Bart Abeel: “Antwerpen is bijna een holebi-pretpark”

Bart Abeel is al 10 jaar het gezicht en de voorzitter van Antwerp Pride . We hadden met hem een diepzinnig gesprek over zijn leven en zijn liefde voor Berlijn, Antwerpen en Antwerp Pride.

Bart welkom!

De meeste mensen kennen jou als het gezicht van Antwerp Pride en World Out Games. Ben je zelf een geboren Antwerpenaar?

Neen, ik ben geboren in Ieper, maar ik ben opgegroeid in Wieze.

Hoe ben je in het Antwerpse terechtgekomen?

Ik ben thuis moeten vertrekken toen ik 19 jaar was. Toen was dat nog zo als je thuis je coming-out deed. Ik ben dan in Antwerpen terechtgekomen voor mijn studies en ben hier blijven hangen.

Ben je tevreden over je jeugdjaren: hoe je geleefd hebt, wat je gestudeerd hebt?

Ik ben absoluut een tevreden man. Ik ben opgegroeid in een beschermd milieu door de speling van het lot. Ik ben vroeger thuis moeten vertrekken dan voorzien, maar dat heeft me wel kansen gegeven die ik anders nooit had gekregen. Het heeft me de mogelijkheid gegeven om me in een vroeg stadium te ontdekken. Ik ben absoluut dankbaar voor mijn leven tot nu toe en ik heb geen enkele bitterheid over wat er toen gebeurd is. Ook al was dat een moeilijke periode, het maakt mensen sterk.

Wat heb je gestudeerd?

Ik heb economie gestudeerd en ben na het jezuïetencollege thuis vertrokken. In Antwerpen heb ik me dan toegelegd op toegepaste economische wetenschappen.

Was je in Antwerpen in de periode van het bruisende gay leven in de ‘van Schoonhovenstraat’?

Ja, en dat was heel indrukwekkend, maar ook zeer intimiderend in het begin. De manier hoe daar werd omgegaan met openheid en seksualiteit en de hoeveelheid aan bars, dat was fantastisch. Jammer dat het verdwenen is:  het was een beetje folklore.

Hoe is je carrière hier geëvolueerd?

Ik ben begonnen in de maritieme sector. Dat was voor de val van het Ijzeren Gordijn begin jaren 80. Ik had het geluk te kunnen werken voor een bedrijf dat zich bezighield met de Oost-Duitse staatsrederij. Die hadden in Antwerpen een commercieel netwerk, waar ik verantwoordelijk was voor het containerpark. Ik heb de kans gehad om in die tijd naar Oost-Berlijn te reizen. Daardoor heb ik het Ijzeren Gordijn gekend, Check point Charlie, en de West- en Oostkant van Berlijn. Vandaar dat Berlijn voor mij nog een heel belangrijke plaats inneemt in mijn leven.

Via headhunters ben ik in Amsterdam terechtgekomen. Uiteindelijk ben ik  terechtgekomen in de IT-sector. Bij het bedrijf Micro Focus, dat actief is in software, doe ik mijn huidige job sinds 1999.

Als je Berlijn vroeger en nu bekijkt, hoe was het vroeger dan?

Toen er een Oost- en West-Berlijn was,  ben ik er zakelijk geweest. Daarna heb ik Berlijn vrij snel zien veranderen met een grote underground scene waar alles mocht en alles kon. Dat was een heel levendige scene die er nu ook nog is. Maar toen was dat heel extreem. Ik was 30 jaar toen Berlijn zich ontrolde: ik heb fantastische party’s meegemaakt en veel vrienden gemaakt. Nog steeds heb ik er een speciale band mee en zou het na Antwerpen zelfs de tweede leukste stad van de wereld noemen.

Zou je er ooit willen wonen?

Ik heb dat ooit overwogen, maar door de dingen hier in Antwerpen heb ik het plan nooit ten uitvoer kunnen brengen.

Hoe ben je dan ooit in heel het verhaal van Antwerp Pride en World Out Games terecht gekomen?

In 2007, na de Euro Games was er in Antwerpen wel goesting om meer te doen, op grotere schaal. Vanuit Navigation werd er aan de stad gevraagd om meer steun te krijgen. De stad heeft daar niet neen opgezegd, maar wou het breder opentrekken. Ze wilden niet zomaar een commercieel event ondersteunen. Via Willem van ‘de Rubzz’ werd ik uitgenodigd op een vergadering. Ondermeer de dienst toerisme was daarbij betrokken. Omdat ik geen binding had met politiek, horeca of het verenigingsleven zagen ze in mij een neutraal persoon. Zo ben ik woordvoerder en daarna voorzitter geworden van Antwerp Pride.

Heb je de Euro Games meegemaakt als bezoeker of vrijwilliger?

Ik heb dat heel actief meegemaakt met o.m. de openings- en sluitingsceremonie. Ik was geen sporter, maar bezoeker. Het heeft me zeker beroerd, omdat er zo een leuke sfeer hing.

Hoe kijk je terug op de beginjaren van Antwerp Pride?

Dat is een avontuur geweest. We zijn begonnen met een klein groepje mensen zonder enige structuur en vaste financiering. Het was zelfs zonder rechtsvorm, want pas 2 jaar later zijn we een vzw geworden. Maar met heel veel zin zijn we op zoek gegaan naar samenwerkingen en dat was zeer fijn. Vooral omdat de steun van de stad er al was: Ludo van Campenhout, Philip Heylen en de mensen van de dienst toerisme hebben ons heel hard geholpen. We zijn klein begonnen, maar hadden nooit durven dromen dat het deze proporties zou aannemen.

Als je daar op terugkijkt, zou je het anders gedaan hebben of ben je tevreden hoe je het gedaan hebt?

Wat Antwerp Pride betreft hebben we een parcours gereden wat me tot tevredenheid stemt. Hadden we het anders kunnen doen? Neen, niet echt. Ik denk dat we gestaag gegroeid zijn en we hebben betrokkenheid gegenereerd zowel bij de stad, de horeca als het middenveld. We hebben moeilijke momenten gehad, maar als vrijwilliger moet je altijd integer blijven en dan weet je dat je soms botst met mensen. Vooral omdat je aan bepaalde belangen komt en bepaalde veranderingen doorvoert. Er komt dan iets nieuws en dat is voor bepaalde mensen bedreigend. Maar we hebben dat naar het beste vermogen tactvol en diplomatisch proberen op te lossen en de ene keer met meer succes dan de andere keer. Vanuit mijn standpunt en dat van de Pride hebben we nooit rancunes gehad. We hebben alle bruggen open gelaten ook al waren ze soms moeilijk. Dat vertaalt zich in het feit dat er nu in Antwerpen wel een zeer groot enthousiasme is en ik ben bijzonder trots dat we met zo goed als iedereen die Pride dragen.

Ik heb die vroegere periode ook meegemaakt. Van de personen die vroeger de gayscene domineerden, waren er een paar egotrippers. Vooral mensen die hun eigen mening hadden en dat botste regelmatig. Heb je het daar moeilijk mee gehad?

Je komt egotrippers overal tegen, maar je moet ermee leren omgaan. Ik heb zelf getracht mijn ego binnen de proporties te houden om voorzitter te kunnen zijn. Dat betekent dat je met heel wat mensen door een deur moet gaan en dat je moet leren omgaan met mensen die van nature uit een groter ego hebben. Soms was dat behoorlijk storend en frustrerend en het heeft me soms verdrietig gemaakt. Je kunt met iedereen omgaan als je geduld, respect en empathie hebt. Je moet begrijpen dat je nooit voor iedereen goed kan doen.

Je kan niet ontkennen dat er mensen zijn die verhalen vertellen van die tijd. Voor de ene zijn ze waar, voor de andere niet. Dat frustreert toch?

Ja, dat frustreert, maar dat is een momentopname en tijd doet dingen vervagen. Je maakt ook mooie dingen mee en je wordt ook ouder. In mijn perceptie zijn er onrechtvaardige dingen gedaan en gezegd die ik nooit heb kunnen plaatsen. Maar wat brengt het bij om daar aan te blijven vasthangen? Soms kan je dingen begrijpen zonder dat je ze goedkeurt. Ik denk dat er ook wel heel wat mensen zijn die het moeilijk hadden met de verandering  en tot inzicht zijn gekomen achteraf. Het is goed om te zien hoe een stad vervelt en er een jongere generatie aan het opkomen is. Het einde van de ‘Van Schoonhovenstraat’ heeft de gayscene veranderd en verjongd. Maar ook dit is tijdelijk en er moet een opvolging zijn van generaties die elke keer nieuwe creativiteit aanbrengt. Dan is het fijn om te zien dat de Pride elk jaar aan het verjongen is en we er elk jaar nieuwe dingen bijkrijgen. Met Mister Gay Belgium, Leatherpride, Antwerp Pride en Antwerp Queer Arts Festival mogen we als stad fier zijn dat we zoveel kwaliteit hebben.

Hoe kijk je terug op de periode van de World Out Games?

Achteraf vooral met opluchting en tevredenheid, maar ook met gemengde gevoelens. Dat was een heel moeilijk project. We zijn onder een heel moeilijk gesternte gestart. Het project was zo goed als dood toen we het moesten reanimeren. We zijn daar in geslaagd. Maar er zijn ook veel misverstanden ontstaan tussen verschillende partners. Het is een complex project geweest met heel veel uitdagingen, vooral financieel, maar ook menselijke. En een groot project opzetten in een stad die ambitieus is, daarmee maak je niet altijd vrienden. Maar als ik erop terugkijk, ben ik trots dat we dit met een heel sterk team hebben kunnen volbrengen. En even zeggen dat we samen met de Euro Games internationaal één van de enige grote projecten zijn die break-even hebben afgesloten, zonder verlies. Heel veel mensen hebben een ongelooflijke tijd beleefd en in Stockholm met de Euro Games keken ze heel jaloers naar wat wij gedaan hebben.

In Miami Beach is alles 2 dagen ervoor afgeblazen. Ben je dan fier dat het bij ons wel is doorgegaan?

Ik denk dat ik eenvoudig kan inschatten hoe fout het kan lopen en dat is bij ons niet gebeurd, wat me nog altijd een opgelucht gevoel geeft . Als ik nog zo een project zou beginnen, wat zo goed als onbestaande is, moet je een goede financiële basis hebben en goede partnerships. Wat er daar is gebeurd, is zeer pijnlijk. Maar hadden wij toen als raad van bestuur geen beslissingen genomen, had het bij ons ook zo kunnen aflopen.

Stel ze bieden jou aan de Gay Games te organiseren, doe je het?

Op dit moment zou ik zeggen: neen, bedankt! Het is zeer belastend dit als vrijwilliger te doen. Ik heb een professioneel leven. Als je  toezegt voor zo een project, zeg je ja naar een engagement naar zoveel mensen toe en naar een stad toe. Dan wil je niet ontgoochelen. Dan leg je jezelf een juk op tot je iets aflevert. Dat wil zeggen dat je 4 jaar een verantwoordelijkheid gaat dragen die niet klein is.

Een World- of Euro Pride, zou je dat zien zitten?

Ik zou dat voor Antwerpen geweldig vinden. Zo een event hoort hier zeker thuis, maar of dat met mij moet zijn, is zeer de vraag.

We staan nu bij de 10 beste prides ter wereld. Is er nog een toekomst na de 10e editie? Gays willen graag vernieuwing.

Dat kan binnen de Pride en dat gaan we ook dit jaar weer bewijzen. Hij gaat zeer vernieuwend zijn. Hij zal niet alleen groter zijn, maar het Love United festival, de opvolger van Wave, zal vernieuwend zijn en een kwaliteitsniveau hoger liggen. Ik ben blij dat we ‘s nachts een main event hebben met een samenwerking tussen alle concepten. Er komen nieuwe genres en een verjonging van de vrijwilligers. Maar ik geloof vooral dat de Pride nog een heel groot potentieel heeft in draagvlak. Het is nu een olievlek die groter wordt en een hele stad meeneemt.

Laat ons maar de vinger op de wonde leggen. Er is een nieuwe lichting jonge mensen opgestaan en bij Red & Blue is er een nieuwe leiding. Plots kan er wel samengewerkt worden. Waaraan ligt dat?

De geesten rijpen altijd. Als je dingen op lange termijn wilt bereiken, moet je standvastig en integer zijn. Wij zijn altijd rechtlijnig gebleven, hebben nooit bruggen verbrand. Ook al zijn er vanuit de Pride onenigheden geweest, wij zijn altijd rechtlijnig geweest en hebben de pagina omgedraaid. Men ziet dat deze Pride gewoon goed is voor de gemeenschap en dan gaat men automatisch de handen in elkaar slaan. Het is goed dat mensen elkaar terug leren vertrouwen en samenwerken.

Ik heb een oudere gaymap bij en als ik begin te schrappen wat er verdwenen is de laatste jaren zijn we, volgens velen, afgezwakt naar een provinciestadje qua gaylife. Ben je het daarmee eens?

Absoluut niet! Ik kan er evenveel bijschrijven.

Maar zoveel zijn er niet bijgekomen.

Het exclusieve gay of lesbisch is minder. Er zijn wel een aantal dingen bijgekomen en van naam veranderd. Het exclusieve is ook niet meer zo nodig. Maar als ik vergelijk met Brussel: wat wij aan horeca hebben is indrukwekkend. Ga naar Keulen, daar is zo goed als niets meer. Wij hebben wel Antwerp Pride, Leatherpride, Antwerp Queer Arts Festival, Mister Gay Belgium. Wie kan dat zeggen? Maar we moeten aanvaarden dat dingen veranderen en andere accenten krijgen. Antwerpen is de laatste jaren holebivriendelijker en internationaal zichtbaarder geworden.

Vroeger kwamen mensen voor de gayhoreca, nu voor events en profiteert de gayhoreca daarvan mee. Moeten we dan nog meer op events inzetten?

Het is een en-en- verhaal. Voor Leatherpride is het bijvoorbeeld een zegen dat ‘The Boots’ er is. Je hebt altijd een lokale structuur nodig waar mensen buiten het event terecht kunnen. Zonder dat heb je een heel mager gebeuren. Ik geloof in de kracht van de lokale horeca. Ludo heeft zelf het einde ingeluid van een bepaald concept van uitgaan met zijn vernieuwing. Hij is weggegaan van de gesloten deuren en het aanbellen. Hij is gestart met open cafés en open discotheken. Nu zijn we nog een stap verder; iedereen zit in een bar, niet enkel gays. Ik kan je 6 terrassen opnoemen waar het publiek nu gemengd is.

Ik wil ook even in kaart brengen dat Active Company een groot sportevent gaat organiseren op het einde van het jaar: De Antwerp Briljant Games. Events zijn altijd belangrijk en de stad omarmt dat, ook omdat dat grote publiekstrekkers zijn en je daarmee internationaal scoort. Dit kan resulteren in een bevruchting van het wekelijkse toerisme. Er is echt wel veel meer zichtbaarheid van holebi’s. Het is bijna een “holebi pretpark”  hier in Antwerpen en er wonen ook veel holebi’s in de stad.

Zsa Zsa Lamor had de kritiek dat er geen aandacht meer wordt besteed aan de inkleding van de wagens op de Pride. Ben je het eens met haar?

Gedeeltelijk wel. Dat is iets waar je als organisator iets probeert mee te doen, maar niet veel aan kan doen. Dit jaar zijn er een 30-tal grote trucks en ik weet dat er een aantal indrukwekkend zullen zijn. Dus wacht maar af!

Hoe zie jij de toekomst van de Pride?

Ik hoop dat het evolueert naar een volwaardig stadsfestival. En er zijn heel wat mensen, niet alleen  holebi’s, die met die Pride bezig zijn. Je ziet dus dat heel wat mensen die dit een fijn weekend voor de stad vinden. We wonen in een stad met veel kleur en we gaan in de toekomst met elkaar nog meer moeten samen leven en respect hebben voor elkaar. De Pride nodigt daartoe uit. Als we de 2 grote voetbalploegen van de stad samen kunnen laten meelopen en grote sportclubs inspireren, betekenen we wel iets.

Hoe lang zie jij jezelf nog de kar trekken?

Dat is de vraag van 1 miljoen, maar ik denk dat het goed is voor elk bedrijf en organisatie dat er een wissel van de wacht komt. Maar ik doe het nog altijd even graag, omdat het een fijn positief project is. We werken eraan dat de Pride minder afhankelijk van personen wordt, maar dat er een structuur ontstaat. Ik zal pas vertrekken als ik weet dat de Pride daar klaar voor is en hopelijk is dit snel.

Ben jij een rancuneus iemand?

Neen, ik ben de gelukkigste mens als er een verzoening is na een conflict. Ik leef niet graag met een conflict. Rancune is verlies van tijd en energie. Ik zou misschien wat vaker langer kwaad moeten leren blijven om een signaal af te geven. J

 Kan jij nog met Ludo Smits door 1 deur?

Ik heb enorm veel respect voor wat Ludo gedaan heeft en kan zeker nog met hem door 1 deur. We hebben ook veel fijne momenten samen gehad en ik koester die. Ik heb altijd begrip gehad voor het feit dat Ludo een zakenman is en alles deed in functie van zijn zaak. Soms botsten onze belangen en was het moeilijk om elkaar te begrijpen. Maar ik heb dat nooit op de man gespeeld. Ik heb respect voor hem en hij is een fijn mens.

Jij besteedt veel aandacht aan jouw privacy. Ik vind geen facebookpagina van jou terug.

Dat klopt en dat is een manier om mezelf rustpunten in het leven te geven. Ik ben een publiek figuur door de vele events  Daarom heb ik dat nodig om af en toe in de luwte te gaan. Mijn privéleven is privé en deel ik enkel met mensen die me energie geven die ik dan weer nodig heb voor mijn publieke gebeuren.

Bestaat het gevaar niet dat mensen vrienden met jou willen zijn voor ‘dat ietsje meer’?

Dat kan gebeuren, maar in mijn huidige vriendschappen heb ik daar niet veel onder te lijden. En je kan geen 200 vrienden hebben.

Als je nog 1 droom mag hebben op gayvlak voor Antwerpen. Welke is dat dan?

We zijn al een heel diverse stad, maar ik hoop dat we daar in groeien en dat mensen die hier komen zich goed gaan voelen in deze stad. We zien vaak te weinig hoe goed deze stad samenleeft en dat koesteren we te weinig. En laat ons dat maar stimuleren met de Pride.

Bart, ik wens je een fantastische Pride!

https://www.antwerppride.eu/

 

Advertisements

Mister Gay Belgium Jaimie Deblieck: my goal is to be there for the people!

Jamie is Mister Gay Belgium 2017. He is 18y old, just graduated and prepared for the election of Mister Gay Europe and Mister Gay World. In front of me sits a young, but mature guy that tells us more about his election, his theme and his goals.

Jamie, congratulations with your election of Mister Gay Belgium. Do you yet realize it after those first weeks?

Yes, I start to realize it! The first 1,5 week felt unreal for me that I had won the competition. It was crazy when I saw the images!

How did you experience the show?

The show was very exiting! We all knew that we were good. Everyone could win. Before the show we got points on different activities. They told us that the result was close. So we knew that the final show would decide everything. It was also very stress full knowing that you stood before a complete full theater with family, friends and a famous jury that must judge you.

How were your first 2 weeks?

It were weeks full of photoshoots and interviews with national or international LGBT magazines. But we are still working with the team on my campaign: LGBT’s in companies. We like to make a big statement and be prepared for the Mister Gay Europe election in 2 months in Stockholm.

Can you combine your education with your agenda as Mister Gay Belgium?

Yes. Together with the school and the organization we look how we can manage the exams in combination with my agenda. It’s also my last year at secondary school. So next year I can choose to take a free year instead of going further with my education. That gives me the opportunity to give myself a full year for my campaign as mister gay Belgium.

Your theme is LGBT people in companies. What you think should happen more?

I have chosen this theme, because I did already 3 job experiences for my education in different companies. I want that people know who I am. Because I think that is easier in working together. So I said very soon that I am gay. The most colleagues were very positive, but there were still some people who had problems with it. They thought it would be better to be a hairdresser or a visagist. It’s such a cliché and it is bothering me. I started to look on the internet if I was the only person with this problem. But I found out that almost 3% of the people had problems with physical violence in the company because they were LGBT.  In 2017, there are still bosses of companies who have problems with LGBT people and not take them for their qualities. So, we have a lot of work to do.

You already know how to manage that?

The MGB team works together for the campaign and we will introduce it in a month.

You are the youngest winner of MGB and you follow up a monument as Raf Van Puymbroeck (Mister Gay Europe 2016). How does that feel?

Many people ask me the question how I will be as good or even better as Raf. He is Mister Gay Europe and 1st Runner up Mister Gay World. Would I like to have the same? Ofcourse! But my goal is to be there for the people and explain my campaign. If I can do that as MGB, MGE or MGW, it doesn’t matter for me!

The last week we read the negative reactions of some people on Facebook about your election. How do you feel by that?

It is choking to read that in 2017 people still give those reactions. I find it strange that people give that on a popular media channel as VTM television. Many people read that on Facebook and read their names too. They give reactions as: I gonna throw u from a building, burn you, shoot u or you should kill yourself. Come on, we are 2017! With the team of MGB, we like to battle against those hate messages and we hope one day they will disappear. Those reactions frighten me a little, but I will not go slower with my campaign because of this. It gives me energy to go further with that!

Macron has been chosen as president of France and he said that he hates homophobian people and discrimination in companies. You’re happy with that?

When a world leader says such things, I only can be happy! Other world leaders, I not gonna mention their names, are harder with the acceptation of LGBT people. I think: you are a world leader for everyone!

Bram Bierkens (organizer of MGB) will guide you the next year. Is he hard?

Bram is a gentle, hard and correct guy! He says what he wants and thinks. But I told him: I’m young and have to learn many things. I’m great full that he is hard for me. It should be.  I’m a public figure and an example for many people the next year.

You have to be many times in Antwerp. How does it feel to come in a chauvinistic city that says: the rest of Belgium is parking space?

Another cliché! I know I live far and many people ask me why I not come live here. But I am a citizen of West-Flanders and I’m proud of it. So I will be faithful of my parking space!

You have time for holiday?

I have a bussy agenda, so I doubt that I have time for holiday. But I’m also mister photo genic and won a trip to Milan for a photoshoot. It’s a professional work holiday to the fashion city of Europe!

That’s what they say of Antwerp too….

No comment! (Laughing)

Good luck and enjoy your year of Mister Gay Belgium.

Zsa Zsa Lamor: Mijn droom is een eigen TV-programma…

Reeds 15j is spektakelrestaurant Mask’ara een begrip in Vlaanderen. Binnenkort vieren ze dit met een grootse show in zaal Elckerlyc te Antwerpen. Leading lady Zsa Zsa Lamor staat al meer dan 20j op de planken en is een graag geziene gast op vele events. Naast haar ervaring als showqueen is ze ook bekend voor haar recht toe-recht aan visie. Tijd om de persoon achter Zsa Zsa te leren kennen.

Hoe ben je ooit begonnen als Zsa Zsa Lamor?

Toen ik klein was, had ik altijd de behoefte me te verkleden. Carnaval en drie koningen waren elk jaar topdagen voor mij. Iedereen in de school kwam dan verkleed en dat heeft zich lang gemanifesteerd als een mannelijke persoonlijkheid. Dan op een bepaald moment: je wordt ouder, komt uit de kast en krijgt een andere vriendenkring. Eén van mijn vrienden, een kapper, vroeg me om mee te gaan naar het grootste Carnavalbal in Oostende. Maar er was één voorwaarde: iedereen van de vriendengroep ging verkleed als vrouw. Dat was mijn 1e keer en ik had een knalgele Sissi jurk gemaakt met hoepels erin en Vinyl schminkte mij toen nog. Die avond was ik de ster van het bal.

Je moet weten dat ik heel mijn jeugd een introverte jongen ben geweest omdat ik altijd de zwaarste en dikste jongen van de klas was en altijd ben uitgelachen vanwege mijn vader en toestanden. Dat heeft me altijd zwaar getekend en ik heb me altijd op de achtergrond gehouden. Die avond was ik de koningin van het bal en ben daar honderden keren gefotografeerd. Daar heb ik dan een boost gekregen en was ik verbaasd over de aandacht die ik kreeg.

Toen trad ik nog op als Vanita Moonwind en deed duetten met Vinyl Desertstorm. Dat is beginnen escaleren en moest ik af en toe Vinyl depanneren met een showke in een café omdat er iemand had afgebeld. Ze belde me en zei: ‘breng maar wat Shirley Bassey en Cher mee’. De paar dingen die ik had van Carnaval bracht ik dan mee. Ik ben dan wat klein showkes beginnen doen. Die aandacht, dat applaus… ik wou er meer van!

Toen ik 23j was ben ik beroemd geworden in het Hessenhuis. Ik kwam er elk weekend binnen met een andere outfit: om ter grootste, om ter breedste. Ik maakte alles zelf. Ik ben toen een heel populaire madam geworden en heb altijd gezegd: het Hessenhuis heeft me mee groot gemaakt.

We zijn dan in spektakelrestaurant het Spookhuys beland. Ik mocht daar ook blijven vanwege mijn grote kostuums en mijn pluimen. Ik heb daar de mogelijkheid gekregen om stands-up te doen. Dat is daar een klein beetje flagrant afgelopen. Op dat moment hebben ik en mijn huidige vennoot beslist om op onszelf te beginnen en zijn we met Mask’ara gestart. 15j later zitten we er nog steeds. Dat live performen en die stand-up, daar ben ik uniek in in België. Vroeger was ik niets, gewoon een ’seut van Brasschaat’ en nu zijn ze allemaal bang van mij.

Hoe hebben jouw vrienden en familie gereageerd op jouw transformatie?

Ik blijf het zeggen, want veel mensen begrijpen het niet. Je hebt 2 soorten: showqueens en travestieten. Ik ben een showqueen. Ik schmink mezelf, ik doe vrouwenkleren aan, ik entertain mensen en hou ervan als ze lachen met de performance. Maar ik ben zo blij als die schmink er allemaal terug af is. De manier hoe ik optreed in Mask’ara is zo grof, dat als ik dat als Danny zou doen er al lang een man op het podium me een pak slaag zou komen geven. Travestieten vind je dan meer in andere gelegenheden. Daar zit altijd een seksuele tint bij. Die willen ook seks hebben met een pruik op, die vinden de aandacht van heteromannen geweldig. Je hebt dan ook nog binnen de travesties getrouwde mannen die opgewonden worden van het dragen van een BH, van het strelen van nylonkousen, op hoge hakken lopen. Dat heb ik totaal niet. Daarom zeg ik, ik ben een showqueen.

Hoe heeft mijn familie erop gereageerd? Mijn ouders hebben dat altijd gelinkt aan Carnaval: laat hem maar voor 1 avond de zot uithangen. Ik was 23j en Vynil 15j toen we samen onze coming out hebben gedaan. Dat is geëscaleerd in een ongelooflijke ruzie. Mijn vader was oerconservatief. De 1e uitspatting was dat mijn moeder een hoer was en dat hij geen jeanetten maakte als kinderen. Hij wou scheiden en wou met ons niets meer te maken hebben. Dat was op een zaterdagavond thuis en zondagochtend was hij gestorven. Wij hebben dus een heel aparte coming out beleefd en hij heeft nooit geweten dat ik showqueen was. Mijn moeder heeft het er in het begin moeilijk mee gehad. We woonden in Brasschaat,  een heel puriteinse gemeente. Een gemeente waar iedereen roddelde.. Toen ik met Mask’ara begon mocht ze altijd naar de show komen kijken. Ze bracht dan vriendinnen mee en het heeft niet lang geduurd voor ze het allemaal fantastisch vond. Ik heb meegedaan in een Amerikaanse film en ben een paar keer op TV geweest. Ook daar was ze enorm fier op. Spijtig genoeg zit ze nu in een rusthuis en is ze dement. Al bij al is het niet slecht geweest. Het zou slechter zijn geweest mocht mijn vader nog leven.

Ben je vrienden verloren?

Enkel schoolvrienden. Vroeger in het middelbaar had ik wel ne crush op een aantal gasten, maar durfde dat niet zeggen. Ik zat in het kunstonderwijs en wij hadden daar ook een afdeling drukkerij. Dat waren echt zwijnen. In de afdeling haartooi waren de meeste van die jongens Gay. Die werden uitgemaakt van het begin tot het einde van de speeltijd. Na school werden ze verder gepest. Ik heb me dan heel die tijd struis gehouden. Nochtans op 3 meisjes na wist iedereen dat ik op mannen viel. Dus ik was wel gefrustreerd omdat er echt een paar knappe gasten rondliepen.

Op een bepaald moment had ik een horeca job in het weekend en ik win een gastronomisch weekend in Schotland voor 3 dagen met alles erop en eraan. Mijn baas wou het niet en ik mocht gaan. En ik vraag aan een gast in de klas of hij mee wou. Ik had een zware crush op die kerel. Ik heb dat nooit tegen hem gezegd en hem nooit aangeraakt. Wij hebben in Schotland met 2 in 1 bed gelegen en ik wou niks provoceren omdat hij zo niet was. De allerlaatste dag van school was het proclamatie en we gingen nog iets drinken in de stad. Eén van de gasten vroeg toen wanneer ze mij met een vriendin zouden zien. De school was toch gedaan, dus ik zei: waarom met een vriendin, dat kan ook ne vriend zijn. En die kerel waar ik mee naar Schotland was gegaan keek me aan, zei ‘bah, zeit gij een Janet?’. Hij is weggegaan en heb hem nooit meer teruggezien. Ik moet wel zeggen dat na mijne coming out ik ‘maniertjes’ begon te krijgen. In de school was ik veel mannelijker dan nu. Ik heb jaren mijn mond moeten houden en nu flap ik het eruit: klinkt het niet, dan botst het!

Wat was het Spookhuys voor iets?

Dat was een spektakelrestaurant. Wel veel groffer dan dit hier. Iedereen met gebreken moesten wij aanvallen. Ik ben zelf dik geweest, dus ik weet hoe pijnlijk dat was. Wie moesten wij aanvallen: dikke mensen, vrouwen met grote borsten, sproeten, rosse mensen, magere mannen. Heel de tafel zat te lachen, maar ik wist dat die mens zich enorm schaamde. Je had daar geen podium en je moest rondlopen in verschillende zalen. We hebben achteraf altijd gezegd: zo willen we niet optreden.

Hessenhuis was van voor de periode dat Ludo begon. Dat was echt de beste periode van het Hessenhuis. Die man sprak echt af met mij om carnavalsfeestjes te organiseren, zelfs in augustus omdat hij nog confetti over had. Daar zijn dingen gebeurd: brandalarm laten afgaan, brandweerwagens laten komen, op de wagens geklommen,.. Nu zou je een boete krijgen, maar toen kon dat nog.

Mis je die periode?

Ja, ik mis die periode wel. Je had dan ook elk jaar een feestje van een heel rijk Indiër. En die deed altijd een thema waarbij iedereen verkleed kwam. Ik doe al 17j studio 54 en in het begin kwam iedereen verkleed. Maar het gaat er allemaal uit. Mensen doen geen moeite meer.

Hoe zie je de periode evolueren?

Niet wat ik ervan vind. Je zit nu in een periode van degene die echt meisje willen zijn, die lippen laten opspuiten, de meest natuurlijke pruiken en schmink om toch maar meisje te zijn. Dan heb je een categorie die denkt: ik zet een pruik op, playback en het zal ook wel ok zijn.

Je moet wel eerlijk zijn: het kost geld! Ik ben ongelooflijk creatief. Ik ben decorateur van beroep. Ik kan brijen, stikken, naaien. Ik maakte in het begin heel veel zelf om de prijzen te drukken. Wat ik toen verdiende stak ik er ook terug in, want ik ben altijd een job blijven houden. Sommigen vergeten dat: je kunt er in België niet van leven. Tenzij je natuurlijk in de Coolcat 10 kleedjes gaat kopen in de solden. Maar de echte showqueen groepen hebben vaak kleedjes van elk 1200 euro. Maar de nieuwe lichting… ik heb vorig jaar de showqueen awards gezien en van sommige categorieën was ik niet te spreken.

Waarom ben je ooit begonnen met Mask’ara?

De baas van het Spookhuys begon naast zijn schoenen te lopen. Maar het is gekomen door John D. Hij was die ergens tegengekomen op een vakantie en hij wou die in zijn concept hebben. In het 1e deel Tina Turner en in het 2e deel Dalida. Eén van mijn collega’s komt te weten dat ze dubbel betaald werd. Wij traden een uur op en hij amper 10 min en mijn collega kon daar niet mee leven. Ze is gaan praten met de baas en hij zei: ik betaal aan mijn mensen wat ik wil en ten tweede dat is live. Maar mijn collega gaf aan dat ik ook 20 min stand up stond te doen… live! Wij wilden of evenveel als zij of zij evenveel als wij. De baas vertelde ons toen dat hij ons die avond evenveel zou betalen, maar dan moesten we niet meer terugkomen. De zaak zat bomvol, maar wij zijn gewoon vertrokken. We weten dat dat heel lelijk was naar hem toe.

We hebben toen besloten om een pand te zoeken en op onszelf te beginnen. We hebben eerst de zaal gehuurd om te kijken of we volk konden trekken. De 3e avond was de eigenares heel depressief. Ze had een relatie met Geert Blanchart die haar had verlaten voor een man. Overdag deed zij een brillenzaak en ’s avonds werkte zij hier. Die dame was helemaal op. Daarop hebben wij aangeboden de zaak aan ons te verkopen. We hebben alles op 7 weken verbouwd en een opening gedaan van 1250 man. Ze konden niet binnen.

Ben je na al die jaren nog steeds tevreden over Mask’ara?

Ikzelf ben nog heel tevreden over Mask’ara, alleen maakt onze Belgische staat het ons niet gemakkelijk. We hebben een grote slag gekregen met het rookbeleid. Ik mag op straat niets doen want ik heb maar 70 cm. Dus mag ik geen afdak of luifel hangen en mensen staan in de regen om te roken. Ik had vroeger dansavonden tot half vijf ’s morgens. Nu is het om 2u leeg. Mensen hebben dat even volgehouden om af en toe een sigaret te roken, maar dat werkte niet meer.

Nu is het aan het verbeteren. Ik krijg nu grote niet-rokers groepen binnen. 2j geleden is het kapsalon ernaast vrijgekomen en heb aan de eigenaar gevraagd om het te mogen bijhuren. Dan had ik daar een rokersruimte en gehandicaptentoilet van gemaakt. Hij wou aan ons niet verhuren.

De vrijdagen krijgen we niet meer vol. In het begin moest je 8 maanden wachten voor je kon reserveren. Nu zijn we enkel zaterdag open en kan je binnen de maand reserveren. Het vermindert dus, maar aan de andere kant krijgen we veel nieuwe mensen. We zijn nu aan een nieuwe generatie. Toen wij begonnen waren er veel  kinderen van 10j en die komen nu voor een vrijgezellenfeestje of een werkfeestje. Dat is ook één van de redenen waarom ik nu groffer ben dan vroeger:  je moet geen mop meer vertellen over kak en pis. Maar daar ben ik goed in en mensen gaan tevreden buiten. Ik doe al 13j de ontvangst en zie wie er allemaal binnenkomt. Ik heb daar een heel goed gevoel bijgekregen en weet snel welk soort mensen je voor je hebt. Dan kom ik bij mijn collega’s en vertel ik hen welke tafels ze moeten negeren.

In je carrière heb je een aantal verrassende optredens gedaan: K2 zoekt K3, Belgium’s got Talent, een film, Ivo Niehe, Wittekerke. Heb je van bepaalde dingen spijt?

Spijt niet. Die film zou ik zo terug doen. Dat was de ervaring van mijn leven. Dat heeft 6 dagen geduurd, maar dat was dan ook een hele professionele ploeg. Dat zou ik nog eens graag terug willen meemaken en het hoeft zelfs niet als Zsa Zsa. Van ‘Belgium’s got talent’ heb ik ook geen spijt. Ik had op voorhand kunnen weten: België is niet klaar voor een showqueen. Er zal er nooit één het programma winnen. Daar is VTM te kortzichtig voor. Maar de publiciteit die je de maanden erna hebt, die was gigantisch en onbetaalbaar. Als je dan het kostuum aandoet op het podium wat je op TV aanhad, dan denken mensen daar aan terug.

Ik heb je 1e show gezien in het Fakkeltheater en je hebt daar je sketch gebracht van Albert Hein. Die was 1000 keer beter dan wat je gebracht had op VTM. Heb je dan niet het gevoel dat je de verkeerde sketch hebt gebracht?

Je krijgt maar 2 min en daar kan je niet veel in doen. Daar kan je nog geen één deftige mop in vertellen. Daarom ben ik ook zo boos dat ze bepaalde acts veel langer laten duren. Ze zijn niet eerlijk naar alle acts toe. Sommige acts kunnen nu eenmaal niet in 2 min, maar ze blijven zich eraan vasthouden. Je krijgt geen deurwaarder te zien en geen stemmen. Dit is waanzin.

Waar ik wel spijt van heb dat ik als enige ooit auditie ben gaan doen om ‘Debbie en Nancy’ op VTM te vervangen. Een persoon die nauwe banden had met de productie was hier komen eten en ging me beroemd maken. Nu lach ik daar mee als ze dat zeggen. Hij ging een auditie regelen op VTM. Ronny Waterschoot nam mijn auditie af. Ik kreeg 8 min en heb er 12 gekregen. Ze hebben allemaal zitten lachen. Hij vond me goed, maar had een aantal bedenkingen. Ten 1e : mijn taal. Hij vroeg of dat ook in het algemeen Nederlands kon. Nu kan je met mij alle discussies aan gaan, maar ik zal altijd een maar hebben. Wat logopedie en wat laatste nieuwe woorden en dan kan dat wel, maar programma’s als Kotmadam en Gaston en Leo zijn ook niet in AN. Volgens hem zouden mensen uit West Vlaanderen en Limburg het er moeilijk mee hebben omdat ze daar veel kijkers hadden. Ik zei hem: ‘Het is niet dat ze mij niet verstaan, maar die hebben te weinig verstand om dat te kunnen begrijpen.’ Daar kon hij blijkbaar niet mee lachen. En ten 2e: wie is Zsa Zsa Lamor? Door Studio 54 ken ik nu wel tal van Bv’s, maar als hij niet buitenkomt dan is dat mijn fout niet. Ben ik nu te grof geweest, weet ik niet, maar er is niets van gekomen. Maar het blijft 1 van mijn grootste dromen: Ik wil graag een eigen TV programma.

Onlangs zei iemand tegen mij: Zsa Zsa is een talent maar door haar grofheid blokt ze een nationale en internationale carrière af. Ben je het daar mee eens?

Neen, want dan moet je Iris Savaga maar eens gaan bekijken in London. Die zetten ze voor de koningin en die is super grof. Iedereen loopt hoog op met Bianca del Rio van Ru Paul. Die heeft een internationale carrière en is op het podium racistisch. Ik heb ze live gezien in New York en die was zo erg de negers aan het uitmaken dat ik dacht ze haar gingen slaan. Dus ben ik grof? Denk het niet… maar het is weer jaloersheid van die persoon waarschijnlijk.

Ze noemde zelfs het woord ‘onderbroekenhumor’. Is Vlaanderen klaar voor deze humor?

Ik besef ook wel dat je op TV minder kan dan dat ik nu doe. Je gaat mij niet vertellen dat Philip Geubels alles zelf schrijft. Dat is met een team en ik verwacht dat dat met mij ook zal gebeuren. Als TV zegt dit kan niet, dan pas je je daaraan aan.

Jij bent de leading lady van Studio 54, Juice Berry in Twilight, je hebt je eigen shows, Antwerp Pride…. Kijken mensen op je neer?

Ik had nooit verwacht dat ik op deze leeftijd zoveel aanzien zou hebben en zoveel jaloersheid moet meemaken. Dat is ongelooflijk. Ik heb het daar 3j geleden heel moeilijk mee gehad omdat ik een aura rond mij hebben hangen waar iedereen bang van is. Maar als iemand de moeite doet om mij beter te leren kennen, dan zie je een ander mens. Dan zie je dat Zsa Zsa een façade is. Ik ben al een paar keer met mensen op reis geweest van het uitgaans milieu en die willen allemaal terug met mij op reis gaan. Ik heb mensen die mij verdedigen en al diegene die moeilijk doen, dat is pure jaloersheid.

Het showqueen milieu anno 2017 is zo verschillend met vroeger. Heb je het gevoel dat iedereen showqueen wil worden en dat het een rage is?

Ik denk dat het vooral voor het geld is dat ze dat willen doen. Je hebt er dan een paar die onder de prijs willen werken. Maar klanten gaan op den duur wel zien waar de kwaliteit zit. Ik zeg steeds: Shirley Bassey kunnen we allemaal doen, maar komisch doen of iemand begeesteren dat is niet eenvoudig. De top van showqueens die al jaren werken, die kunnen dat wel.

Ik heb die generatie ook weten beginnen, maar heel veel nieuwe showqueens beginnen bijvoorbeeld hun carrière in Que Pasa en je hebt de showqueen awards. Hoe sta je tegenover de nieuwe generatie?

Er zijn er zeer zeker goede bij. Bij Miss Travestie Antwerpen in Bonnaparte zie ik vaak goede kandidaten. Met de nieuwe showqueens die in Que Pasa optreden heb ik het soms een beetje moeilijk, maar dat ligt aan mezelf omdat die muziek kiezen waar ik nog nooit van gehoord heb. Ik ben niet mee met de muziek van nu. Die Rihanna toestanden boeien me niet en dat zal nooit mijn genre worden. Die kunnen dat misschien goed lippen, maar ik denk niet dat ze het 25j kunnen volhouden zoals mij.

Ben jij streng naar nieuwe showqueens: ‘als je het niet kan, stop ermee’?

Ja, waar ik gek van word is dat je helemaal in het wit staat en zwarte schoenen aanhebt of omgekeerd. Ik heb dat ooit tegen een showqueen gezegd. Ze was er niet goed van. De afwerking laat soms ook te wensen over. Ze komen dan met een legging uit een 2e hands winkel of kapot gescheurde kousen. Geef me dan maar de pluimen en de glitterkostuums. Mensen komen daar ook voor bij Mask’ara: schmink, hoge hakken, kostuums.

Als een showqueen een verkiezing heeft gewonnen, beginnen de discussies op facebook. Kunnen die het licht in elkaars ogen niet zien?

Neen, geen enkele. Dat is allemaal jaloersheid en nijd. Dat is onvoorstelbaar. Ik heb dat nooit begrepen. Onlangs hebben ze me gefilmd over een uitspraak die ik zou gedaan hebben over iemand in Gran Canaria. En ik kreeg een berichtje van een showqueen die dacht dat het over haar ging in Mykonos. Als ik het nog maar uitspreek, dan denk ik: heb jij nu echt op dat eiland niets anders te doen dan in die pot te liggen roeren? Ik doe dat niet gemakkelijk op facebook, maar zeg het wel in hun gezicht.

Zijn jouw acts nog van deze tijd?

Mijn acts zijn nog goed voor Mask’ara en voor het concept dat wij willen doen. En ik vind mezelf zeker stilaan naar de oude kant gaan. Ik ben nu 48 en ben in de richting aan het denken: 55j en dan is het wel genoeg geweest. De nieuwe generatie is ook wel ‘Ru Paul Drag Race’ en dat zijn wel stuk voor stuk monumenten. Dat zijn zo een fantastische vrouwen: kostuums, make up… en dat mis ik hier. Maar ik blijf het zeggen, dat kost nu eenmaal veel geld.

In vergelijking met het buitenland, hebben wij een hoge kwaliteit aan showqueens?

Wij staan mee aangeschreven als één van de hoogste van Europa. Dus ja, we hebben we een zeer hoog niveau.

Wat kunnen mensen verwachten van jouw show in Elckerlyc?

Mijn vorige shows waren 20 en 21j Zsa Zsa en toen draaide het rond mij. Het was dan een act, ikzelf, een act, ikzelf. Nu is het 15j Maskara. Het draait rond de groep en niet rond mij. Ik doe evenveel als al de rest en zal wel zien dat er genoeg humor aanwezig is. De opbouw is iets anders en er zijn 2 delen. Nu begin ik en de rest volgt, wat anders is met de vorige shows. Waar ik nu al stress rond heb: een nog nooit eerder geziene finale!

Zijn er dingen die je tot aan je 55e nog graag wil doen?

Mijn grootste droom: ik zou heel graag een TV programma hebben. Dan zie ik het in het genre van commentaar geven op de Oscars, Rode Lopers, festivals. Wat Jani doet met kleding, wil ik in het algemeen doen. Ook een combinatie Dame Edna vs Paul de Leeuw. Maar aan die shows ging zoveel research vooraf. Iets dat nu moeilijk wordt met TV. Het voordeel is: al die dingen worden in de week opgenomen en dan zou ik in het weekend nog kunnen doen wat ik wil. Deze droom moet niet al te lang meer op zich wachten. De plannen zijn er om een vlog te starten met commentaar die ik geef over dingen die ik lees in kranten. En we zien wel welk effect dat heeft op internet.

Hoe lang ga je nog door met Mask’ara?

Nog minstens 5j en dan zien we wel.

De theatershow ’15 jaar Mask’ara’ vindt plaats in zaal Elckerlyc te Antwerpen. Er is een voorstelling op zaterdag 24 juni 2017 om 20.15u, en twee voorstellingen op zondag 25 juni om 14u en 20.15u. De afterparty op zondag is in Bonnaparte op de Grote Markt. Kaarten zijn te koop via facebook: Davy Bamps of denieuwekastaar@gmail.com

Mister Gay Belgium is 2nd Runner up Mister gay World

Raf Van Puymbroeck, Mister Gay Belgium and Mister Gay Europe, became 2nd Runner Up At the Mister Gay World 2017 election in Spain, Gran Canaria. We had an interview with him about his experiences.

Raf, congratulations with your 2nd place on the Mister Gay World election. How was the experience?

It was one of the greatest things i have ever did in my life. 6 days long i met a lot of great people, we did some great things and we had some great moments together. The final show was unforgettable with more than 1000 people at the Jumbo center at Gran Canaria.

You were together with 19 other delegates. how were the other guys?

The most of the guys were just great, some were very competitive, but not bitchy. Some spoke english, others only spanish. The group was a little bit divided, but it was a great group.

Why you think they chose you as 2nd runner-up?

I think my campaign and my vision of the LGBT community was better than some others. I did some things in my year as mister and i think that was the fact why i get those scores. I also know how to do interviews and i speak english. I suppose those were the reasons why they choose me.

What you have to do as 2nd runner-up?

I have already been asked to be on the World Pride in Madrid and be the judge in the Czech Final of Mister Gay. I think when the Mister World, the candidate of the Philippines, and the 1st runner-up from Spain not can go somewhere, i have to take their place.

Who were your favorite guys and will u still have contact with them?

My favorite guys were South Africa, New Zealand, Austria and Australia. We have a group chat and we talk each other almost every day.

And now a naughty question: was there 1 guy u found hot and if he was in Belgium you would try something?

There were a lot of cute guys, but for me the most cutest guy was South Africa.

Why you think they choose the candidate from the Philippines as Mister Gay World? Was it a correct decision?

I thought he would end up high, but i did not think he would win. I expected him in the Top 3, but thought that Mister South Africa would score good too. My top 3 was Philippines, South Africa and Spain.

 

MGB-winnaar-2016

Interview met Ludo Smits, een gelukkig man na zijn pensioen!

19 jaar lang was Ludo Smits het gezicht van de bekende gay discotheek Red and Blue. Mede door hem heeft het Antwerpse gaylife een boost gekregen. Nu kijkt hij terug op deze bewogen periode en de toekomst.

Dag Ludo, geniet je van je pensioen?

Ik ben sinds eind augustus met pensioen en dat voelt een beetje raar aan. Ik heb altijd onder een vorm van stress geleefd en ineens valt heel die stress weg. Er waren vroeger van die momenten dat je  ’s nachts wakker werd en dacht: dit en dat moet nog gebeuren. Nu slaap ik ‘s nachts door. Dat is de positieve kant. De negatieve kant is dat ik door mijn werk nooit hobby’s heb gehad. Omdat ik ook geen job meer omhanden heb is dat wel een beetje vervelend. Maar dat haal ik wel in. Ik heb nog tijd.

De meeste mensen kennen jou als eigenaar van gay discotheek Red and Blue, maar eigenlijk ben je al veel langer bezig in het gaylife. Hoe is het ooit begonnen?

In 1974 ben ik door mijn vader op straat gezet en ben zo in Antwerpen terecht gekomen. Ik heb dan een aantal jaar op een bank gewerkt. Maar eigenlijk lag mijn hart bij de homo- emancipatie die toen nog in de kast zat. In 1977 heb ik toen het geluk gehad mee aan de wieg te staan van FWH (Federatie Werkgroep Homoseksualiteit). Ik was de eerste gay die nationaal gesubsidieerd werd om aan categoriaal opbouwwerk te doen voor gays. Daar mogen we best fier op zijn, want België was het eerste land in de wereld dat vrijgestelden subsidieerde om te werken aan homo-emancipatie. We kregen toen 800.000 frank per jaar van het ministerie van cultuur. Ik heb dat ongeveer 10j gedaan. Dan had ik het wel gezien omdat we meer bezig waren met onszelf organisatorisch in stand te houden.

Hoe ben je dan in de gayhoreca terechtgekomen?

Dat was in 1993. Antwerpen was toen culturele hoofdstad van Europa. Mijn toenmalige kameraad en ikzelf waren operafans en het probleem toen was dat we na de opera nergens heen konden in ons kostuum. Toen was er wel de ‘Van Schoonhovenstraat’, die ik nu mis, maar daar kon je niet opgekleed in de bars komen. We zijn toen samen in 1993 begonnen met het ‘Hessenhuis’. Overdag waren we het café van het museum waar de oudere mensen hun koffie kwamen drinken en ’s avonds waren we een gerenommeerde gaybar waar iedereen welkom was.

Heb je ooit tegenkanting van de stad gekregen omdat je er een gaybar uitbaatte?

Nooit! Ik heb in heel mijn carrière nooit tegenkanting gehad van de stad. De stad was er zich van bewust dat enkel een cafetaria van een museum niet kon werken. De oplossing die we hen aangeboden hadden was voor hen rendabel.

Waarom ben je dan gestopt met het ‘Hessenhuis’?

In 1997 besloot ik om met ‘Red and Blue’ te beginnen. We hadden toen naast het ‘Hessenhuis’ ook café ‘Rimbaud’ aan de overkant. Mijn toenmalige vennoot zag de uitbating van een discotheek niet zitten en we zijn toen uit elkaar gegaan, waar ik nog altijd spijt van heb.

Waarom ben je ooit met ‘Red and Blue’ begonnen? Vond je dat er nood aan was?

Zeker! Vooral als je de cijfers van de eerste 10j zag. Op zaterdag zat het ‘Hessenhuis’ afgeladen vol. Om 2u ’s nachts zag je dat klanten nood hadden aan andere dingen. Je had toen ’La Demence’ in Brussel, de’ l’ Envers ‘d Anvers’ party’s in café Local en de party’s in zaal Jacob. Alleen was dat niets vast en de gelegenheid deed zich voor om het pand over te nemen. ‘Red en Blue’ was toen een sensatie in Benelux en ver daarbuiten.

Heb je nooit gevreesd dat het een mislukking kon worden?

Dat hebben heel veel mensen tegen mij gezegd en dat is het verschil tussen België en Nederland. Bij de opening stonden er gigantische rijen en kreeg je felicitaties van de Nederlanders.  De Belgen vroegen zich af of het wel zou werken. Dat vond ik wel spijtig. Maar het bleef een risico als zaken man. Toen waren de goedkope reizen er nog niet en het potentieel was er wel. Mensen gingen toen nog uit.

Verenigingen hebben toen vaak kritiek geuit dat ‘Red and Blue’ hun cliënteel afnam. Ben je het daar mee eens?

Neen, ik ben het daar niet mee eens. De party’s in café Local zijn gestopt toen William zelfmoord gepleegd had. De party’s van zaal Jacob waren toen grotendeels georganiseerd door het RAF (Roze Actie Front)en dat werd toen door niet zo veel mensen meer gedragen. Een ander punt is, en dat heb ik nooit ontkend, dat ik het commercieel bekeken heb. Ik ben een commerciële man en men heeft me dat vaak verweten. Maar men kan niet ontkennen dat ik steeds de homobeweging een warm hart heb toegedragen. De ’Roze Flamingo’s’ kregen bijvoorbeeld elk jaar gratis de zaal. Ik heb toen ook met ‘Active Company’ gepraat. Ze kregen ook de zaal gratis, maar ze wilden dat niet omdat de tickets commercieel waren. Maar sorry, ik was een commerciële instelling die haar personeel commercieel moest betalen en de vaste kosten waren er ook. Ik was geen vzw.

Heb je ooit tegenkanting gehad op de gayclub?

De eerste jaren hebben we 3 keer een brand gehad. 3 donderdagen na elkaar hebben ze geprobeerd de zaak in brand te steken. De 1e keer was het via de keldergaten. De 2e keer via de brievenbus met sponsen met benzine. De hele inkom was weg, maar we zijn nooit gesloten geweest en hebben alles met man en macht klaargestoomd voor het weekend. De 3e donderdag had men de ramen stukgemaakt en benzine binnen gegooid. Toen was er redelijk wat schade. Echter, men heeft er nooit serieus onderzoek naar gedaan heeft. Er werd wel een sporenonderzoek gedaan, maar ik heb er nooit meer iets van gehoord. Het nadeel is wel dat het dan ontzettend moeilijk wordt om een brandverzekering af te sluiten. Verder heb ik nooit tegenkanting gehad, maar soms voelde ik me wel geviseerd in wat ik deed.

Je bent dan later met je tweede kindje begonnen: ‘Navigaytion’. Hoe ben je daar op gekomen?

Ik was jaloers op grote steden als Amsterdam waar grote festivals waren en ik wou Antwerpen ook graag zo een festival geven. Toen dacht ik: in Amsterdam mogen mensen naar de boten kijken, dan laat ik ze hier op de boten feesten! We hebben daar wereldpers mee gehaald. Rotterdam heeft het toen willen overnemen, maar heb het in een domme bui geweigerd. Ook Brussel heeft het willen overnemen, maar Ik heb het altijd geweigerd omdat ik vond dat ‘Navigaytion’ een Antwerps feest moest zijn. Het spijtige is dat hier heel wat misgelopen is. Philip Heylen (voormalig schepen van cultuur en toerisme) vond, met de beste bedoelingen, dat ‘Navigayton’ moest ingekapseld worden in een groter geheel. Maar dat groter geheel ging plots andere wetten opleggen en met sponsors lopen. Daardoor was het niet meer mogelijk om het te organiseren. Ik heb daarna nog 2 keer geprobeerd het te organiseren. De eerste keer kregen we een datum waarbij we midden in het spektakel van de reuzen van Royal de Luxe zaten. Het terrein zou niet bereikbaar zijn. Ook de veiligheidscoördinator van de stad deed zo moeilijk dat je eigenlijk op geen zinnige manier nog iets kon organiseren. Terwijl ons event één van de veiligste was door duikers en nadarhekken moesten we minstens 5 meter van de wal blijven. Maar dan heb je al een groot stuk van het plein ingenomen. Het ponton mocht ook enkel gebruikt worden voor de inscheping, waardoor er sfeer werd weggenomen. En nu ‘Flandria’ gestopt is, kan je het ook niet meer organiseren wegens een gebrek aan boten.

Mocht Rotterdam of Brussel het je nu vragen, zou je het doen?

Maar neen, ik kan die stress niet meer aan. En ik ben ook niet meer mee. Dat is ook de reden waarom ik met Red en Blue gestopt ben. Ik snap van de muziek niets meer. Ik vind het duur betaald lawaai. Ik ken ook niets meer van de concepten.

Jij bent de man die in Antwerpen ‘studio 54’ geïntroduceerd hebt. Ben je daar fier op?

Ja natuurlijk. Patrick Aertsen, mijn toenmalige manager, verklaarde me gek toen ik hem zei een discoparty te organiseren, want daar kende ik alles van. En nu nog steeds is het een succes.  Gays willen nu eenmaal die glamour en glitter. We hadden toen plannen om het maar 18 keer te organiseren omdat de toenmalige ‘studio 54’ ook maar 18 maanden heeft bestaan. Er lag zelfs een scenario klaar voor de closingparty. We hebben dat nooit nodig gehad.

Ik heb altijd het gevoel gehad dat jij in al die jaren een haat-liefde verhouding had met de rest van het gaylife. Klopt dat?

Ikzelf weet dat niet. Ik heb in mijn brochures altijd het gaylife meegenomen. Niemand werd uitgesloten. Natuurlijk was ik ook wel concurrentie. Wat ik wel nooit geaccepteerd heb, en ik begrijp niet dat mijn opvolger dat wel doet, was dat ik of iemand anders reclame ging maken voor anderen terwijl mijn discotheek open was. (Hij doelt op facebookberichten van de huidige staf die ergens anders gaan feesten). Op zaterdagavond was ‘Red and Blue’ gay en moest ik mijn zaak volkrijgen. Dan ging ik geen reclame maken voor andere zaken. En die deden dat omgekeerd ook niet. Dat heeft men nooit begrepen.

Maar als ik zag dat je plots je winsten van Navigaytion aan Eurogames moest geven en Antwerp pride zijn kapstok wou hangen aan jouw event… je was toen nooit de beste vrienden met die organisatoren.

Neen, omdat die organisatoren geen commerciële mensen waren en die begrepen niet dat ik mijn zaak vol moest krijgen. En sommige dingen doe je gewoon niet. Ik moest ook al mijn rekeningen betalen en dat begrepen ze vaak niet. Maar met de World Outgames heeft men echt op mijn ziel getrapt.

Wat bedoel je?

Op ITB (Internationale reisbeurs in Berlijn) ben ik ooit met ‘Tom on Tour’ begonnen om feestjes te geven aan gay journalisten. We zijn met 40 man begonnen en zijn dan enorm gegroeid. Ik heb toen aan Philip Heylen gevraagd een speech te geven. Ook kon ik het zelf financieel niet meer aan. We hebben dat feestje dan georganiseerd met de mensen van Fort Lauderdale en ‘Tom on Tour’.

De burgemeester van Fort Lauderdale kwam een speech geven. Ik heb toen aan Philip gevraagd hetzelfde te doen wetende dat die dat prachtig doet. Na hem kwam Fort Lauderdale en die dame had 2 modellen bij in een klein slipje met surfboard. Philip was enthousiast en wou het jaar erna ook zulke gasten hebben.

Het jaar daarna, in het kader van ITB, werd ik op het kabinet van Philip Heylen gevraagd. Men vertelde me dat Toerisme Vlaanderen de organisatie ging overnemen. Jouw feestje in Berlijn wordt dan plots afgenomen en dat deed pijn! Ik had 2 jongens in Navigaytion kledij meegenomen die Philip gingen escorteren. Plots stond er een Duitse travestiet te vertellen over Gent en Brussel. Bezoekers en organisatoren kwamen me vragen wat er aan de hand was omdat ik steeds het feestje organiseerde om Antwerpen en ‘Red en Blue’ te promoten. Toerisme Vlaanderen vond dat het tijd werd voor Gent en Brussel, terwijl er in Gent niets is en Brussel vooral Franstalig is. Ik ben boos naar Philip Heylen gestapt en gezegd dat ik dit niet pikte. Hij zei dat we het jaar erna, in aanloop van de World Outgames, het anders zouden doen.

Een paar maanden later was er een vergadering op het kabinet met Dimitri Vantomme, Bart Abeel en het kabinet. Men wou in Berlijn terug een grote party doen, maar de stad mocht geen commerciële dingen organiseren en daar hadden ze een partner voor nodig. In Duitse magazines wilden ze advertenties plaatsen en daar hadden ze mij ook voor nodig. Men had de GOYA (Grote partylocatie in Berlijn) afgehuurd voor een receptie en een party met Kate Ryan. Als dj wou men Dimitri d’Anvers. Dat weigerde ik. Ik wilde enkel dj’s van ‘Red en Blue’ omdat ik alles betaalde. We hadden ook mooi reclamemateriaal laten maken.

Om 22u moesten we er zijn en er was een prachtige receptie. Er was echter geen enkele verwijzing naar ‘Red and Blue’. Er hingen wel gekopieerde A4’s van ‘Pannekoek’ (het zondagse gayfeestje in Bonaparte). Het was een echte schande hoe die daar tegen de muur met wat kleefband geplakt waren. Wij zijn gewoon vertrokken en elders uitgegaan. ‘ s Nachts belde Philip Heylen me op om te komen, maar buiten mijn dj was er niets van ‘Red and Blue’ en zelfs mijn dj kreeg geen reclame. Ik had al meer dan 10.000 euro besteed aan dat feestje. Tevens moest ik de tickets en hotels van mijn dj’s betalen, maar de mensen van World Outgames vlogen en logeerden gratis. Ik mocht dat geld dan herinvesteren in reclame in het boekje van World Outgames. Achteraf bleek er geen brochure te komen. Ik heb van dat geld nooit iets terug gezien!

De laatste jaren waren er steeds problemen met organisaties als Antwerp pride en jou. Had je een haat-liefde verhouding met mensen als Bart Abeel en Dimitri Vantomme?

Dat klopt. Ik ben niet iemand die graag op een podium zit, maar ik heb altijd mijn zaak in de belangstelling willen zetten. Maar telkens met Antwerp pride wist men mij een pad in de korf te zetten. Het mooiste voorbeeld was 2j geleden. Ik heb toen 35 antieke wagens naar Antwerpen gehaald en heb dat betaald. Ik werd zelfs niet uitgenodigd op het stadhuis op de receptie. ‘Red and Blue is zelfs niet vernoemd geweest. Deze dingen haat ik! Waarom laat ik die 35 wagens komen? Om reclame te krijgen voor ‘Red and Blue’, heel eenvoudig! Telkens opnieuw speelde men het klaar van ons dood te zwijgen.

Men heeft na Antwerp pride zelf zijn commerciële party. Die van ons moest doodgezwegen worden. Wat me dan echt pijn deed was dat men op het VTM nieuws zei dat de gayparty doorging in de oudste club van Antwerpen: café d’ Anvers.

 

Kan jij nog door dezelfde deur met Bart Abeel of Dimitri Vantomme?

Ja, we hebben elkaar onlangs nog gezien. Ik heb nooit iemand gedwarsboomd. Ik heb zelfs iedereen gesteund. Als het niet wederkerig is, kan ik er ook niets aan doen.

Begrijp je dat sommige mensen zeggen dat je een moeilijke man was om mee samen te werken?

Dat kan! Ik had altijd mijn ideeën en heb altijd mijn ‘Red and Blue’ voorgetrokken. Ik heb nog altijd het mooiste compliment van Thierry Coppens gekregen van ‘La Demence’: hij wist waar ik voor stond, zoals hij voor zijn zaak staat en hij gaat ook recht door zee. Je hebt dan ook een verantwoordelijkheid over 40 man en dan ben je hard. Ik ben misschien wel moeilijk geweest om mee samen te werken, maar als je afspraken maakt, moet je ze nakomen. Als je afspraken maakt met ‘Wave’ (de gratis party op Antwerp Pride) dat je banners mag ophangen en nog voor de party begint ze allemaal kapot gescheurd zijn… dan ben ik woest ja.

Je hebt 2 gaybars (‘Ortelius’ en’ Popi’) gehad die de deuren hebben moeten sluiten. Heeft dat pijn gedaan?

‘Ortelius’ heeft pijn gedaan. Omdat ik nog steeds overtuigd ben van het concept. Ik wou er een bruine Amsterdamse kroeg van maken. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat het zou gewerkt hebben in Antwerpen. Alleen, Ik had mijn personeel niet mee en ik had toen geen ballen aan mijn lijf om de puntjes op de i te zetten. Met de sluiting van ‘popi’ heb ik minder problemen gehad omdat ik toen in conflict was met Haacht Brouwerij (de eigenaar van het pand). Ik wou geen juridisch spelletje meer en heb dan maar gesloten.

De beslissing om te stoppen met ‘Red and Blue’, is die er snel gekomen?

Dat komt aanwaaien als een briesje. Naast de concepten en de muziek kon ik de nachten niet meer aan.

Vroeger had je een uitgebreid gaylife, nu nog enkele bars en een discotheek. Aan wat ligt dat?

Één van de oorzaken zijn de goedkope reizen. Vroeger kwam 1/3e uit Nederland en een deel uit Frankrijk en Duitsland. Nu gaat iedereen in andere steden feesten aan spotprijzen.  2e punt is internet. Vroeger moest je uitgaan om iemand te leren kennen. Dat hoeft nu niet meer: je hebt Grindr en Planetromeo. 3e reden: de vele alcoholcontroles.

Maar vroeger had je grote shows in ‘Red and Blue’, olifanten en vuurspuwers. Dat is allemaal gedaan en gays willen nu eenmaal spektakel.

We kunnen dat financieel niet meer aan. Vroeger was dat betaalbaar. Je hebt nu ook veel meer regeltjes naar bv brandveiligheid. Artiesten waren ook betaalbaar, nu niet meer.

In die 19y heb jij steeds de gay bezoeker aangevoeld, iets dat we nu in de huidige ‘Red and Blue’ missen volgens bezoekers.

Daarom ben ik ook gestopt. Ik voelde het niet meer aan. Vroeger maakte ik de mensen blij met waterpistolen, nu is dat speelse voorbij en ik hoop dat dit terugkomt. Tegenwoordig moet het donkerder en zwaarder zijn.

Op ATV had je een aantal hopen uitgesproken, die helemaal de mist zijn ingegaan: het wordt een mainstream discotheek, het is nu ‘Cargo Club’, mensen klagen dat de ziel uit ‘Red and Blue’ is, er komen minder mensen, … begrijp je dit?

Ik denk dat er een andere ziel is en niet iedereen moet met die ziel akkoord gaan.

Wat vind je van de naam ‘Cargo Club’? Had jij de naam ‘Red and Blue’ gehouden?

Ja, omdat ik 19j geïnvesteerd heb in die naam. In Hong Kong bijvoorbeeld kende men ‘Red and Blue’ en in Bangkok hing er in een bar een affiche van de discotheek. Men kende overal de naam en ik vind het dan ook geen goed idee om na al die jaren de naam te veranderen. ‘Larocca’, ‘café d’Anvers ‘ en ‘Carré’ zijn ook gevestigde namen en het is nooit goed om die naam te veranderen vind ik.

Doet dat dan geen pijn dat het na 19y een mainstream discotheek is geworden die af en toe nog eens een gayparty organiseert?

Neen, omdat ik de evoluties heb gezien en ja natuurlijk vind ik dat spijtig. En of het een goed idee is, dat moet de huidige eigenaar bekijken.

Zou jij tegen Nourdin (de huidige eigenaar en ex-manager) zeggen: maak er een straightfriendly discotheek van of zou je zeggen maak een mainstream disco met af en toe een gayevent?

Ik heb tegen Nourdin duidelijk gezegd dat ik het spijtig vind dat het gaygebeuren op een andere plaats komt en niet meer op de 1e. Puur commercieel stel ik me de vraag of we nog nood hebben aan een zoveelste straight club. We hebben er genoeg. Je moet vechten tegen een aantal concurrenten: ‘Larocca’, ‘Carré’, ‘Versuz’, ‘de Villa’ en ik weet niet of je die budgeten hebt om daartegen te concurreren? Nu zit je in hetzelfde rijtje waar je tegen op moet boksen. Daarvoor was je vrij exclusief.

Vroeger gingen mensen spontaan naar ‘Red and Blue’, nu moet je al in een boekje gaan kijken wat er te doen is. Ik heb een aantal reacties gekregen van mensen die speciaal van Gent waren afgekomen en plots op een straight avond waren en dat niet leuk vonden. Mensen kijken niet meer in een brochure, maar gaan op stap en kijken ter plaatse wat er te doen is. En dan komen ze plots op een hetero avond… dat is jammer.

Begrijp je dat vaste klanten zeggen: we gaan naar Keulen of Berlijn en we geven  ‘Cargo Club’ amper een jaar? Vind je dat erg als mensen dat zeggen?

Dat zou ik erg vinden ja als ze dat zeggen. Maar ik denk dat dat eerder een belletje moet laten rinkelen bij het huidige bestuur. Maar mensen gaan al jaren naar andere steden uit.

Zou je ooit opnieuw beginnen met Red and Blue?

Neen, want dan heb ik nog een echtscheiding erbij en ik heb mijn tijd gehad. Er is een tijd van komen en gaan en ik heb een mooie tijd gehad. Ik heb altijd kunnen doen waar ik zin in heb. Dat boek is uit.

Al zie ik in jou geen man die tot het einde der dagen een boekje zit te lezen.

Neen, maar ik zal me wel ergens nuttig kunnen maken. Voorlopig ben ik nog heel blij met ons huis in Wallonië.

 

Maar in het gaylife zien we jou niet meer terug?

Ik denk het niet neen. Als men mijn hulp nodig heeft, mogen ze me zeker vragen op events als bv ‘Leatherpride’.

Wat vind je van een concept al ‘Leatherpride’ in Antwerpen?

Dat vind ik fantastisch. Dat is de toekomst. Die grote events hebben potentieel.

Denk je dat er een nieuwe lichting aan organisatoren aan het opstaan is in Antwerpen zoals Jeroen Van Lievenoogen met ‘Leatherpride’, Bram Bierkens met ‘Mister Gay Belgium’, Dimitri Vantomme met ‘Wave’?

Dat is toch fantastisch. Ik ben blij dat men is afgestapt van een zaak die elke zaterdag om 23u de deuren opendoet en om 7u sluit, maar dat men kijkt naar evenementen. Alleen zo kan men buitenlanders aantrekken. Daarom denk ik ook dat ‘Leatherpride’ een potentieel heeft omdat ik zie dat het gaylife meer en meer fetish wordt. Ik hoop echt dat een ‘Leather- en Antwerppride’ mensen kan lokken. Want buitenlanders komen niet meer naar Antwerpen voor een gewoon cafeetje.

Zie je dan nog een toekomst voor de gaybars en discotheek?

Ik denk dat die verschillende concepten ‘Cargo Club’ nog nodig hebben om te werven. Een ontmoetingsplaats voor vrienden moet er altijd zijn. Dus ‘Cargo Club’ en de bars moeten er zijn, maar maak je geen illusies dat je daarmee mensen uit Keulen gaat aantrekken.

Bram Bierkens stelt de nieuwe lichting voor voor de verkiezing Mister gay Belgium 2017

Met Raf van Puymbroeck heeft België de Mister gay Europe. Je zou dan denken dat de lat bijzonder hoog ligt bij Bram. In een interview gaan we dieper in op de nieuwe lichting en de toekomst van de Mister gay Europe.

Dag Bram, je gaat opnieuw op zoek naar een Mister Gay Belgium  2017 (MGB). Voor jou ligt de lat wel hoog dit jaar.

Het gaat een mooie editie worden dit jaar. Het is een zoektocht geworden tussen 145 jongens, waar we er maar 12 van mogen kiezen.  En om dan thema’s te moeten kiezen die mensen blijven boeien, was niet altijd evident. Zolang we die verhalen kunnen brengen is een MGB verkiezing nodig.

Ik herinner me een vraag die ik je vorig jaar heb gesteld: ‘bram, het is een twinkies versie’. Toen vertelde jij:  ‘kijk maar wat er na de finale uitkomt….’:  Mister gay Europe!

Na Skelte Willems zeiden we ‘we gaan er geen betere vinden’, maar dat zeggen we na elke kandidaat. Ze zullen dit ook zeggen na Raf Van Puymbroeck . Vergeet niet welke druk dit legt op de kandidaten. Ze vertellen hun verhaal voor de nationale pers en 300 genodigden. Maar ik ben supertrots op die jonge kerels dat ze hun ziel hebben blootgelegd. Het is zelfs een jongere lichting dan vorig jaar en we hebben zelfs de oudste kandidaat ooit: 38 jaar. En voor de 1e keer is er iemand bij van Wallonië…die ook zijn uiterste best doet om Nederlands te praten.

Was het moeilijk om mensen uit Wallonië te vinden dit jaar?

Het is uiteraard moeilijk om goede Waalse kandidaten te vinden tegenover de grote lichting Nederlandstalige kandidaten. We hebben wel wat Waalse kandidaten gezien, maar de verkiezing leeft daar minder dan in Vlaanderen. Vergeet niet dat die jongens meermaals naar o.m. Mol en Antwerpen moeten komen en uren op de trein zitten. En wat mensen daarvan vinden, goed of slecht, … daar ga ik mijn slaap niet voor laten.

Je gaat ook een nieuw project ondersteunen: ‘Heroes of Football’. Wat is dat voor een project?

Het is een Europees publiciteitsproject dat we samen doen met de Belgische voetbalbond, waar nu reeds 7 internationale voetbalbonden zijn bij aangesloten. Raf is de Belgische ambassadeur van dit project. Hiermee hebben we geschiedenis geschreven dat een mister gay het gezicht wordt van een diversiteitscampagne binnen de voetbalbond. Mensen vergeten vaak dat dit bloed, zweet en tranen gekost heeft om dit allemaal te organiseren.  Er is nog steeds heel wat taboe binnen de sport. Ik denk dan ook dat deze campagne een heel mooie afsluiter is voor het jaar van Raf.

Raf gaat nog even verder na de verkiezing als mister gay Europe. Heb je niet het gevoel dat de lat nu heel hoog ligt en dat de kandidaten bij voorbaat denken dat ze dat ook zullen worden?

Ik denk dat ze goed weten waaraan ze begonnen zijn. Ze worden heel goed begeleid en ik ben voor hen een soort van manager. Al beseffen ze wel dat daar ook een heel ander leven aan gekoppeld is. Raf is niet meer dezelfde Raf van een jaar geleden. Hij is gegroeid en daar groter in geworden. Maar hij is door die verkiezing ook een bekende Vlaming geworden. Maar tot nu toe heb ik nog met geen enkele mister gewerkt die grootheidswaanzin zou krijgen en mocht dat het geval zijn, ben ik de 1e die zal ingrijpen.

Je hebt ondertussen al 4 misters gehad. Vallen die niet in een zwart gat na hun jaar?

Voor Raf zal dit anders zijn omdat na de verkiezing zijn rol als mister gay Europe nog doorloopt. Daarnaast zijn er projectjes die heel zijn leven zullen verderlopen, zoals het regenboogveter project. Het is iets dat in Thomas More jaar na jaar terug aan bod zal komen. Raf zegt dat hij deze en andere projecten zal blijven verder doen.

Maar er zijn ook nog de 3 vorige winnaars. Heb jij nog ergens een rol in hun leven?

Ik ben blij dat ze hier alle 4 vanavond zijn. En ze proberen de andere finalisten te ondersteunen met goede raad. De misters gaan ook 2 weken na de verkiezing met elkaar eten om tips te geven en sommigen worden zelfs goede vrienden. We merken uiteraard dat hoe langer het geleden is, hoe minder contact ze hebben met de nieuwe lichting. Je ziet ze dan enkel nog op de officiële evenementen.

Wat verwacht je van de mister gay world verkiezing?

Ik verwacht dat Raf zich hard zal inzetten zoals hij dat gedaan heeft voor de mister gay Europe verkiezing. Hij is een competitie beest en dat zal nu niet anders zijn. Hij is nu al bezig met hoe hij wat zal brengen en welke kleren hij zal dragen. Ik had ook niet verwacht dat hij mister gay Europe ging worden, maar ik zat er toen ook naast… Het idee dat een mister gay een sixpack moet hebben, hebben we de afgelopen jaren ontkracht. Ik denk dat de manier hoe wij het aanpakken de manier is om internationaal succes te hebben.

Laatste vraagje: ik heb lelijke veters in mijn schoenen. Waar kan ik de regenboogveters kopen?

Ze zijn tot nu toe niet te koop. We krijgen sinds de campagne die vraag regelmatig en we zijn nu aan het kijken om daar iets mee te doen. En dan zal je naast de chocolade en de kalenders ook de regenboogveters kunnen kopen.

Prettige vakantie in Madrid en Gran canaria!

https://www.mrgaybelgium.be