ‘Belgium’s got talent’ heb ik ook geen spijt. Ik had op voorhand kunnen weten: België is niet klaar voor een showqueen. Er zal er nooit één het programma winnen. Daar is VTM te kortzichtig voor. Maar de publiciteit die je de maanden erna hebt, die was gigantisch en onbetaalbaar. Als je dan het kostuum aandoet op het podium wat je op TV aanhad, dan denken mensen daar aan terug.

Ik heb je 1e show gezien in het Fakkeltheater en je hebt daar je sketch gebracht van Albert Hein. Die was 1000 keer beter dan wat je gebracht had op VTM. Heb je dan niet het gevoel dat je de verkeerde sketch hebt gebracht?

Je krijgt maar 2 min en daar kan je niet veel in doen. Daar kan je nog geen één deftige mop in vertellen. Daarom ben ik ook zo boos dat ze bepaalde acts veel langer laten duren. Ze zijn niet eerlijk naar alle acts toe. Sommige acts kunnen nu eenmaal niet in 2 min, maar ze blijven zich eraan vasthouden. Je krijgt geen deurwaarder te zien en geen stemmen. Dit is waanzin.

Waar ik wel spijt van heb dat ik als enige ooit auditie ben gaan doen om ‘Debbie en Nancy’ op VTM te vervangen. Een persoon die nauwe banden had met de productie was hier komen eten en ging me beroemd maken. Nu lach ik daar mee als ze dat zeggen. Hij ging een auditie regelen op VTM. Ronny Waterschoot nam mijn auditie af. Ik kreeg 8 min en heb er 12 gekregen. Ze hebben allemaal zitten lachen. Hij vond me goed, maar had een aantal bedenkingen. Ten 1e : mijn taal. Hij vroeg of dat ook in het algemeen Nederlands kon. Nu kan je met mij alle discussies aan gaan, maar ik zal altijd een maar hebben. Wat logopedie en wat laatste nieuwe woorden en dan kan dat wel, maar programma’s als Kotmadam en Gaston en Leo zijn ook niet in AN. Volgens hem zouden mensen uit West Vlaanderen en Limburg het er moeilijk mee hebben omdat ze daar veel kijkers hadden. Ik zei hem: ‘Het is niet dat ze mij niet verstaan, maar die hebben te weinig verstand om dat te kunnen begrijpen.’ Daar kon hij blijkbaar niet mee lachen. En ten 2e: wie is Zsa Zsa Lamor? Door Studio 54 ken ik nu wel tal van Bv’s, maar als hij niet buitenkomt dan is dat mijn fout niet. Ben ik nu te grof geweest, weet ik niet, maar er is niets van gekomen. Maar het blijft 1 van mijn grootste dromen: Ik wil graag een eigen TV programma.

Onlangs zei iemand tegen mij: Zsa Zsa is een talent maar door haar grofheid blokt ze een nationale en internationale carrière af. Ben je het daar mee eens?

Neen, want dan moet je Iris Savaga maar eens gaan bekijken in London. Die zetten ze voor de koningin en die is super grof. Iedereen loopt hoog op met Bianca del Rio van Ru Paul. Die heeft een internationale carrière en is op het podium racistisch. Ik heb ze live gezien in New York en die was zo erg de negers aan het uitmaken dat ik dacht ze haar gingen slaan. Dus ben ik grof? Denk het niet… maar het is weer jaloersheid van die persoon waarschijnlijk.

Ze noemde zelfs het woord ‘onderbroekenhumor’. Is Vlaanderen klaar voor deze humor?

Ik besef ook wel dat je op TV minder kan dan dat ik nu doe. Je gaat mij niet vertellen dat Philip Geubels alles zelf schrijft. Dat is met een team en ik verwacht dat dat met mij ook zal gebeuren. Als TV zegt dit kan niet, dan pas je je daaraan aan.

Jij bent de leading lady van Studio 54, Juice Berry in Twilight, je hebt je eigen shows, Antwerp Pride…. Kijken mensen op je neer?

Ik had nooit verwacht dat ik op deze leeftijd zoveel aanzien zou hebben en zoveel jaloersheid moet meemaken. Dat is ongelooflijk. Ik heb het daar 3j geleden heel moeilijk mee gehad omdat ik een aura rond mij hebben hangen waar iedereen bang van is. Maar als iemand de moeite doet om mij beter te leren kennen, dan zie je een ander mens. Dan zie je dat Zsa Zsa een façade is. Ik ben al een paar keer met mensen op reis geweest van het uitgaans milieu en die willen allemaal terug met mij op reis gaan. Ik heb mensen die mij verdedigen en al diegene die moeilijk doen, dat is pure jaloersheid.

Het showqueen milieu anno 2017 is zo verschillend met vroeger. Heb je het gevoel dat iedereen showqueen wil worden en dat het een rage is?

Ik denk dat het vooral voor het geld is dat ze dat willen doen. Je hebt er dan een paar die onder de prijs willen werken. Maar klanten gaan op den duur wel zien waar de kwaliteit zit. Ik zeg steeds: Shirley Bassey kunnen we allemaal doen, maar komisch doen of iemand begeesteren dat is niet eenvoudig. De top van showqueens die al jaren werken, die kunnen dat wel.

Ik heb die generatie ook weten beginnen, maar heel veel nieuwe showqueens beginnen bijvoorbeeld hun carrière in Que Pasa en je hebt de showqueen awards. Hoe sta je tegenover de nieuwe generatie?

Er zijn er zeer zeker goede bij. Bij Miss Travestie Antwerpen in Bonnaparte zie ik vaak goede kandidaten. Met de nieuwe showqueens die in Que Pasa optreden heb ik het soms een beetje moeilijk, maar dat ligt aan mezelf omdat die muziek kiezen waar ik nog nooit van gehoord heb. Ik ben niet mee met de muziek van nu. Die Rihanna toestanden boeien me niet en dat zal nooit mijn genre worden. Die kunnen dat misschien goed lippen, maar ik denk niet dat ze het 25j kunnen volhouden zoals mij.

Ben jij streng naar nieuwe showqueens: ‘als je het niet kan, stop ermee’?

Ja, waar ik gek van word is dat je helemaal in het wit staat en zwarte schoenen aanhebt of omgekeerd. Ik heb dat ooit tegen een showqueen gezegd. Ze was er niet goed van. De afwerking laat soms ook te wensen over. Ze komen dan met een legging uit een 2e hands winkel of kapot gescheurde kousen. Geef me dan maar de pluimen en de glitterkostuums. Mensen komen daar ook voor bij Mask’ara: schmink, hoge hakken, kostuums.

Als een showqueen een verkiezing heeft gewonnen, beginnen de discussies op facebook. Kunnen die het licht in elkaars ogen niet zien?

Neen, geen enkele. Dat is allemaal jaloersheid en nijd. Dat is onvoorstelbaar. Ik heb dat nooit begrepen. Onlangs hebben ze me gefilmd over een uitspraak die ik zou gedaan hebben over iemand in Gran Canaria. En ik kreeg een berichtje van een showqueen die dacht dat het over haar ging in Mykonos. Als ik het nog maar uitspreek, dan denk ik: heb jij nu echt op dat eiland niets anders te doen dan in die pot te liggen roeren? Ik doe dat niet gemakkelijk op facebook, maar zeg het wel in hun gezicht.

Zijn jouw acts nog van deze tijd?

Mijn acts zijn nog goed voor Mask’ara en voor het concept dat wij willen doen. En ik vind mezelf zeker stilaan naar de oude kant gaan. Ik ben nu 48 en ben in de richting aan het denken: 55j en dan is het wel genoeg geweest. De nieuwe generatie is ook wel ‘Ru Paul Drag Race’ en dat zijn wel stuk voor stuk monumenten. Dat zijn zo een fantastische vrouwen: kostuums, make up… en dat mis ik hier. Maar ik blijf het zeggen, dat kost nu eenmaal veel geld.

In vergelijking met het buitenland, hebben wij een hoge kwaliteit aan showqueens?

Wij staan mee aangeschreven als één van de hoogste van Europa. Dus ja, we hebben we een zeer hoog niveau.

Wat kunnen mensen verwachten van jouw show in Elckerlyc?

Mijn vorige shows waren 20 en 21j Zsa Zsa en toen draaide het rond mij. Het was dan een act, ikzelf, een act, ikzelf. Nu is het 15j Maskara. Het draait rond de groep en niet rond mij. Ik doe evenveel als al de rest en zal wel zien dat er genoeg humor aanwezig is. De opbouw is iets anders en er zijn 2 delen. Nu begin ik en de rest volgt, wat anders is met de vorige shows. Waar ik nu al stress rond heb: een nog nooit eerder geziene finale!

Zijn er dingen die je tot aan je 55e nog graag wil doen?

Mijn grootste droom: ik zou heel graag een TV programma hebben. Dan zie ik het in het genre van commentaar geven op de Oscars, Rode Lopers, festivals. Wat Jani doet met kleding, wil ik in het algemeen doen. Ook een combinatie Dame Edna vs Paul de Leeuw. Maar aan die shows ging zoveel research vooraf. Iets dat nu moeilijk wordt met TV. Het voordeel is: al die dingen worden in de week opgenomen en dan zou ik in het weekend nog kunnen doen wat ik wil. Deze droom moet niet al te lang meer op zich wachten. De plannen zijn er om een vlog te starten met commentaar die ik geef over dingen die ik lees in kranten. En we zien wel welk effect dat heeft op internet.

Hoe lang ga je nog door met Mask’ara?

Nog minstens 5j en dan zien we wel.

De theatershow ’15 jaar Mask’ara’ vindt plaats in zaal Elckerlyc te Antwerpen. Er is een voorstelling op zaterdag 24 juni 2017 om 20.15u, en twee voorstellingen op zondag 25 juni om 14u en 20.15u. De afterparty op zondag is in Bonnaparte op de Grote Markt. Kaarten zijn te koop via facebook: Davy Bamps of denieuwekastaar@gmail.com

Mister Gay Belgium 2017 : Jonge Jaimie Deblieck (18) neemt de fakkel over van Raf van Puymbroeck.

Uitgerekend op een uitzondelijk warme, zeg maar tropische, dag vond op zaterdag 27 mei in een volgeboekte zaal Elkerlyck te Antwerpen de verkiezing plaats van de nieuwe ambassadeur voor de LGTB-gemeenschap in België. 

Na de afgelopen maanden een succesrijk parcours afgelegd te hebben gaf een emotionele Raf Van Puymbroek de fakkel over aan de 18-jarige enthousiaste Jamie Deblieck (18) uit Roeselare, de nieuwe Mister Gay Belgium 2017.  Hij kreeg de sjerp van Vlaams Minister Hilde Crevits van Onderwijs.

Eerste runner-up werd lifestylecoach Gerrit Noerens (39) uit Welle, tweede runner-up werd Ignace De Wolf (20), ergotherapie-student uit Genk.

Onze nieuwe Mister Gay Belgium 2017 is tuinbouwstudent.  Hij mag  ons land vertegenwoordigen tijdens de Mister Gay Europe verkiezing (Raf is de huidige Mister Gay Europe) en meedingen voor de sjerp van Mister Gay World.

De jongste deelnemer koos als thema de acceptatie van LGTB’ers op de werkvloer.

Spetterende Show 

Bram Bierkens presenteerde een vlotte en vrolijke, doch strak gearrangeerde show, die nooit verveelde. Hij ging ook de aangrijpende thema’s zoals de situatie en moeilijke aanvaarding van gays in Tsjetsjenië niet uit de weg.  Beklijvende filmbeelden zorgden voor een extra dimensie en bezorgden veel toeschouwers koude rillingen.

Ook de nieuwe projecten waaraan de Mister Gay Belgium organisatie zijn steun verleend kwamen uitgebreid aan bod.  Over de “Heroes of Football” campagne zullen we de volgende maanden ongetwijfeld meer horen en de MGB-pralines zijn nu reeds een lekkernij.

Het défilé van de kandidaten met een eigengemaakt T-shirt waarop het thema stond dat zij in de kijker zetten was kleurrijk. Terwijl de zaal zich ondertussen probeerde te verkoelen door het programmaboekje als verfrissende waaier te gebruiken, werd enthousiast gereageerd op de optredens van ondermeer Loredana, TrinXX (Men on High Heels) en Jacky Lafon, die eerder de voorkeur gaf het podium te betreden langs de zijkant dan de grote sierlijke trap te gebruiken.  “De wijntjes” bekende ze schuchter.

Op de sofa

De uitgebreide jury met naast Vlaams Minister van Onderwijs Hilde Crevits o.m. Josje Huisman, Jacky Lafon, Marc Putman, Jean-Marie Pfaff, Joyce De Troch, Slongs Dievanongs…   had het ondertussen druk met het maken van hun keuze. Maar al vrij vlug ontstond een vrij duidelijk beeld van de winnaar, vooral na de sofa-scène waarbij elke kandidaat een willekeurig aangereikt thema even mocht toelichten. Daar maakte Jamie het verschil.

Dan naderde de ontknoping en mocht Raf Van Puymbroeck nog even zijn laatste momenten als Mister Gay Belgium 2016 beleven ( er werd wel even een traantje weggepikt).  Het gefilmde  overzicht van hetgeen hij het afgelopen jaar presteerde kon ieders bewondering en waardering opbrengen.

En Jaimie Deblieck was een goede keuze.  Hij heeft persoonlijkheid en uitstraling en zal beslist een goed ambassadeur van de LGTB-beweging in België worden.  De jonge man himself was in ieder geval dolenthousiast en had het publiek meteen op zijn hand.

Onnodig te zeggen dat het feestje nog tot in de vroege uurtjes doorging en het misstaat niet hier onze waardering voor het immense werk van organisatoren Bram Bierkens  en Ivan Denis (minder zichtbaar maar een ontzettend harde werker achter de schermen) uit te drukken.

En voor Jaimie…   Nog veel plezier en succes als de nieuwe Mister Gay Belgium 2017 !

Andre Benere