Hera Bjork, The queen of Eurosong

The headliner of the Eurovision party week was Hera Bjork. With the song ‘Je ne sais quoi,’ she was the audience favorite of the LGBTQ community in 2010.

At every Eurovision event, you can hear the song blasting through the speakers. She also participated three times as a backing vocalist for the Icelandic entry at the Eurovision Song Contest. She didn’t win, but she is an icon for many. I had a wonderful interview with her.

Kelly Wilde, the queen of the Gayprides

At the Europarty in Torremolinos, I met the charming Kelly Wilde. This Australian lady, who now lives in the UK, stole everyone’s heart. In 1990, she was chosen by the UK to participate in “a song for Europe.” She didn’t win, but she delivered a stunning performance. Many hits later, she is the ‘queen of the Gayprides,’ but above all, a fantastic person!

Listen to the interview I had with her.

https://www.kellywilde.co.uk/

source: https://efe.com

Thomas en Nico openen ‘COCK’, betaalbare cocktails en wijnen: ‘een ode aan onze humor, de haan van het plein en de ‘vogeltjesmarkt’’

Thomas, de jongste LGBTQ eigenaar van Antwerpen,  en Nico runnen al jaren de succesvolle zaak ‘Twilight’ aan het theaterplein in Antwerpen. Ze starten weldra met een nieuw project. Tijd om Thomas aan de tand te voelen.

Dag Thomas, hoelang runnen jullie al ‘Twilight’?

We zijn bezig van augustus 2017, dus iets meer dan 4 jaar.

Jij en Nico werkten al lang in de horeca. Waarom heb je ooit die keuze gemaakt om een eigen zaak te beginnen en dan nog in ‘Twilight’?

In de horeca, en zeker in cafés, zijn er weinig doorgroeimogelijkheden. Dat was iets waar ik naar streefde. Ik wou meer verantwoordelijkheid opnemen. En er is nergens meer verantwoordelijk dan in een eigen zaak. Nico heeft me overtuigd en ik ben hem hierin gevolgd. Hij werkte vroeger aan de haven. Hij wou zijn leven volledig omkeren en terug in de horeca werken. Ik heb nog geen seconde spijt van onze keuze.

Jullie werken als koppel samen in de horeca. Hoe heb je dat kunnen managen?

We kunnen heel goed het verschil maken tussen collega’s zijn en een koppel zijn. We zorgen er ook voor dat we niet constant samen in de zaak zijn. We wisselen elkaar af. Enkel tijdens de drukke momenten zijn we er samen. Nu we een paar jaar bezig zijn hebben we ook de luxe om personeel te kunnen aanwerven. Dat zorgt ervoor dat je nooit alleen staat, maar dat je ook nooit met je partner staat. Daardoor kunnen we thuis praten over onze werkdag. Je moet jezelf ruimte geven om alleen te zijn en elkaar opzoeken als je elkaar nodig hebt.

Er zijn soms toch moeilijke momenten in de zaak. Kan je, als je de zaak sluit, de deur achter je dicht trekken en er thuis niet meer over praten of neem je het mee naar huis?

Neen, ik denk dat we dan effectief hier de deur sluiten, naar huis gaan en zoveel mogelijk genieten van onze avond. Als er iets moet gezegd worden over de moeilijkheden in de zaak dan zullen we dit de dag erna zeggen in het café. We proberen zo weinig mogelijk de problemen van de zaak mee te nemen naar huis.

Wat zijn voor jou de mooiste momenten al geweest van ‘Twilight’?

We zijn enorm trots op de evolutie van de ‘Roof of Love’ tijdens Antwerp Pride dat elk jaar enorm groeit. We zijn ook trots op het team dat we nu hebben en op de mensen die we zelf hebben opgeleerd. Maar ook hoe wij veranderd zijn als personen. We zijn verbeterd in onze eigen mogelijkheden. Ik vind van mezelf dat ik gegroeid ben als ober in de zaak.

Ben je ook gegroeid als eigenaar qua persoon en karakter?

Ik ben wel veranderd. Ik ben vooral trots dat ik een man als Nico achter en naast mij heb staan die heel veel organisatorisch vermogen heeft. Hij heeft veel inzicht, is veel rationeler en kan kalm blijven in moeilijke situaties. Ik hoop wel dat klanten vinden dat ik gegroeid ben sinds 4 jaar geleden.

Je hebt nu een dagzaak. Heb je ooit de intentie gehad over te schakelen naar een bar, een nachtzaak?

We zijn nu ook open tot 1u in de week en 2u in het weekend. Dat vind ik al verder gaan dan een gewoon dag café. En dat is de limiet die we onszelf hebben gesteld. Sinds de corona lock down hebben we geleerd dat dank zij het verplicht sluitingsuur, we beter functioneren als we elke dag sluiten op een vast uur.

Jullie hebben beslist om met een nieuw project te starten. Vertel er eens over?

Onze buren hebben, na een paar jaar hard te werken, beslist om te stoppen met hun zaak. Nico en ik hebben er dan over gesproken en beseft dat we het nu moesten doen om een tweede zaak te openen. We begrepen dat als er een jonge ondernemer komt, het niet meer zal gebeuren. We zijn blij dat we het gaan doen, maar het is ook wel spannend.

Waarom een tweede zaak? In het verleden is immers al meermaals gebleken dat dat niet altijd een succes is.

Dat klopt en dat is ook de reden waarom we eerlijk zijn daarin. We zijn bewust dat een tweede zaak altijd een risico kan zijn. Het zijn ook twee aparte zaken, wat wil zeggen dat als het ooit slecht zou gaan, we er gewoon mee kunnen stoppen. Maar we geloven er sterk in, anders zouden we het ook niet doen.

Welk concept hebben jullie in gedachten?

Het doel is om er een ‘cocktail en wijnbar’ van te maken met een uitgroei naar ontbijt, lunch en tapas. Het is iets dat het plein mist nu en wij willen dat gat opvullen. Mensen zijn altijd op zoek naar een goed glas wijn of een lekkere cocktail en dan is er niets beter dan lekkere tapas erbij serveren. Als de lunch voorbij is, gaan we vooral inzetten op ‘food sharing’. Je kan alleen komen of met vrienden, er zal voor elk wat wils zijn. We hebben wijnen per glas en een groot deel wijnen die je enkel per fles kan kopen. Er is wel een optie dat je de fles mee naar huis mag nemen, mocht je ze niet volledig uit hebben.

Het serveren van cocktails vormt toch een gevaar? Er zijn heel wat cocktailbars in Antwerpen, met experten. Waar ligt jullie expertise?

Die expertise gaan we met heel veel plezier uit handen geven. Er zijn cocktailzaken die werken met halffabricaten die kwalitatief heel goed zijn. We beseffen dat het niet de charme heeft van het mixen, maar het is beter dat iemand anders dat doet, dan ikzelf. Daar ben ik echt niet goed in. Naar de toekomst toe gaan we onze eigen cocktail mixen aanbieden.

Daardoor kunnen we ook lagere prijzen vragen dan een gerenommeerde cocktailzaak, waar een mixer achter de bar staat. Wij willen het toegankelijk en betaalbaar houden voor iedereen.

‘Twilight’ heeft veel LGBTQ’s als publiek. Verwacht je niet dat dat zich gaat doortrekken naar de andere zaak?

Dat mag uiteraard. We gaan dezelfde ingesteldheid houden als met ‘Twilight’. We beschouwen onszelf meer als een open café, dan een pure LGBTQ-bar. Het principe van LGBTQ-bar is ook aan het verdwijnen en ik vind dat niet slecht. We zijn al jaren aan het trachten ons zelf op de kaart te zetten en ons niet in hokjes te plaatsen en wij doen dat dan zeker niet. Iedereen is welkom, zolang je je gedraagt in de zaak. We merken wel dat de oude klanten van de zaak hiernaast ons publiek nu is omdat ze hun plaats op het plein missen. Wij staan er 100 procent voor open om deze mensen daar terug op te vangen en om nieuwe klanten te leren kennen.

Hoe ga je als koppel de druk kunnen managen van twee zaken?

Het belangrijkste voor ons is om een deel van onze controle af te geven. We gaan hier vast personeel aannemen, die de zaak alleen moet kunnen runnen. Op dit moment is dat nog niet mogelijk. Onze ploeg kan dat wel, maar we kiezen er bewust voor om zelf nog aanwezig te zijn in de zaak. Men moet dan niet alleen werken en ze weten dat er iemand is met verantwoordelijkheid. Maar ik kijk er naar uit om mensen op te leiden.

Hoe zal de inrichting eruit zien?

Het gaat anders zijn dan ‘Twilight’.  We gaan met zwart-wit en bronzen tinten werken. Het is het kleurenpallet waar ik aan denk als ik in een cocktailbar ben. We proberen luxe uit te stralen, maar toch betaalbaar te blijven.

Gaan jullie dezelfde openingsuren- en dagen behouden als in ‘Twilight’?

De openingsuren gaan verschillen omdat we hiernaast met ontbijten gaan werken. Hiernaast wordt meer dagzaak dan in Twilight. We gaan vroeger open, maar het zal ook vroeger sluiten. De sluitingsdagen zullen waarschijnlijk dezelfde zijn als Twilight.

Heb je al een naam?

De volledige naam is ‘cocktails and wine’. Het logo is eenvoudig en is gewoon ‘COCK’.

Je beseft toch dat er grappen over gemaakt gaan worden.

Absoluut, dat weten we. Maar als je een beetje bekend bent met het plein en ons, we hebben altijd humor met een knipoog, weet je dat er hier al jaren een haan op het plein loopt. Het is gewoon een ode aan ons, de haan en de vogeltjesmarkt!

Wanneer gaan jullie open?

Zo snel mogelijk. We hopen in december en we gaan er alles aan trachten te doen om dat te verwezenlijken. Maar hou gewoon onze facebookpagina in het oog.

Succes!

Jeffrey Wuytack: Na mijn moeilijke periode heb ik beschaamd door de stad gelopen.

Jeffrey is een horecaman die vele succesvolle bars heeft uitgebaat in het LGBTQ milieu in Antwerpen. Hij organiseerde ook de eerste edities van ‘Terraza’ en ‘Roof of Love’ tijdens Antwerp Pride. Weldra start hij met een nieuw project. Tijd voor een gesprek over de man achter Jeffrey Wuytack.

Dag Jeffrey, welkom terug in Antwerpen. 

Na een avontuur in Spanje heb je de beslissing genomen om terug naar Antwerpen te komen. Maar laat ons beginnen bij het begin. Je hebt een aantal succesvolle horecazaken gehad in Antwerpen. Jouw eerste zaak was ‘Twilight’ in Van Schoonhovenstraat. Hoe lang is dat geleden?

Ik heb de zaak overgenomen op 6 december 2002. Dat is bijna 20 jaar geleden. Ik was toen de jongste LGBTQ baas van Antwerpen.

Hoe lang heb je de zaak uitgebaat?

Ik heb het 8 jaar gedaan en ben gestopt vanwege de criminaliteit in de buurt die er toen was. Ik heb dan beslist te verhuizen naar een andere locatie met een nieuw concept.

Hoe ben je ooit op de naam ‘Twilight’ gekomen?

De naam Twilight was al in gebruik door de vorige eigenaars. Ik heb de naam gewoon overgenomen en ben nog altijd fier op het logo dat heel groot en trots in de stad hangt.

Je bent dan met ‘Red Star’ begonnen. Ben je nog altijd fier op dit verhaal?

Ja hoor. In die tijd had ik een zeer goede relatie met Philip Heylen ( ex schepen van cultuur en toerisme). Vandaar ook de naam ‘Red Star’ café.

Was het een succesverhaal?

Ja. We hebben de opening meegemaakt van het MAS-museum, het vuurwerk, de ‘Tall-ship’ race, de eerste edities van ‘Terraza’. De zaak zat constant vol.

Waarom ben je gestopt met het ‘Red Star’ verhaal?

Een horecazaak openhouden en een relatie opbouwen is ontzettend moeilijk. Mijn relatie met Kim is op de klippen gelopen door het harde werken. En ik had nood om een rustperiode in te lassen. Ik heb toen beslist de zaak over te laten en mijn plaats te zoeken buiten de horeca. Ik ben bij ALDI begonnen als manager omdat ik dacht in die functie nog voldoende vrijheid te hebben. Maar dat was dus niet en ik kon echt niet aarden in die job. Ik besefte gewoon dat ik een horecaman was en miste het contact met de klanten enorm.

Je bent dan terug met ‘Twilight’ begonnen, maar dan aan het theaterplein.

Ja, dat was eigenlijk al een succes nog voor het openging. Toen kwam zelfs ‘het Nieuwsblad’ langs omdat al meer dan 1500 bezoekers onze pagina op facebook geliked hadden. De opening was een bom! Zo erg zelfs dat de buren hun terras hebben moeten sluiten. Aan de opening heb ik zo een goed gevoel overgehouden. Het is één van de mooiste herinneringen van mijn leven, samen met de eerste ediets van ‘Roof of Love’ tijdens Antwerp Pride.

Hoe lang heb je ‘Twilight’ gedaan?

Ik heb het 4 jaar uitgebaat. Nico was mijn barman en het publiek kende hem ook heel goed. Hij heeft het toen overgenomen met Thomas. Voor mij waren zij de beste plaatsvervangers voor het concept Twilight.

Heeft jouw gezondheid invloed gehad op jouw beslissingen in de horeca?

Neen, tot op de dag van vandaag niet. Maar ik ben er wel meer mee bezig. Ik ben 42 en ik kan het ook niet meer als vroeger om non-stop dag en nacht te werken. Dat is ook bewezen op het einde van Twilight. Door het harde werk en het niet vinden van personeel neem je eens eenmalig, want zo begint het meestal, een pepmiddel. En dat verandert in het kwadraat. En op een bepaald moment gebruik je het dagelijks.

Je bent toen verslaafd geraakt. Klanten zagen dat ook. Heb je dat ooit beseft?

Ja, dat ze het zagen wel, maar ik was vooral boos dat ik het gevoel had dat niemand mij wou helpen. Maar nu, jaren later, besef ik meer en meer dat het toen niet mogelijk was op dat moment. Iets dat eenmalig begon is uitgegroeid tot iets heel constant. Na een paar weken zat ik er diep in. Cocaïne is gewoon een heel gevaarlijk product en ik kan alleen maar zeggen, BLIJF ERAF!

Vooral de laatste maanden waren woelig in Twilight. Klanten hadden schrik om iets tegen jou te zeggen. Je vloog constant uit tegen hen en de laatste dag heb je zelfs de klanten uit de zaak gezet. Je hebt ook de spiegel stukgeslagen. Heb je daar spijt van?

De combinatie van drugs en alcohol geeft voor 99% agressiviteit. Op dat moment denk je dat iedereen tegen jou is en besef je niets meer. Nu, na al die jaren later, kan ik zeggen dat ik beschaamd door de stad heb gelopen. Ik heb moeten werken aan mezelf om ervoor te zorgen dat die ene kleine periode niet over mijn toekomst zou beslissen. Nu loop ik opnieuw met opgeheven hoofd en ben klaar om terug met een bar te beginnen. En ik hoop dat al die mensen me terug willen komen bezoeken. Dan zullen ze zien dat de ‘oude’ cleane Jeffrey terug is.

Waarom ben je dan ooit in het ‘Spanje’ verhaal gestapt?

Dat was een vlucht in een foute periode. In Spanje is het druggebruik verder gegaan en toen was er niemand om mij te controleren. Daar had ik vrij spel. En toch heb ik het daar volledig kunnen afbouwen. Maar omdat ik zelfs na een intense cursus geen woord Spaans spreek en omdat Cristobal zijn werk verloor, leek het ons beter om terug naar België te komen. En toen begon corona. We waren blij dat we toen terug in België waren.

Ondertussen is ook je relatie met Cristobal geëindigd. Mis je hem?

Enorm en dat mag iedereen weten. Ik heb zelfs al geprobeerd om iets nieuw te starten met iemand anders. Dat was iemand die echt het beste in mij naar boven haalde. Die jongen heeft ontzettend veel voor mij gedaan. Maar het is nu onmogelijk om mijn hart aan iemand anders te geven. Mijn hart ligt nog altijd bij Cristobal.

Zie je het voor jezelf ooit nog terug goedkomen met Cristobal?

Dat weet ik niet.

Er is te veel gebeurd?

Een goede vriendschap gaan we er zeker nog uithalen. Ja, en dan moet ik misschien zeggen: zeg nooit, nooit. Maar op dit moment wil ik mijn volledige aandacht en liefde in de bar steken.

Je hebt dan beslist om in Antwerpen een nieuwe bar te starten, net achter de hoek van Twilight (Tabaksvest 73, 2000 Antwerpen). Is daar kritiek op gekomen?

Dat weet ik nog niet. Ik ben wel, voor ik met de brouwerij ben gaan praten, met Thomas en Nico rond de tafel gaan zitten. Hun eerste reactie was dat ze blij waren dat er meer LGBTQ gebeuren op het plein zal zijn. Ik zie dat ook op die manier. Ik ken nog collega’s die op zoek zijn naar een horeca pand en ook meer en meer naar het theaterplein kijken, dan naar andere delen van de stad. Het zal alleen maar ten goede komen aan deze buurt.

Welk concept heb je in gedachte?

Het zal geen café meer zijn. Ik ben ooit begonnen met een bar ‘Twilight’, dan is het café ‘Red Star’ geworden en nu is het café ‘Twilight’. Nu wordt het voor mij terug een bar. Een bar is meer het avondgebeuren, minder overdag. In de zomer zal er wel een klein terras zijn.

Heb je al een naam in gedachte?

Dat was in het begin heel moeilijk, want ik wou het eerst ‘bar Barok’ noemen, maar er zijn er net iets te veel, ook in Antwerpen. En toen zei mijn allerbeste vriend dat ik het veel persoonlijker moest aanpakken door het gebeuren in het verleden. Daarom is er beslist om de naam ‘Jeffreys’ te gebruiken.

Je weet dat je heel veel LGBTQ’s zal aantrekken. Wil je jezelf terug op de LGBTQ map zetten of denk je dat je dit concept in 2022 niet meer kan volhouden?

De deur is open voor iedereen. We mogen onszelf niet in een kastje steken, maar de prioriteit is wel het LGBTQ gebeuren. Ik ga geen rockmuziek spelen voor één klant als 30 anderen Marianne Rosenberg willen horen. Dat is altijd mijn concept geweest en zal zo blijven. We vragen gewoon respect voor iedereen. Er is gewoon na corona meer noodzaak aan plaatsen om samen te komen.

Je wil iets doen rond de serie ‘Friends’. Vertel?

Tijdens de coronaperiode waren de enige momenten dat ik kon lachen en alles eens kon vergeten met te kijken naar de serie ‘Friends’. Ik denk dat ik de reeks voor de 17e keer heb gezien. Omdat we vrienden nodig hebben in ons leven en zeker na corona zal het ‘Friends’ gedeelte met de sofa, salontafel en open haard de grootste eyecatcher worden van de zaak.

Wanneer wil je opengaan?

We gaan er nog geen juiste datum opkleven. Dat komt door de aankomende feestdagen en corona dat nog veel roet in het eten kan gooien. Het is gepland voor begin januari. De datum zal 2 weken op voorhand bekend gemaakt worden.

Mag ik jou al heel veel succes wensen en ik denk dat ik en heel veel anderen er naar uit kijken om jou terug achter de bar te zien staan.

logo: instagram: @jonasderijcker

Café Twilight: ‘het is misschien gewoon op een terras zitten, maar het is wel allemaal samen op een terras zitten’

Café Twilight is een bekende naam in het LGBTQI leven van Antwerpen. Na een succesvolle uitbating in de Van Schoonhovenstraat aan het Centraal Station, kan je het al vele jaren terugvinden aan de stadsschouwburg waar menig toerist, marktbezoeker, theaterbezoeker en de LGBTQI gemeenschap met een glimlach worden ontvangen door Thomas en Nico en hun team. En met een ‘after corona’ pride editie, tijd om eens te kijken hoe het met hen gaat.

Thomas, Nico en jij hebben 4 jaar geleden Twilight overgenomen. Waarom zijn jullie ooit in dit avontuur gestapt?

Nico en ik hadden altijd al het idee om een zaak te openen. Ons eerste idee was een dagzaak . We hadden toen ook tegen elkaar gezegd dat als Twilight ooit te koop zou staan, het een project voor ons was. Nico werkte hier toen als flexi-jobber. Hij kende de zaak dan ook heel goed. Toen het over te nemen stond hebben we de stap gewaagd. We wilden ook de LGTBQI stempel behouden van vroeger.

Hoe is het om als koppel een zaak te runnen? Horeca is immers  een zware sector.

Absoluut. Het is natuurlijk een beetje leren en ondervinden. Soms moet je eens een stap terugnemen en zeggen ‘nu zijn we een koppel en geen collega’s.’  Buiten dat, ieder moment we samen vrij hebben  en zelfs de momenten dat we hier zijn is het altijd prettig werken. Het is als werken met je beste vriend.

Vullen jullie elkaar aan? Ben jij bijvoorbeeld ‘de strenge’ en Nico ‘de rustige’?

Ik denk dat dat van moment tot moment afhangt. Maar ik denk dat ik meer de persoon ben die de puntjes op de i zet en iets strenger ben, terwijl Nico de grote knuffelbeer is. Op zich gezien is dat goed. Ik kan soms het strenge moeilijk afzetten en Nico kan het soms moeilijk aanzetten. In dat opzet vullen we elkaar aan.

Vind je zelf dat Twilight gegroeid is de afgelopen 4 jaar?

Ik kan alleen maar ja zeggen als we kijken naar de resultaten. En die zijn er wel. Het is fijn mensen te zien terugkomen op zaterdag en zondag met de markt. Dat streelt je ego wel.

En toen kwam Corona en alles moest dicht. Hoe hebben jullie die periode ervaren?

Ik denk dat wij bevooroordeeld zijn in het feit dat we al gewoon waren samen te werken en te leven. We hebben overleefd door heel veel klusjes te doen die al jaren bleven hangen. Zoals interieur veranderingen in de zaak zelf. En vooral: tijd nemen voor onszelf.

Er zijn heel wat zaken gesloten na Corona. Hoe zie jij de toekomst van het LGBTQI life in Antwerpen?

Ik denk dat als we als LGBTQI horeca willen blijven bestaan, we heel inclusief moeten zijn.  We mogen niet meer specifiek werken op één doelgroep. Dat lukt gewoon niet meer.  Dat is natuurlijk het positieve gevolg van het feit dat wij als gays meer geaccepteerd worden op andere plaatsen.  Dat zorgt er dan ook voor dat wij moeten zorgen dat andere mensen zich ook goed voelen in onze zaken.

Denk je dat er ruimte is voor nieuwe zaken?

Ik denk het wel. Het enige dat je moet doen is gewoon heel zeker zijn van je concept. En niet enkel zoeken naar een concept dat jij en je vrienden graag doen, maar een concept voor een breder publiek.  Als je ziet dat je buren of vrienden van je buren graag naar dat concept willen komen, go for it. Als je merkt dat enkel je vrienden het fantastisch vinden, herbekijk het dan nog eens.

De pride komt eraan. Jullie hebben de voorbije jaren het succesvolle concept ‘roof of love’ gedaan. Wat zijn jullie plannen nu voor de ‘after corona’ editie?

Aangezien het dit jaar zittend moet gebeuren hebben we ervoor gekozen om 2 events te doen op onze eigen terrassen. Dat is op woensdag 11/8 Bingo met Mme Babelutte, Mary Me-Not en Vinyl  Desertstorm. De start is om 17 uur en het gaat heel leuk zijn met heel veel leuke prijzen.  We hopen uiteraard op goed weer, maar zelfs bij regen kunnen we vrij veel mensen plaatsen op ons extra groot overdekt terras.

https://www.facebook.com/events/513234816659202

Op zaterdag 14 augustus doen we ook de zittende formule van Terrazza met de meisjes van Mask’ara en Zsa Zsa Lamor, Sam Gooris en Mary Me-Not. Er zal ook een tombola zijn met heel veel leuke prijzen. Maar het is vooral de bedoeling  je gewoon even te amuseren. Het is misschien gewoon op een terras zitten, maar het is wel allemaal samen op een terras zitten.

https://www.facebook.com/events/145069034377510?ref=newsfeed

En volgend jaar terug een Roof of Love?

Als het wordt toegelaten, met heel veel plezier!

Happy pride Thomas!

Joren Houtevels werd verkozen tot Mister Gay Belgium 2020

De 20-jarige student leraar lager onderwijs, Joren Houtevels uit het Vlaams-Brabantse Leuven werd in Theater Elckerlyc in Antwerpen verkozen tot Mister Gay Belgium 2020, een verkiezing voor homoseksuele mannen, waarbij ze jaarlijks op zoek gaan naar een ambassadeur van en voor de Belgische LGBT+ gemeenschap. We hadden een eerste gesprek met hem.

Joren, je bent net verkozen tot de nieuwe MGB. Hoe voelt het?

Het voelt enorm, enorm goed.

Had je het tijdens de verkiezing zien aankomen?

Ik had het gedroomd, maar echt niet zien aankomen. Er waren heel sterke kandidaten.

Wat is jouw thema waar je je campagne rond gaat bouwen?

Mijn eerste thema is LGBTQ+ in het onderwijs, waar ik me enorm voor ga inzetten. Mijn 2e thema is kindverstoting omdat ik een heel moeilijke periode thuis heb gehad. Maar ik ben blij dat mijn ouders nu aanwezig zijn en heel trots zijn dat ik de nieuwe MGB ben.

Als MGB ga je natuurlijk veel aanwezig moeten zijn op events en persconferenties. Gaat dat lukken met je agenda?

Het gaat af en toe  puzzelen worden, maar ik ga me er zeker 100 procent voor inzetten. Dus dat zal wel goedkomen.

Heb je nu al een aantal campagnes in je hoofd die je zeker wenst uit te voeren?

Projecten zoals ‘Rode Neuzen dag’ dat inzet op het mentaal welzijn van jongeren en kinderen. Daar wil ik zeker rond werken. Er zijn ook andere leuke projecten in het onderwijs zoals AWEL (AWEL luistert naar alle kinderen en jongeren met een vraag, een verhaal, een probleem) en SPECTRUM in Leuven dat specifiek gericht is op holebi’s. Dat zijn zaken die me enorm boeien.

Er komt ook een internationaal luik aan met Mister Gay Europe en Mister Gay World. Men verwacht dan ook dat je op internationaal vlak projecten gaat ondersteunen. Heb je daarover al nagedacht?

Door Covid 19 zit er hier een vertraging op, maar ik wil me blijven inzetten op onderwijs en je eigen zelf zijn. Daar zal ik me voor deze verkiezingen ook op richten.

Joren, succes met je jaar als de nieuwe MGB

https://www.mrgaybelgium.be/

MGB Matthias De Roover: ‘Ik ga niet naar Zuid-Afrika als toerist!’

Matthias De Roover is als huidige Mister Gay Belgium aan een boeiend jaar bezig. Hij werd verkozen tot 1st runner up tijdens Mister Gay Europe, is volop bezig met zijn campagne van meer diversiteit in de sport en maakt zich klaar voor de Mister Gay World verkiezing in Zuid-Afrika.

Mathias je bent nu een half jaar MGB. Hoe bevalt het jou?

Heel goed eigenlijk. Ik had het nooit verwacht, maar vind het leuk. Omdat je heel wat kan betekenen voor jongeren in de sport. En we moeten eerlijk zijn. Ik kom op plaatsen waar ik anders nooit kom.

Bij Mister Gay Europe ben je first runner up geworden. Wat betekent dit in jouw planning?

Ik moet voor MGE niet veel doen. Het is een mooie plaats, maar er heerst toch wel ontgoocheling.

Laten we het hebben over jouw projecten. Je bent een voetballer en je hebt sport als belangrijkste thema genomen. Wat gaan jij en de Pro League juist doen?

We gaan werken rond het diversiteitsweekend. Er zijn cornervlaggen en regenboog armbanden waarmee alle 1e en 2e klasse voetbalclubs gaan voetballen in het weekend van 28 en 29/2.  Ik ga die pakketten zelf overhandigen aan de eerste klasse clubs om hen te tonen wat de onderliggende boodschap is van de kapiteinsband. Ook ga ik de aftrap geven van de matchen Waasland-Beveren tegen Anderlecht en Zulte – Waregem tegen Kortrijk in het regenboogstadion (hoe toepasselijk) om diversiteit meer in de kijker te zetten, om het meer bespreekbaar te maken en om het effectief naar de stadions te brengen.

Ben je niet bang voor spreekkoren van de harde kern?

Zeker en vast. Dat zijn zaken waar je rekening mee moet houden.  Maar je bereid je daar ook op voor dat die gaan komen. Ergens is dat wel verkeerd. Maar toch vind ik het belangrijk om hen te laten zien wie ik ben.  Ik wil de boodschap brengen dat je negatieve reacties anders moet interpreteren en daarboven moet staan. Veel mensen roepen nog zaken zonder te beseffen welke gevolgen ze hebben naar anderen toe. En dat wil ik aankaarten.

Wat ben jij met de Belgische voetbalbond overeengekomen over die spreekkoren?

Er is een handleiding gemaakt vanuit de Pro League. Met de voetbalbond hebben we een diversiteitsproject gedaan met heel veel jongeren die ze dan op de Koninklijke voetbalbond presenteerden. Ik kom op de website van de voetbalbond als aanspreekpunt en contactpersoon voor jongeren die vragen hebben over hun eventuele geaardheid.

We hebben onlangs een scheidsrechter gehad die uitgekomen is voor zijn geaardheid en die nooit beseft had dat dit zo een media aandacht zou krijgen. Wat vind je ervan?

Robin zit ook in onze campagne video. Ik ben daar heel blij om. Hoe meer aandacht zoiets krijgt, hoe belangrijker het wordt. Het toont aan dat de media er ook veel aandacht aan wil geven. Het is belangrijk zo een verhaal te brengen. Je ziet dat diversiteit zichtbaar wordt en meer en meer mensen zetten de stap om zich te Outen.

Nochtans zeggen sommige mensen: dit is een privé aangelegenheid. Die man moet gewoon zijn werk doen en dat hij gay is, moet hij niet in de pers brengen.

Dat klopt, het is een privé aangelegenheid. Maar zolang er spreekkoren blijven, is het belangrijk om deze privé aangelegenheden naar buiten te brengen. Zolang er homofoob gedrag is, moet het onder de aandacht blijven. En ja, dan is het belangrijk dat deze privé aangelegenheid gebracht wordt.

Hoe belangrijk is het dat een Belgische voetballer uit de hoogste klasse zou uitkomen voor zijn homoseksualiteit?

Als iemand dat doet, moet de persoon in kwestie beseffen welke impact dit zal hebben en moet die er ook volledig klaar voor zijn. Maar ik denk wel dat het een grote impact kan hebben in het Belgische voetbal. Maar ook in het mondiale voetbal. Ok, ik ben ook een voetballer die uit de kast is gekomen, maar ik speel in 3e provinciale en niet in de hoogste klasse. Maar ik denk wel dat als iemand het doet dat het een positief effect heeft op sponsors en dat vele jongeren naar die persoon gaan opkijken. Het zou een belangrijke stap zijn naar outing in de sport.

Wat is de ‘sports for all’ campaign?

Sport moet voor iedereen zijn en iedereen moet zichzelf kunnen zijn in de sport. Heel veel mensen willen eraan meewerken.  Het is dan ook belangrijk dat heel veel mensen de video delen, want het geeft een sterk signaal.

Nochtans zijn er in andere sporttakken al heel wat LGBTQ’s uitgekomen voor hun geaardheid. Hoe belangrijk is hun bijdrage voor de sport?

Je moet een verschil maken tussen groepssporten en individuele sporten zoals schoonspringen of tennis. Voor heel veel individuele sporters is dit een belangrijk signaal. Het is ook in sommige sporten eenvoudiger om hiervoor uit te komen. Maar we hebben het ook in andere sporten nodig. Sommigen zijn ook bang ervoor uit te komen omdat ze denken minder sponsors te krijgen of de reactie van het publiek. En dat zou niet mogen.

We hebben sinds kort in de gehandicapten sport ook een nationale voetbalploeg. Ga je daar iets rond doen?

Ik wil me inzetten voor elke sport. G-sport gaat zelfs nog een stapje verder. Ik denk dat het niet eenvoudig is voor iemand die én gehandicapt is én LGBTQ en daarvoor moeten uitkomen. Je moet dit zeer goed ondersteunen.  Dit zijn zaken waar ik echt rekening mee wil houden.

Jouw volgende doel is Mister Gay World in Zuid-Afrika. Kijk je er naar uit?

Het zal mijn eerste keer in Zuid-Afrika zijn en ik kijk er dan ook echt naar uit.

Hoe schat je jouw kansen in?

Laten we het met een quote zeggen: ik ga niet naar daar om de toerist uit te hangen.

Draait MGW vaak rond het uiterlijk?

Als je kijkt naar de winnaars van de afgelopen jaren zijn er wel heel wat tussen met een goede Six pack. Maar aan mij om het tegendeel te bewijzen dat het hier niet om draait.

Succes op MGW!

Dimitri Vantomme: ‘Ik ben zo onzeker over mezelf!’

Dimitri Vantomme heeft de magische 40 bereikt. Deze ‘spring in’t veld’ is naast zanger ook publieksopwarmer, presentator op Ment-TV en FG radio en uitbater van Bonaparte in Antwerpen met succesvolle concepten als Pannekoek en Drama. Maar iedereen kent hem van zijn deelname aan idool en zijn legendarische programma’s op JIM. Dimitri is ook één van de gezichten van Antwerp pride, verkozen tot één van de beste prides in de wereld. In 2019 heeft hij onder meer de ‘personality award’ gewonnen tijdens de Showqueen Awards, waar hij best fier op is. Tijd dus om de persoon achter de media figuur te leren kennen en dat achter de ruwe bolster een blanke pit schuilgaat, dat lees je hier!

Dimitri, je bent 40 jaar geworden. Heb je last van een mid-life crisis?

Ja, toch wel. Ik was onlangs met de baas van ‘Live Entertainment België’ in de zaak die ook de productie doet van ‘Vlaanderen Feest’ (het jaarlijkse feest van de Vlaamse Gemeenschap). We kennen elkaar al heel lang. Hij vroeg hoe het met me was en ik antwoorde ‘drukke zomer’.

Je bent op een leeftijd gekomen dat je je vragen begint te stellen over de dingen die bezig zijn rondom jou. Je bekijkt de dingen vanop een afstand. Dat is niet altijd eenvoudig als je op een rollercoaster zit zoals sommige mensen.

Je bent al jaren een bekend figuur in Antwerpen, maar je bent geen Antwerpenaar?

Ik ben een geboren en getogen West Vlaming. Ik kom uit Moorslede, dat is een klein dorp in West-Vlaanderen.

Had je een gelukkige jeugd?

Wat is geluk? Ik heb vooral geen ongelukkige jeugd gehad. Ik heb fantastische ouders en een heel toffe broer.  Ik heb niet echt het gevoel gehad dat ik iets tekort kwam toen ik aan het opgroeien was. Maar ik voelde me anders dan de anderen. Met alles wat ik deed en zei en uiteraard op vlak van seksualiteit. Ik wist al vrij vroeg dat ik me meer aangetrokken voelde tot jongens. Maar dat is nooit een issue geweest in mijn jeugd. Ik heb mijn ‘coming out’ gedaan op mijn 17 jaar en sommige jongens op school wisten het vroeger. In een heel conservatieve provincie ben ik er heel snel mee naar buiten gekomen. Ik had dan ook een aantal rolmodellen omdat ik heel erg geïnteresseerd was in media. Je had ‘Jo de Poorter’, ‘Yasmine’ en ‘Johan Verstreken die op TV kwamen. Als er nu iemand op TV komt en die is gay, is dat voor de media geen probleem meer.  Je kan zeggen dat ik een zorgeloze jeugd had, maar geen rusteloze! Ik was een heel hyper en actieve jongen.

Je wou al vroeg in de showbizz gaan, maar jouw ouders waren daar niet zo blij mee?

Die waren er niet tegen. Ik heb nuchtere ouders, nog steeds trouwens. Die gaan niet naar alle optredens mee en ze gaan me eerder wijzen op het negatieve dan op het positieve. Maar ik denk dat het is zoals bij velen in de showbizz. Mijn ouders vonden dat ik eerst een diploma moest behalen. Ik had als kind een droom: ik wou zanger worden. En dat idee is altijd gebleven. Totdat ik die vervelende PMS testen moest doen. Daaruit kwam dat ik geen interesse had in de school. En dat was omdat ik alleen iets wou doen in media en showbizz. En daar waren mijn ouders niet blij mee.

Maar je bent wel naar de kokschool geweest in Koksijde?

Ik heb dat gedaan omdat ik van mijn ouders een deftig beroep moest leren. Maar ik wou geen economische of handel doen. Ik was ook heel onrustig. Nu zouden ze dat ADHD noemen, toen was je gewoon een moeilijk kind. Ik was altijd bezig en als er iets werd georganiseerd stond ik op de 1e rij om de leukste jobs te doen.

 In die tijd was ik veel met eten bezig en stond er soms plots een buffet klaar voor hen en hun vrienden waarmee ze op stap waren geweest. Dat ging mij meer om de show van het presenteren van dat eten, dan om het koken zelf. Daarop stelden mijn ouders voor om koksschool te volgen. Ze zeiden altijd: je mag doen wat je wilt, maar je moet eerst een diploma hebben.

Maar ik wou altijd een van die artiesten zijn van ‘Tien om te zien’. Als ik naar een show kon gaan, was mijn dag goed. En het bizarre is, dat ik nu een van hen ben. Nu zijn wij collega’s die met elkaar praten. Dus het is wel fijn dat ik nu kan doen waarvan ik altijd droomde.

In 2003 heb je meegedaan met idool. Hoe heb je dat ervaren?

Ik heb dat fout aangepakt zoals ik heel veel dingen fout aanpak. Ik heb dat niet positief ervaren omdat ik niet graag verlies. Ik ben wel bij de laatste 50 geraakt. Dat was niet slecht, maar niet goed genoeg, want ik had verwacht de top 5 te halen. Ik heb achteraf beseft dat ik nooit goed ben geweest in te moeten presteren op het moment zelf voor een auditie of een test. Alles wat ik heb binnengehaald van grote opdrachten of interessante dingen, daar heb ik nooit auditie voor moeten doen. Maar alles waar ik screentesten voor moest doen, heb ik nooit gehaald. Ik ben nu eenmaal goed in het spontane.

Ondanks dat is idool toch wel de start van je carrière geweest. Je hebt dan onder meer sodapop gedaan.

Ik had toen al op mijn 19e Spirit gedaan. We kwamen in alle grote Tv-shows, werden gevraagd op ‘radio 2’ en ‘Donna’. Op 1,5j tijd hebben we 150 optredens gedaan. Spirit was het Vlaamse antwoord op Steps. Over idool heb ik zelfs getwijfeld of ik het zou doen.

Maar de jury was toch niet erg positief tegen over jou?

Ja, ze hadden me gezegd dat ze me niet zagen als een frontman. Ze zagen me eerder in een Boyband fungeren of als backing vocal. Ze vonden dat ik niet genoeg persoonlijkheid had.

Doet dat pijn als je zo een antwoord krijgt?

Ja, wat die jury zei, sloeg op niets. Dat is nu net mijn sterkste punt. Dat heb ik later ook ervaren in mijn presentatie opdrachten en in Bonaparte: ofwel vinden mensen me leuk, ofwel hebben mensen iets tegen me. Ik merk dat ook met de producties die ik nu doe. Sommige producers willen enkel met mij werken als publieksopwarmer en anderen totaal niet. Ik heb een stijl: ‘what you see, is what you get’ en niet iedereen kan daar mee om. En ik had nu net een grote tegenstander van mij in de jury zitten. Die moest me echt niet hebben. Mijn auditie was op zich wel ok, maar ik was op dat moment ook een speciale figuur. Ik had een eigen horecazaak en dan nog wel een karaokebar en ze wisten dat ik een twijfelaar was en heel onzeker.

Ik heb een Boyband geprobeerd en op zich was Sodapop wel leuk en hebben we leuke dingen gedaan. Die zomer stonden we bijna in elke aflevering van ‘Tien om te Zien’ en hebben we eurosong gedaan. Dat pakken ze me niet meer af. Maar na een jaar was het tijd voor iets anders en dan ben ik bij ‘Jim’ begonnen.

Hoe ben je bij Jim TV terecht gekomen?

Door heel hard te proberen.  Vijf jaar aan een stuk heb ik elke 6 maanden een video gestuurd als ze weer eens op zoek waren naar nieuwe VJ’s. Maar dan was er weer het probleem van de screentests en die trokken op niets! Ik werd elke keer opnieuw uitgenodigd, dus moesten mijn video’s wel goed zijn geweest. Ik bleef maar bellen naar die baas voor opdrachten. En ineens kreeg ik een telefoontje. Hij had mijn nummer doorgegeven aan een producer die iemand zocht om belspelletjes te presenteren als vervanger bij ‘Kanaal 2’. Ik moest dan dinsdagnacht  1 programma doen en moest ik op woensdag al eens inspringen. En toen moest ik plots als noodsituatie 1 programma doen op VTM om 11u s’morgens. En dat was blijkbaar goed, want ik had dubbel zoveel mensen die deelnamen aan de show dan bij de anderen. Toen begonnen ze te beseffen dat ik toch speciaal was. Dat heb ik dan 6 maanden gedaan. Vervolgens moest ik mijn solo single gaan voorstellen bij JIM. Dank zij die spelletjes was ik nog mondiger geworden en 2 weken later hebben ze me een live show aangeboden. Die heb ik 4j gepresenteerd en toen is ‘we like to party’ erbij gekomen. En daarna is het management gewijzigd en kwam er iemand die mij niet kon uitstaan. Zo gaat dat soms in de media.

Qua presentatie doe je nu Ment TV. Hoe ben je daar terecht gekomen?

Er zijn een paar programma’s bij Jim die de zender hebben overstegen en waar de mensen nu nog over praten. Ik word nog steeds aangesproken over het programma ‘we like to party’. Mensen posten nog steeds filmpjes op facebook. Dat is crazy.

Zo is het ook bij ‘Ment TV’ gegaan. De zender was aan het groeien en ze hadden een paar speciale afleveringen. En ze vroegen me elk jaar om de kerstspecial te presenteren. Ik wou me in eerste instantie niet binden aan die zender omdat ik niet goed wist wat ik wou. Maar ik kom heel goed overeen met die ploeg. Vlaamse muziek heb ik altijd leuk gevonden. Ze hebben me dan gezegd:’ we hebben een leuk programma voor jou op vrijdag en zaterdag. Zou je dat willen doen?’  De uren bevielen me en ik merk wel dat het veel bekeken wordt. Ik merk dat ook aan mijn boekingen. Doordat ik al heel wat jaren bij Ment TV zit, presenteer ik veel festivals met die muziek. Het is dus heel spontaan gegaan.

Je hebt ook FG radio gedaan

Nog steeds! We doen een aantal events in de zomer waar ik bij ben. Ik heb 2j voor FG gewerkt, maar toen kwamen die problemen met die licentie en dan is die naar ‘Minerva radio’ gegaan in Antwerpen. Daardoor verdwenen we van de FM band. Ons aantal luisteraars daalde snel. Nu is er een oplossing gevonden waardoor we op sommige events live kunnen gaan. Ik mis radio wel heel hard. TV is leuk, maar radio maken is zo fijn! Je kunt er zo spontaan in zijn en ik hou er ook van om naar de radio te luisteren.

Qua muziek doe je eigenlijk wel vrij veel. Je maakt platen onder Dimitri, Dimi, Teek?… in 2018 heb je je eerste Nederlandstalige single uitgebracht. Je hebt ook succes gehad met onder meer ‘Lena’. Wat springt er voor jou uit?

Ik vind dat moeilijk. Ik ben een performer: ik zing graag en sta graag op een podium. Ik wil mensen raken en entertainen met mijn muziek. Maar ik moet populaire muziek maken. Ik weet dat ik geen muziek kan maken zoals ‘Oscar and the Wolf’. Dat werkt bij mij niet en ik heb daar ook geen geduld voor.

Voel je je erkend als zanger binnen de showbizz wereld?

Bij de collega’s zeker. Van hen krijg ik alleen maar lof over mijn manier van performen. Maar bij het grote publiek ben ik niet de zanger. Mensen zien me zo niet en dat vind ik spijtig. Als je na een concert hoort dat je goed kan zingen is dat leuk, maar na 15j is het dat niet meer. Daar zit bij mij een frustratie dat ik dat niet kan bestendigen of bevestigen. Maar ik ben blij dat ik kan zingen en dat ik een stem heb. Ik doe het gewoon graag. Een festival kunnen openen van 45.000 man, dat is gewoon kicken! Natuurlijk zou ik mijn platen graag meer willen horen op de radio, maar ik besef dat dat niet evident is. Ik heb al een aantal top 10 hits gehad. Zelfs een aantal die ik zelf geschreven heb en dan is dat leuk als je jezelf kan horen op de radio.

22j geleden ben je begonnen in Bonaparte. Hoe ben je ooit op het idee gekomen om deze karaokebar over te nemen?

Niet! Dat is gewoon gegaan. Ik wou naar Antwerpen verhuizen en wou gaan studeren bij ‘Studio’. Ik kwam op mijn 16e hier als klant. Die eigenaars waren ook gay. En mijn neef en ik kregen ineens de vraag van hen om dit over te nemen. Want we waren van plan hier te komen werken. Mijn neef als DJ en ik als student. Mijn ouders zijn zelfstandige en die konden wel borg staan voor een lening. En ineens waren we vertrokken. Op 9 mei ben ik 18 geworden, op 23 mei had ik in Koksijde mijn laatste examen en officieel was de zaak van mij op 1 augustus.

In die 22j heb je hier al heel wat concepten georganiseerd waarvan Pannekoek nog altijd één van de bekendste is. Wat spreekt jou aan om dingen te organiseren?

Dat moet ik nuanceren. Ik heb leuke ideeën, maar ben geen goede organisator. Ik weet me gewoon met de juiste mensen te omringen. Elke woensdag hebben we hier een brainstorm en dan drop ik dingen. En dan merk ik dat de dingen die ik moet opvolgen, niet gebeuren. Ik ben dus gewoon creatief.

Hoe is pannekoek ontstaan? Wel in Nederland heb je heel wat van die bars met een zondagnamiddag programma, waar iemand aan zijn bar staat te zingen en er foute muziek wordt gedraaid. Men begint er te drinken vanaf 16u tot 22u en dan sluiten de bars. Dat wou ik creëren in Antwerpen. In Brussel bestond een soort gelijk concept, maar niet in Antwerpen. Ik had toen al een groot bestand van email adressen van vorige concepten. En zo zijn we gestart. Heel veel dingen zijn spontaan gegaan, maar als ik zie wat we tegenwoordig doen zoals ‘Drama’, dan moet ik alle credits wel aan mijn collega Thierry geven.

Ik entertain graag en ben creatief, maar qua management moet ik me toch laten omringen door andere mensen. En eerlijk, sommige dingen lukken, anderen niet. Zelfs met Pannekoek. Dat bestaat bijna 10j en ik had veel liever gehad dat het om 17u begon en om 22u gedaan was zoals voorzien. Dus het is een goed concept, maar door de jaren heen gewijzigd van het origineel. Ik ben wel goed bezig, maar het kan altijd beter.

Hoe ben je in het Antwerp pride verhaal gerold?

Ik had een zaak op de Grote Markt en dat was er ineens. En met b.v. ‘Europride’ hadden we een grote regenboogvlag aan de gevel hangen.

Ik herinner me nog het eerste gesprek met Bart Abeel. Er was een vergadering waar heel de gay horeca op was uitgenodigd. En ik kwam daar heel fout binnen op die vergadering. Ik was boos dat ze me niet geraadpleegd hadden. Bart heeft me dan met mijn 2 voetjes op de grond gezet en we zijn een koffie gaan drinken. Het bleek dat het heel goed klikte tussen ons. Bart merkte mijn positiviteit die ik negatief op die vergadering had uitgedragen snel op. Ik had goede ideeën zoals het festival op de Grote Markt. In het begin hadden we een klein podium en 3000 man. Dat was heel primitief. 12j later halen we 15000 man.

Ik kan presenteren en liedjes zingen, want dat was toen al mijn job en ik wou dan ook graag de mensen entertainen. Daarna is de vraag gekomen om het mee te organiseren en mee in het bestuur te gaan. Antwerp Pride is na 12j bijna een bedrijf geworden. Het is dank zij de vrijwilligers en de andere bestuursleden dat we zo een event hebben dat perfect naast andere prides kan staan en waar we de Stad met mee hebben.

Antwerpen is altijd een gay stad geweest, maar de laatste jaren sluiten er bars en komen mensen niet meer speciaal naar Antwerpen om uit te gaan. Ervaar jij het gaylife anders dan 10j geleden?

Ja, ik was er onlangs nog over bezig met anderen en stelde me de vraag waaraan dat ligt. Ik denk dat het vooral te maken heeft met een andere manier van op stap gaan. Mensen vliegen voor 40 euro naar een bestemming. Het rijden wordt ook afgeschrikt. En terecht: dronken rijden kan gewoon niet! Maar ik denk dat de toekomst anders zal zijn. De huidige generatie jongeren voorziet een BOB.  Dat is anders met onze generatie. En ook de werken in Antwerpen. Na 2 jaar weten de Nederlanders het gewoon niet meer. Maar aan de andere kant komen ze nog wel naar de Pride. Ze kennen het wel. Een stad evolueert gewoon. Kijk maar naar Amsterdam. De Regulierdwarsstraat is ook niets meer. Maar Antwerpenaren zelf klagen ook al snel. Er begint iets nieuws en ze zijn er allemaal. De 2e keer zijn ze met de helft en de 3e keer zijn ze het al beu. Sommige mensen hebben spijtig genoeg op alles commentaar.

Zijn gays geen moeilijker publiek dat het altijd maar beter en nieuwer wil hebben?

Dat weet ik niet, want ik merk dat bij hetero’s ook. We krijgen ook meer prikkels en zien de filmpjes van grote festivals en grote circussen. Mensen mogen dan ook veeleisend zijn. Het is aan ons om daarop in te spelen. Dat merk je ook met Pannekoek. 3 van de 4 zondagen proberen we veelzijdig te zijn binnen ons concept. Dat maakt ons extra creatief. Ik ben ook blij dat Antwerp Pride zo gegroeid is en dat er zoveel nieuwe mensen mee aan boord zijn genomen. En we hebben het geluk dat we een Bart Abeel hebben. Die mens is visionair. Die kan bruggen bouwen tussen mensen en organisaties. Ik ben blij dat we voor die doelgroep werken.

Zijn we niet meer een evenementenstad aan het worden met een Leatherpride, Showqueen Awards, Antwerp Pride Mister Gay Belgium, Unicorn… i.p.v. een barstad?

Ja, maar ook hier. Dat is, bij de hetero’s ook. Als je ziet hoeveel discotheken er nog over zijn? 5j geleden waren ze 3 dagen per week open. Nu nog maar 1 dag per week. Er is gewoon een andere cultuur. Mensen willen naar festivals gaan. En wie zegt dat het binnen 5j niet anders zal zijn. Ik zit hier al 22j en soms denk ik: ‘oei’, maar dan moet je plots wekelijks een bericht posten dat je personeel zoekt omdat je het niet meer aankan van het vele volk in de zaak. Wat ik erg vind is dat mensen klagen dat er in Antwerpen niets is te doen. Maar er is zoveel te doen in deze stad en ze maken gewoon geen tijd om dat te ontdekken. Een voorbeeld is pannekoek. Het is hier vaak heel druk, maar op een rustige zondag ga je net zien dat de klagers binnen zitten. En die gaan dan rondvertellen dat het niets meer is, terwijl je net 6 zondagen full house hebt gedraaid. De sterkte van Bonaparte is dat iedereen hier welkom is en dat gays welkom zijn op zaterdag en hetero’s op pannekoek.

Ben jij een moeilijk persoon om mee samen te werken?

Ik heb wat problemen gehad in het verleden waardoor ik niet de meest gemakkelijke persoon was. Ik kan heel moeilijk mijn focus op iets houden. Op het moment dat ik iets wil doen of waar ik op gefocust ben, dan verdwijnt dat heel snel. En dan besef ik dat het voor mijn team niet altijd even gemakkelijk is als ze mijn kuren erbij moeten nemen. Maar als publieksopwarmer werk ik voor de grootste productiehuizen. En ik doe dat al seizoenen lang. Ook doe ik veel festivals en host ik voor grote klanten al 10 jaar. Ondanks dat ik misschien niet de meest gemakkelijke mens ben, zal ik mijn job wel goed doen.

Maar je kunt niet ontkennen dat je over de tongen gaat bij mensen in de gaywereld van Antwerpen. Sommigen houden van jou en anderen vinden je een dikke nek. Wat doet dat met jou?

Ik vind dat echt heel erg. Dat is ook de bolster die ik bij idool had. Ik ben zo onzeker over mezelf. Ik hoor dat ook regelmatig van mensen die me leren kennen dat als ze me beter kennen zeggen dat ze een ander beeld hadden van mij. Ik hoor dat zo vaak en ik weet niet hoe dat komt waarom ik zo doe bijvoorbeeld. Want er zal wel iets van waar zijn dat ik een masker opzet of dat ik me anders voordoe dan ik eigenlijk ben. En dat geeft een dubbel gevoel. Mensen denken vaak dat ik een degoutante gast ben tot ze me beter leren kennen. Dat is een vergiftigd compliment krijgen. Ik heb vroeger altijd gewild dat iedereen mij graag zag en ik besef met ouder te worden dat dat niet kan. Je kunt niet iedereen plezieren. Uiteindelijk zijn er heel wat mensen die van heel ver komen en hier elke week zitten. Ik weet niet of ze voor mij komen, maar zo slecht zal het hier dan ook wel niet zijn.

Heb je het gevoel soms dat mensen schijnvriendschappen willen aangaan net omdat je Dimitri bent en bekende Vlaming?

Dat is een mes dat aan 2 kanten snijd. Je hebt snel door waarom iemand met jou contact zoekt.  Soms kom je met mensen heel goed overeen waar je het totaal niet van verwacht. Maar ik heb wel zoiets van: ‘als je fouten maakt in een vriendschap en je leert uit die fouten, dan blijf je vrienden’. Dat is gewoon menselijk. Ik vind dat een goede vraag, want ik merk dat er heel wat mensen zijn die me haten, maar dat er heel wat zijn die me niet haten.

Zijn er dingen die je in je leven nog wil realiseren?

Weet je wat ik geleerd heb met de jaren? Als kind en tiener heb je dromen en ik heb die allemaal verwezenlijkt. Bonaparte bijvoorbeeld was geen droom, maar het heeft er wel voor gezorgd dat ik een groot deel van die dromen heb kunnen verwezenlijken. Ik weet nog goed dat toen ik de 1e keer in Las Vegas stond voor een clip, dat ik trots was dat ik dat kon. Het Sportpaleis, muziek, presenteren. Dat zijn dromen die allemaal zijn uitgekomen.

Ik heb nog heel veel dromen, maar ik ga die niet meer benoemen want als een droom niet uitkomt, is dat voor mij een soort falen. Maar ik ben zo blij dat mensen in mij geloven als b.v. presentator of publieksopwarmer. Ik heb doelen, maar ben wel rustiger geworden met de jaren om die doelen te behalen. Ik probeer een balans te vinden in mijn leven. En ik denk van zodra ik die balans heb gevonden en mezelf liever ga zien, ik de mensen rondom mij liever ga zien. Ik denk dat ik dat te weinig doe; de mensen rondom mij graag zien. En ik denk dat dat de reden is waarom mensen mij een dikke nek vinden, terwijl ik in het echt onzeker ben van mezelf. Ik heb veel kwaliteiten, maar waar ik goed in ben is een crowd pleasen. En ik zou mezelf wat meer moeten pleasen om de mensen rondom mij te kunnen pleasen!

Je bent nog maar 40, Dimitri!

Mister Gay Belgium: ‘Ik geniet van dit leuke crazy life’

In 2018 was er opnieuw een schitterende finaleshow met 12 kandidaten die hunkerden naar de sjerp van Mister Gay Belgium (MGB). Slechts één kon er winnen. De 32 jarige Bart Hesters uit Oost Vlaanderen was de verdiende winnaar en mag ons land een heel jaar vertegenwoordigen in binnen- en buitenland. We hadden een gesprek over zijn coming out, zijn leven als mister en uiteraard zijn doelen voor dit jaar.

Dag Bart, in juni 2018 ben je MGB geworden. Is het een crazy life tot nu toe?

Ja, maar een leuk crazy life. Het is druk, maar ik maak heel wat leuke dingen mee als mister. Ik kom op plaatsen waar ik anders nooit kom, ik ontmoet mensen die ik anders nooit zou zien. Het is een veelzijdig programma dat ik heb als MGB. Mij hoor je niet klagen.

Je bent 32j en komt uit Oost Vlaanderen. Wat doe je in het dagelijkse leven?

Ik werk binnen een woonzorg centrum (WZC) als zorgkundige. Tevens ben ik ook gespecialiseerd in de palliatieve zorg. Ik begeleid de mensen in hun laatste dagen van zodra de diagnose gesteld is dat ze palliatief zijn. Er wordt dan een zorgplan opgesteld voor de begeleiding tot aan het overlijden. Klinkt zwaar, wat het ook is, maar tegelijkertijd heb ik al heel wat mooie laatste momenten beleeft met residenten en hun familie. De dankbaarheid en voldoening die ik uit deze job haal is dan ook groot.

Hoe was jouw coming out?

Hevig en dat is heel zacht uitgedrukt. Ik ben vrij laat uit de kast gekomen. Dat was tien jaar geleden. Het grootste struikelblok was dat ik uit een relatie kwam van acht jaar met een meisje. Er waren trouwplannen. Dus dat was moeilijk voor beide families en voor haar. Ik kon mezelf heel moeilijk vinden als homo, maar je wilt eerlijk zijn met jezelf en je familie en niet in een leugen leven. Er was dan ook geen weg terug. Uiteindelijk is het de beste beslissing die ik ooit genomen heb in m’n leven.

Hoe heeft jouw familie gereageerd?

Ik heb een broer die homo is en later bleek mijn zus lesbisch te zijn. Voor mijn ouders was het in het begin een bittere pil om te slikken, wat ik ook wel snap, omdat ik de tweede was die uit de kast kwam. Bij mij waren er ook al trouwplannen, dus dat kwam harder aan bij hen. Er lag een grotere druk op mijn schouders. Achteraf zijn ze natuurlijk blij dat ik niet heb gewacht tot we getrouwd waren en er kindjes waren en hebben ze mij, mijn broer en mijn zus voor de volle 100% aanvaard zoals we zijn. We hebben de meest leuke familiefeestjes!

Had je het gevoel dat het moeilijker was om uit de kast te komen in een stad in Oost Vlaanderen dan in Antwerpen?

Ik ben van Lochristi afkomstig. Dat is eigenlijk een beetje de ‘boerenbuiten’. Iedereen kent daar iedereen. En dan nog drie kinderen van hetzelfde gezin die gay en lesbisch waren. Dat was moeilijk. We werden de eerste maanden nagekeken, maar hebben nooit negatieve reacties gekregen.

Natuurlijk is Antwerpen een gayfriendly city en voelt het voor mij aan dat je hier meer en sneller aanvaard wordt. Al is het geen provinciale aangelegenheid en is in een dorpje als Lochristi de verdraagzaamheid naar LGBTQ’s ook heel groot!

Vanwaar de beslissing om mee te doen met MGB?

Ik ben ooit naar de allereerste editie geweest van Mister Gay Vlaanderen. Toen deed er een vriend van mijn ex mee. Dan ben ik de verkiezingen een jaar of 2 uit het oog verloren tot Raf Van Puymbroeck won. Die heeft heel veel gedaan voor de LGBTQ gemeenschap zodat de verkiezing terug veel meer in de spotlights kwam. De naamsverandering naar Mister Gay Belgium vond ik ook positief. Maar de laatste jaren zat ik in een relatie, had ik te veel werk of had ik andere uitvluchten om niet mee te doen. Al volgde ik het wel vanop een afstand. Ik ben nu anderhalf jaar single, tien jaar uit de kast en tien jaar aan het werken. Het leek me dan ook het goede moment.

Je hebt er ook je eerste trip opzitten. Hoe was die?

Om te beginnen heel spannend, want ik had nog nooit gevlogen. Maar het was super! We hebben ons daar heel goed geamuseerd, maar ook hard moeten werken in verschroeiende temperaturen. Het volgde ook snel op het behalen van mijn titel, wat heel mooi meegenomen was om mijn management beter te leren kennen.

Wat is jouw thema voor dit jaar?

Toen ik finalist was, was mijn thema ‘LGBTQ ouderen in de WZC’. Dit thema wil ik verder doortrekken binnen mijn jaar als mister. Al wil ik natuurlijk een ambassadeur voor de gehele LGBTQ-community zijn.

In Rotterdam wou men het eerste seniorencomplex oprichten voor roze ouderen. Wat vind je ervan?

Ik vind dat ok, zolang dat het de personen hun eigen keuze is als ze daar terecht komen. Als MGB wil ik af van het hokjes denken. Je creëert hierbij een soort isolatie van de maatschappij als je gaat starten met deze vorm van WZC. Ikzelf zou dat niet willen en wil me op latere leeftijd laten omringen door mannen én vrouwen in een WZC, ongeacht welke geaardheid ze hebben.

Volgens de oprichter zijn er mensen die de foto’s van hun partner weghalen en er over zwijgen tegen anderen. Deze mensen zijn volgens hem vaker eenzaam en trekken zich sneller terug. Daarom wil hij dit oprichten.

Als mister wil ik net dat probleem aanpakken. Hij gaat de problemen uit de weg en pakt ze niet bij de kern aan. Waarom halen ze die kaders weg en waarom durven ze zich niet outen?  Daarom heb ik ook voor dit thema gekozen omdat ik ook een gelijkaardig verhaal hoorde van iemand die geen kader van zijn overleden partner op zijn nachtkastje durfde plaatsen. Maar waar ligt het probleem:  bij het personeel? Krijg je minder goede zorgen? Gaat het om pestgedrag van andere bewoners naar deze personen toe?  Ik denk dat het belangrijk is om de maatschappij voor te bereiden op het feit dat er al oudere LGBTQ’ers zijn en dat ze in een WZC zullen terechtkomen.

Er is ook in België een congres geweest over dit thema met verrassende resultaten.  Ten eerste stelde men vast dat LGBTQ ouderen angst hebben voor WZC vanwege openlijke discriminatie, verborgen discriminatie vanwege standaardformulieren, verlies van identiteit, het niet erkend worden van de partner en gebrek aan privacy.

Ik kan me vinden in deze punten. Bij je eerste contact in een WZC krijg je van je dienst standaard vragen zoals: ben je getrouwd geweest en heb je kinderen? Dat zijn vaak al heel intimiderende vragen. Daarbij hebben mensen zoiets van: ik laat mijn vertrouwde huis achter om hier in een klein kamertje te komen wonen. En dan krijgen ze de eerste dag deze vragen. Ik ben voorstander om de vraag open te trekken met vragen als ‘heeft u of had u een partner’. Met deze open vraag kan je nog beslissen om iets te zeggen of niet. En een privacybeleid is in ieder geval al aanwezig in elk WZC, al moet je er natuurlijk op blijven inzetten dat medewerkers dit effectief ook toepassen.

Tweede punt: LGBTQ ouderen vragen geen speciale behandeling, ze vragen geen voorkeursbehandeling, maar een gelijkwaardige behandeling. Ook erkenning van specifieke noden en bezorgdheden. Tevens kennis en een houding van het personeel en beleidsvorming.

Dat is absoluut waar. Ik zou niet weten waarom je al LGBTQ’er een voorkeursbehandeling zou wensen. Ik denk dat ze daarom nog vaak bang zijn van een WZC. Stel dat ze 2 oudere gays samen aan één tafeltje in de cafetaria zetten omdat ze net gay zijn. Dat zou fout zijn. Zij willen gewoon bij de rest horen. De focus ligt er net op dat ze gelijk behandeld worden en dezelfde zorgen krijgen van het personeel.

Nu ga ik je tegenspreken want het derde punt zegt: LGBTQ ouderen vragen eigen WZC, eigen getto vorming en LGBTQ vriendelijk.

Dat een WZC LGBTQ vriendelijk is natuurlijk een must en wil ik ook naar streven!

Maar een aparte getto, daar ben ik het niet mee eens.  Je creëert weer dat hokje, een afzondering van de maatschappij. Ik denk ook dat het een beperkte groep is die dat wil, maar zeker niet iedereen. Ik denk dat dit dus een heel persoonlijke vraag is die voor iedereen anders ingevuld kan zijn.

Conclusie van het onderzoek: seksualiteit is nog steeds een taboe in WZC, LGBTQ ouderen hebben schrik om de stap te zetten naar de residentiele ouderenzorg, ze vragen erkenning van hun specifieke noden en bezorgdheden, ze willen zelf het type instelling kiezen waar ze heen gaan en ze zijn bang alleen te komen te staan als ze zwaarbehoevend worden omdat ze vaak geen kinderen hebben. 

Dat klopt. Het is iets dat ik graag wil aanpakken als MGB. Maar ook: wat met ouderen die met HIV besmet zijn? Die gaan ook een specifieke zorg nodig hebben. Wat met transgenders?  Ik wil het totaal pakket aanpakken. Je kunt je focussen op de oudere LGBTQ’ers, maar je moet je ook focussen op het bestuur van de WZC, medewerkers en belangrijk studenten die op een dag in de zorg terecht komen! Ben je als WZC klaar om een LGBTQ vriendelijk beleid op te starten? Is je personeel voorbereid om b.v. om te gaan met transgenders? Dat er bijvoorbeeld op een discrete en serene manier met de vroegere operaties omgegaan wordt. Niet dat collega’s in de gang staan te roddelen over wat ze gezien en gehoord hebben.

Hoe wil je dat aanpakken? Woorden zijn goed, maar daden zijn beter.

In mijn finalistenperiode als MGB heb ik een paar WZC bezocht. En daar heb ik gepraat over wat ik wou doen. Nu ik MGB ben wil ik ze effectief gaan bezoeken en in confrontatie komen met oudere LGBTQ’ers. Maar me ook richten tot mensen die in de zorg werken of er gaan werken. Maar wat we concreet gaan doen zal in februari 2019 uit de doeken gedaan worden.

Hoe bereid je je voor op de MGW verkiezing?

Ik ga een goede campagne bedenken en ben al gaan horen bij de vorige misters welke tips ze me kunnen geven. En uiteraard goed sporten. Ik kijk er heel hard naar uit om België te vertegenwoordigen in Zuid-Afrika!

Hoe gaat jouw verdere jaar er nog uitzien?

We zijn volop bezig met de campagne waar we tijdens de kick off van MGB 2019 meer over gaan vertellen. Ik focus me ook op de goede doelen die er zijn in België zoals ‘Rode Neuzen Dag’ en ‘de warmste week’. Ik heb ook mijn campagne ‘house + love= home’, dat een echt succes was tijdens Antwerp Pride. Daarom gaan we er ook nog mee  op promotour doorheen België.

Er komen nog heel leuke, uitdagende dingen aan!

Ook zijn we bezig met de nieuwe editie waarvoor je nog steeds kan inschrijven tem eind 2018 via de website.

www.mrgaybelgium.be

Shoot Bart Spoor Noord logo-1-1

Falko De Bolster: ‘holebi zijn in Madrid is normaal.’

Ook in 2018 kiezen we de nieuwe Mister gay Belgium. Twaalf kandidaten zullen in juni strijden voor de eer om België een jaar lang te vertegenwoordigen en de problematieken rond LGBTQ in de kijker te stellen. Falko De Bolster woont in Madrid en waagt als één van de kandidaten zijn kans.

Falko, je bent een beetje een vreemde eend in de bijt als het gaat over de kandidaten van MGB want je woont in Madrid. Waarom de keuze om hier mee te doen met de verkiezing?

Ik moest hier veel zijn vanwege mijn muziek. Het leek me fijn om me hiervoor in te schrijven en meer te weten over hoe het hier is om hier holebi te zijn.

Muziek is belangrijk voor jou. Je hebt net een nieuwe plaat uit. Vertel er eens iets over?

Ik heb ‘With you’ geschreven in december en gelanceerd in maart. Het nummer gaat over een liefdesbreuk. De tekst heb ik zelf geschreven en heb het gecoproduceerd samen met 2 producers die ik al ken sinds mijn idool periode. We zijn volop bezig aan nieuwe nummers en trachten deze zomer zeker nog 3 nieuwe nummers uit te brengen.

Wil dat dan zeggen dat je definitief terug naar België komt of blijf je in Madrid wonen?

Voor altijd hier blijven wonen, dat zie ik niet zitten. Het is voorlopig omdat er hier mensen zijn die achter mijn projecten staan. Ik zou in de toekomst graag terug in het buitenland wonen. Het zal dan waarschijnlijk in een ander land zijn dan Spanje. Ik wil graag een andere taal leren.

Hoe ben je ooit in Madrid terechtgekomen?

3j geleden wou ik compleet iets anders doen met mijn leven. Ik had het hier in België wel gezien. Ik wou naar het buitenland gaan, andere mensen leren kennen en een andere taal aanleren. Ik wou van nul terug beginnen. Ik ben op zoek gegaan naar een job en de eerste interviews die ik had waren in Madrid. Ze hebben me daar een vast contract aangeboden.

Welke job doe je?

Ik werk als studie adviseur op een Spaanse school. Ik geef informatie aan mensen die er Spaans willen leren. Ik geef informatie aan Belgen, Fransen, Scandinaviërs,…

Wat is je doel voor MGB?

Er is nog veel te doen qua ‘holebi zijn’ hier in België. Mijn thema is discriminatie binnen en buiten de holebi gemeenschap. Dat kan je niet op een paar maanden tijd veranderen. Maar ik wil vooral inzetten op voorlichting in scholen. Ik heb dat al gedaan. Ik merk vaak dat veel jongeren nog niet veel informatie hebben over wat het is om holebi te zijn. Heel veel van die informatie komt van de ouders. Vaak is die fout. Als je als holebi jongere of volwassene dat zelf aan hen uitlegt, begrijpen ze dat beter.  Het liefst zou ik op scholen lezingen willen geven en met jongeren praten.  Zij zijn de toekomst en de generatie die ervoor moet zorgen dat het voor ons leuk is om te wonen in België.

Ben je zelf geconfronteerd geweest met discriminatie?

Tijdens idool in 2011 moesten we voor een bedrijf een campagne doen. We moesten een foto maken die dan op grote reclameborden kwam. Ik liep toen op hakken en droeg vrouwen kleding. Ze weigerden om mij vrouwen kleding te geven en hadden tegen de stylist gezegd dat ik mannen kleding moest dragen. De verantwoordelijke van idool zag dat ik mij niet comfortabel voelde en sprak me aan. Ik vertelde haar dat ik geen hakken mocht dragen en mezelf niet mocht zijn. Zij zei me dat als ze dat niet accepteerden ik gewoon niet meedeed aan die campagne, ook al vond het bedrijf dat niet leuk. Ik vond het fantastisch dat ze zo voor mij opkwam. Ik was toen 16 en je kunt als jonge gast niet tegen een bedrijf zeggen: ik ga dat niet doen. Dit is maar één voorbeeld van discriminatie, maar ik kan er nog veel meer geven.

Hoe is het eigenlijk om te wonen en te leven in Madrid?

Helemaal anders. Ten eerste, het is een hoofdstad. Het is er anders leven dan in een stad als Antwerpen. In bijvoorbeeld Valencia heb ik ook discriminatie gezien, maar in Madrid heb ik nog nooit een probleem gehad. Mensen zijn daar heel open en velen zijn daar openlijk holebi. De helft van mijn collega’s zijn holebi. Daar is holebi zijn normaal en dat zou overal moeten zijn. Daar ben je meer vrij om expressief te zijn.

Is het een dure stad?

Dat valt mee. Behalve de woningen dan. In Madrid wonen de meeste mensen op een kamer. Er zijn immers niet veel huizen beschikbaar. Zelfs een kamer is er duur. Ik ken dan ook heel wat mensen die nog bij hun ouders wonen omdat ze alleen wonen niet kunnen betalen. Er zijn heel wat volwassenen die op een kamer wonen of een klein appartement. Veel van die woningen zijn schrijnend. In België zou dat niet kunnen. Maar de bevolking leeft veel op straat en gaan met vrienden genieten omdat het er steeds mooi weer is.

Hoe is het uitgaansleven in Madrid?

Super. Je hebt er alles, zeker voor holebi’s. Elke dag zijn er feestjes en een hele buurt, Chueca. 24u per dag loopt die buurt  vol met holebi’s.

Zelf heb ik veel Spaanse vrienden. Dat heeft het voordeel dat ze je naar typische Spaanse plekjes brengen. Elke keer is gewoon anders.

Hoe bereid je je voor op de finale van MGB?

Vooral het dansen moet ik onder de knie krijgen. Daar ben ik een beetje bang voor. Verder ben ik met mijn campagne bezig. Bang voor het podium ben ik zeker niet.  Ik weet wat ik wil en ben heel zeker van mezelf.

Veel succes Falko!

Wil je Op Falko stemmen als de nieuwe MGB? Ga dan naar de pagina van MGB, klik op de link en kies jouw kandidaat om op te stemmen via Out-TV.

https://www.mrgaybelgium.be/finalisten2018

falko