Dimitri Vantomme: ‘Ik ben zo onzeker over mezelf!’

Dimitri Vantomme heeft de magische 40 bereikt. Deze ‘spring in’t veld’ is naast zanger ook publieksopwarmer, presentator op Ment-TV en FG radio en uitbater van Bonaparte in Antwerpen met succesvolle concepten als Pannekoek en Drama. Maar iedereen kent hem van zijn deelname aan idool en zijn legendarische programma’s op JIM. Dimitri is ook één van de gezichten van Antwerp pride, verkozen tot één van de beste prides in de wereld. In 2019 heeft hij onder meer de ‘personality award’ gewonnen tijdens de Showqueen Awards, waar hij best fier op is. Tijd dus om de persoon achter de media figuur te leren kennen en dat achter de ruwe bolster een blanke pit schuilgaat, dat lees je hier!

Dimitri, je bent 40 jaar geworden. Heb je last van een mid-life crisis?

Ja, toch wel. Ik was onlangs met de baas van ‘Live Entertainment België’ in de zaak die ook de productie doet van ‘Vlaanderen Feest’ (het jaarlijkse feest van de Vlaamse Gemeenschap). We kennen elkaar al heel lang. Hij vroeg hoe het met me was en ik antwoorde ‘drukke zomer’.

Je bent op een leeftijd gekomen dat je je vragen begint te stellen over de dingen die bezig zijn rondom jou. Je bekijkt de dingen vanop een afstand. Dat is niet altijd eenvoudig als je op een rollercoaster zit zoals sommige mensen.

Je bent al jaren een bekend figuur in Antwerpen, maar je bent geen Antwerpenaar?

Ik ben een geboren en getogen West Vlaming. Ik kom uit Moorslede, dat is een klein dorp in West-Vlaanderen.

Had je een gelukkige jeugd?

Wat is geluk? Ik heb vooral geen ongelukkige jeugd gehad. Ik heb fantastische ouders en een heel toffe broer.  Ik heb niet echt het gevoel gehad dat ik iets tekort kwam toen ik aan het opgroeien was. Maar ik voelde me anders dan de anderen. Met alles wat ik deed en zei en uiteraard op vlak van seksualiteit. Ik wist al vrij vroeg dat ik me meer aangetrokken voelde tot jongens. Maar dat is nooit een issue geweest in mijn jeugd. Ik heb mijn ‘coming out’ gedaan op mijn 17 jaar en sommige jongens op school wisten het vroeger. In een heel conservatieve provincie ben ik er heel snel mee naar buiten gekomen. Ik had dan ook een aantal rolmodellen omdat ik heel erg geïnteresseerd was in media. Je had ‘Jo de Poorter’, ‘Yasmine’ en ‘Johan Verstreken die op TV kwamen. Als er nu iemand op TV komt en die is gay, is dat voor de media geen probleem meer.  Je kan zeggen dat ik een zorgeloze jeugd had, maar geen rusteloze! Ik was een heel hyper en actieve jongen.

Je wou al vroeg in de showbizz gaan, maar jouw ouders waren daar niet zo blij mee?

Die waren er niet tegen. Ik heb nuchtere ouders, nog steeds trouwens. Die gaan niet naar alle optredens mee en ze gaan me eerder wijzen op het negatieve dan op het positieve. Maar ik denk dat het is zoals bij velen in de showbizz. Mijn ouders vonden dat ik eerst een diploma moest behalen. Ik had als kind een droom: ik wou zanger worden. En dat idee is altijd gebleven. Totdat ik die vervelende PMS testen moest doen. Daaruit kwam dat ik geen interesse had in de school. En dat was omdat ik alleen iets wou doen in media en showbizz. En daar waren mijn ouders niet blij mee.

Maar je bent wel naar de kokschool geweest in Koksijde?

Ik heb dat gedaan omdat ik van mijn ouders een deftig beroep moest leren. Maar ik wou geen economische of handel doen. Ik was ook heel onrustig. Nu zouden ze dat ADHD noemen, toen was je gewoon een moeilijk kind. Ik was altijd bezig en als er iets werd georganiseerd stond ik op de 1e rij om de leukste jobs te doen.

 In die tijd was ik veel met eten bezig en stond er soms plots een buffet klaar voor hen en hun vrienden waarmee ze op stap waren geweest. Dat ging mij meer om de show van het presenteren van dat eten, dan om het koken zelf. Daarop stelden mijn ouders voor om koksschool te volgen. Ze zeiden altijd: je mag doen wat je wilt, maar je moet eerst een diploma hebben.

Maar ik wou altijd een van die artiesten zijn van ‘Tien om te zien’. Als ik naar een show kon gaan, was mijn dag goed. En het bizarre is, dat ik nu een van hen ben. Nu zijn wij collega’s die met elkaar praten. Dus het is wel fijn dat ik nu kan doen waarvan ik altijd droomde.

In 2003 heb je meegedaan met idool. Hoe heb je dat ervaren?

Ik heb dat fout aangepakt zoals ik heel veel dingen fout aanpak. Ik heb dat niet positief ervaren omdat ik niet graag verlies. Ik ben wel bij de laatste 50 geraakt. Dat was niet slecht, maar niet goed genoeg, want ik had verwacht de top 5 te halen. Ik heb achteraf beseft dat ik nooit goed ben geweest in te moeten presteren op het moment zelf voor een auditie of een test. Alles wat ik heb binnengehaald van grote opdrachten of interessante dingen, daar heb ik nooit auditie voor moeten doen. Maar alles waar ik screentesten voor moest doen, heb ik nooit gehaald. Ik ben nu eenmaal goed in het spontane.

Ondanks dat is idool toch wel de start van je carrière geweest. Je hebt dan onder meer sodapop gedaan.

Ik had toen al op mijn 19e Spirit gedaan. We kwamen in alle grote Tv-shows, werden gevraagd op ‘radio 2’ en ‘Donna’. Op 1,5j tijd hebben we 150 optredens gedaan. Spirit was het Vlaamse antwoord op Steps. Over idool heb ik zelfs getwijfeld of ik het zou doen.

Maar de jury was toch niet erg positief tegen over jou?

Ja, ze hadden me gezegd dat ze me niet zagen als een frontman. Ze zagen me eerder in een Boyband fungeren of als backing vocal. Ze vonden dat ik niet genoeg persoonlijkheid had.

Doet dat pijn als je zo een antwoord krijgt?

Ja, wat die jury zei, sloeg op niets. Dat is nu net mijn sterkste punt. Dat heb ik later ook ervaren in mijn presentatie opdrachten en in Bonaparte: ofwel vinden mensen me leuk, ofwel hebben mensen iets tegen me. Ik merk dat ook met de producties die ik nu doe. Sommige producers willen enkel met mij werken als publieksopwarmer en anderen totaal niet. Ik heb een stijl: ‘what you see, is what you get’ en niet iedereen kan daar mee om. En ik had nu net een grote tegenstander van mij in de jury zitten. Die moest me echt niet hebben. Mijn auditie was op zich wel ok, maar ik was op dat moment ook een speciale figuur. Ik had een eigen horecazaak en dan nog wel een karaokebar en ze wisten dat ik een twijfelaar was en heel onzeker.

Ik heb een Boyband geprobeerd en op zich was Sodapop wel leuk en hebben we leuke dingen gedaan. Die zomer stonden we bijna in elke aflevering van ‘Tien om te Zien’ en hebben we eurosong gedaan. Dat pakken ze me niet meer af. Maar na een jaar was het tijd voor iets anders en dan ben ik bij ‘Jim’ begonnen.

Hoe ben je bij Jim TV terecht gekomen?

Door heel hard te proberen.  Vijf jaar aan een stuk heb ik elke 6 maanden een video gestuurd als ze weer eens op zoek waren naar nieuwe VJ’s. Maar dan was er weer het probleem van de screentests en die trokken op niets! Ik werd elke keer opnieuw uitgenodigd, dus moesten mijn video’s wel goed zijn geweest. Ik bleef maar bellen naar die baas voor opdrachten. En ineens kreeg ik een telefoontje. Hij had mijn nummer doorgegeven aan een producer die iemand zocht om belspelletjes te presenteren als vervanger bij ‘Kanaal 2’. Ik moest dan dinsdagnacht  1 programma doen en moest ik op woensdag al eens inspringen. En toen moest ik plots als noodsituatie 1 programma doen op VTM om 11u s’morgens. En dat was blijkbaar goed, want ik had dubbel zoveel mensen die deelnamen aan de show dan bij de anderen. Toen begonnen ze te beseffen dat ik toch speciaal was. Dat heb ik dan 6 maanden gedaan. Vervolgens moest ik mijn solo single gaan voorstellen bij JIM. Dank zij die spelletjes was ik nog mondiger geworden en 2 weken later hebben ze me een live show aangeboden. Die heb ik 4j gepresenteerd en toen is ‘we like to party’ erbij gekomen. En daarna is het management gewijzigd en kwam er iemand die mij niet kon uitstaan. Zo gaat dat soms in de media.

Qua presentatie doe je nu Ment TV. Hoe ben je daar terecht gekomen?

Er zijn een paar programma’s bij Jim die de zender hebben overstegen en waar de mensen nu nog over praten. Ik word nog steeds aangesproken over het programma ‘we like to party’. Mensen posten nog steeds filmpjes op facebook. Dat is crazy.

Zo is het ook bij ‘Ment TV’ gegaan. De zender was aan het groeien en ze hadden een paar speciale afleveringen. En ze vroegen me elk jaar om de kerstspecial te presenteren. Ik wou me in eerste instantie niet binden aan die zender omdat ik niet goed wist wat ik wou. Maar ik kom heel goed overeen met die ploeg. Vlaamse muziek heb ik altijd leuk gevonden. Ze hebben me dan gezegd:’ we hebben een leuk programma voor jou op vrijdag en zaterdag. Zou je dat willen doen?’  De uren bevielen me en ik merk wel dat het veel bekeken wordt. Ik merk dat ook aan mijn boekingen. Doordat ik al heel wat jaren bij Ment TV zit, presenteer ik veel festivals met die muziek. Het is dus heel spontaan gegaan.

Je hebt ook FG radio gedaan

Nog steeds! We doen een aantal events in de zomer waar ik bij ben. Ik heb 2j voor FG gewerkt, maar toen kwamen die problemen met die licentie en dan is die naar ‘Minerva radio’ gegaan in Antwerpen. Daardoor verdwenen we van de FM band. Ons aantal luisteraars daalde snel. Nu is er een oplossing gevonden waardoor we op sommige events live kunnen gaan. Ik mis radio wel heel hard. TV is leuk, maar radio maken is zo fijn! Je kunt er zo spontaan in zijn en ik hou er ook van om naar de radio te luisteren.

Qua muziek doe je eigenlijk wel vrij veel. Je maakt platen onder Dimitri, Dimi, Teek?… in 2018 heb je je eerste Nederlandstalige single uitgebracht. Je hebt ook succes gehad met onder meer ‘Lena’. Wat springt er voor jou uit?

Ik vind dat moeilijk. Ik ben een performer: ik zing graag en sta graag op een podium. Ik wil mensen raken en entertainen met mijn muziek. Maar ik moet populaire muziek maken. Ik weet dat ik geen muziek kan maken zoals ‘Oscar and the Wolf’. Dat werkt bij mij niet en ik heb daar ook geen geduld voor.

Voel je je erkend als zanger binnen de showbizz wereld?

Bij de collega’s zeker. Van hen krijg ik alleen maar lof over mijn manier van performen. Maar bij het grote publiek ben ik niet de zanger. Mensen zien me zo niet en dat vind ik spijtig. Als je na een concert hoort dat je goed kan zingen is dat leuk, maar na 15j is het dat niet meer. Daar zit bij mij een frustratie dat ik dat niet kan bestendigen of bevestigen. Maar ik ben blij dat ik kan zingen en dat ik een stem heb. Ik doe het gewoon graag. Een festival kunnen openen van 45.000 man, dat is gewoon kicken! Natuurlijk zou ik mijn platen graag meer willen horen op de radio, maar ik besef dat dat niet evident is. Ik heb al een aantal top 10 hits gehad. Zelfs een aantal die ik zelf geschreven heb en dan is dat leuk als je jezelf kan horen op de radio.

22j geleden ben je begonnen in Bonaparte. Hoe ben je ooit op het idee gekomen om deze karaokebar over te nemen?

Niet! Dat is gewoon gegaan. Ik wou naar Antwerpen verhuizen en wou gaan studeren bij ‘Studio’. Ik kwam op mijn 16e hier als klant. Die eigenaars waren ook gay. En mijn neef en ik kregen ineens de vraag van hen om dit over te nemen. Want we waren van plan hier te komen werken. Mijn neef als DJ en ik als student. Mijn ouders zijn zelfstandige en die konden wel borg staan voor een lening. En ineens waren we vertrokken. Op 9 mei ben ik 18 geworden, op 23 mei had ik in Koksijde mijn laatste examen en officieel was de zaak van mij op 1 augustus.

In die 22j heb je hier al heel wat concepten georganiseerd waarvan Pannekoek nog altijd één van de bekendste is. Wat spreekt jou aan om dingen te organiseren?

Dat moet ik nuanceren. Ik heb leuke ideeën, maar ben geen goede organisator. Ik weet me gewoon met de juiste mensen te omringen. Elke woensdag hebben we hier een brainstorm en dan drop ik dingen. En dan merk ik dat de dingen die ik moet opvolgen, niet gebeuren. Ik ben dus gewoon creatief.

Hoe is pannekoek ontstaan? Wel in Nederland heb je heel wat van die bars met een zondagnamiddag programma, waar iemand aan zijn bar staat te zingen en er foute muziek wordt gedraaid. Men begint er te drinken vanaf 16u tot 22u en dan sluiten de bars. Dat wou ik creëren in Antwerpen. In Brussel bestond een soort gelijk concept, maar niet in Antwerpen. Ik had toen al een groot bestand van email adressen van vorige concepten. En zo zijn we gestart. Heel veel dingen zijn spontaan gegaan, maar als ik zie wat we tegenwoordig doen zoals ‘Drama’, dan moet ik alle credits wel aan mijn collega Thierry geven.

Ik entertain graag en ben creatief, maar qua management moet ik me toch laten omringen door andere mensen. En eerlijk, sommige dingen lukken, anderen niet. Zelfs met Pannekoek. Dat bestaat bijna 10j en ik had veel liever gehad dat het om 17u begon en om 22u gedaan was zoals voorzien. Dus het is een goed concept, maar door de jaren heen gewijzigd van het origineel. Ik ben wel goed bezig, maar het kan altijd beter.

Hoe ben je in het Antwerp pride verhaal gerold?

Ik had een zaak op de Grote Markt en dat was er ineens. En met b.v. ‘Europride’ hadden we een grote regenboogvlag aan de gevel hangen.

Ik herinner me nog het eerste gesprek met Bart Abeel. Er was een vergadering waar heel de gay horeca op was uitgenodigd. En ik kwam daar heel fout binnen op die vergadering. Ik was boos dat ze me niet geraadpleegd hadden. Bart heeft me dan met mijn 2 voetjes op de grond gezet en we zijn een koffie gaan drinken. Het bleek dat het heel goed klikte tussen ons. Bart merkte mijn positiviteit die ik negatief op die vergadering had uitgedragen snel op. Ik had goede ideeën zoals het festival op de Grote Markt. In het begin hadden we een klein podium en 3000 man. Dat was heel primitief. 12j later halen we 15000 man.

Ik kan presenteren en liedjes zingen, want dat was toen al mijn job en ik wou dan ook graag de mensen entertainen. Daarna is de vraag gekomen om het mee te organiseren en mee in het bestuur te gaan. Antwerp Pride is na 12j bijna een bedrijf geworden. Het is dank zij de vrijwilligers en de andere bestuursleden dat we zo een event hebben dat perfect naast andere prides kan staan en waar we de Stad met mee hebben.

Antwerpen is altijd een gay stad geweest, maar de laatste jaren sluiten er bars en komen mensen niet meer speciaal naar Antwerpen om uit te gaan. Ervaar jij het gaylife anders dan 10j geleden?

Ja, ik was er onlangs nog over bezig met anderen en stelde me de vraag waaraan dat ligt. Ik denk dat het vooral te maken heeft met een andere manier van op stap gaan. Mensen vliegen voor 40 euro naar een bestemming. Het rijden wordt ook afgeschrikt. En terecht: dronken rijden kan gewoon niet! Maar ik denk dat de toekomst anders zal zijn. De huidige generatie jongeren voorziet een BOB.  Dat is anders met onze generatie. En ook de werken in Antwerpen. Na 2 jaar weten de Nederlanders het gewoon niet meer. Maar aan de andere kant komen ze nog wel naar de Pride. Ze kennen het wel. Een stad evolueert gewoon. Kijk maar naar Amsterdam. De Regulierdwarsstraat is ook niets meer. Maar Antwerpenaren zelf klagen ook al snel. Er begint iets nieuws en ze zijn er allemaal. De 2e keer zijn ze met de helft en de 3e keer zijn ze het al beu. Sommige mensen hebben spijtig genoeg op alles commentaar.

Zijn gays geen moeilijker publiek dat het altijd maar beter en nieuwer wil hebben?

Dat weet ik niet, want ik merk dat bij hetero’s ook. We krijgen ook meer prikkels en zien de filmpjes van grote festivals en grote circussen. Mensen mogen dan ook veeleisend zijn. Het is aan ons om daarop in te spelen. Dat merk je ook met Pannekoek. 3 van de 4 zondagen proberen we veelzijdig te zijn binnen ons concept. Dat maakt ons extra creatief. Ik ben ook blij dat Antwerp Pride zo gegroeid is en dat er zoveel nieuwe mensen mee aan boord zijn genomen. En we hebben het geluk dat we een Bart Abeel hebben. Die mens is visionair. Die kan bruggen bouwen tussen mensen en organisaties. Ik ben blij dat we voor die doelgroep werken.

Zijn we niet meer een evenementenstad aan het worden met een Leatherpride, Showqueen Awards, Antwerp Pride Mister Gay Belgium, Unicorn… i.p.v. een barstad?

Ja, maar ook hier. Dat is, bij de hetero’s ook. Als je ziet hoeveel discotheken er nog over zijn? 5j geleden waren ze 3 dagen per week open. Nu nog maar 1 dag per week. Er is gewoon een andere cultuur. Mensen willen naar festivals gaan. En wie zegt dat het binnen 5j niet anders zal zijn. Ik zit hier al 22j en soms denk ik: ‘oei’, maar dan moet je plots wekelijks een bericht posten dat je personeel zoekt omdat je het niet meer aankan van het vele volk in de zaak. Wat ik erg vind is dat mensen klagen dat er in Antwerpen niets is te doen. Maar er is zoveel te doen in deze stad en ze maken gewoon geen tijd om dat te ontdekken. Een voorbeeld is pannekoek. Het is hier vaak heel druk, maar op een rustige zondag ga je net zien dat de klagers binnen zitten. En die gaan dan rondvertellen dat het niets meer is, terwijl je net 6 zondagen full house hebt gedraaid. De sterkte van Bonaparte is dat iedereen hier welkom is en dat gays welkom zijn op zaterdag en hetero’s op pannekoek.

Ben jij een moeilijk persoon om mee samen te werken?

Ik heb wat problemen gehad in het verleden waardoor ik niet de meest gemakkelijke persoon was. Ik kan heel moeilijk mijn focus op iets houden. Op het moment dat ik iets wil doen of waar ik op gefocust ben, dan verdwijnt dat heel snel. En dan besef ik dat het voor mijn team niet altijd even gemakkelijk is als ze mijn kuren erbij moeten nemen. Maar als publieksopwarmer werk ik voor de grootste productiehuizen. En ik doe dat al seizoenen lang. Ook doe ik veel festivals en host ik voor grote klanten al 10 jaar. Ondanks dat ik misschien niet de meest gemakkelijke mens ben, zal ik mijn job wel goed doen.

Maar je kunt niet ontkennen dat je over de tongen gaat bij mensen in de gaywereld van Antwerpen. Sommigen houden van jou en anderen vinden je een dikke nek. Wat doet dat met jou?

Ik vind dat echt heel erg. Dat is ook de bolster die ik bij idool had. Ik ben zo onzeker over mezelf. Ik hoor dat ook regelmatig van mensen die me leren kennen dat als ze me beter kennen zeggen dat ze een ander beeld hadden van mij. Ik hoor dat zo vaak en ik weet niet hoe dat komt waarom ik zo doe bijvoorbeeld. Want er zal wel iets van waar zijn dat ik een masker opzet of dat ik me anders voordoe dan ik eigenlijk ben. En dat geeft een dubbel gevoel. Mensen denken vaak dat ik een degoutante gast ben tot ze me beter leren kennen. Dat is een vergiftigd compliment krijgen. Ik heb vroeger altijd gewild dat iedereen mij graag zag en ik besef met ouder te worden dat dat niet kan. Je kunt niet iedereen plezieren. Uiteindelijk zijn er heel wat mensen die van heel ver komen en hier elke week zitten. Ik weet niet of ze voor mij komen, maar zo slecht zal het hier dan ook wel niet zijn.

Heb je het gevoel soms dat mensen schijnvriendschappen willen aangaan net omdat je Dimitri bent en bekende Vlaming?

Dat is een mes dat aan 2 kanten snijd. Je hebt snel door waarom iemand met jou contact zoekt.  Soms kom je met mensen heel goed overeen waar je het totaal niet van verwacht. Maar ik heb wel zoiets van: ‘als je fouten maakt in een vriendschap en je leert uit die fouten, dan blijf je vrienden’. Dat is gewoon menselijk. Ik vind dat een goede vraag, want ik merk dat er heel wat mensen zijn die me haten, maar dat er heel wat zijn die me niet haten.

Zijn er dingen die je in je leven nog wil realiseren?

Weet je wat ik geleerd heb met de jaren? Als kind en tiener heb je dromen en ik heb die allemaal verwezenlijkt. Bonaparte bijvoorbeeld was geen droom, maar het heeft er wel voor gezorgd dat ik een groot deel van die dromen heb kunnen verwezenlijken. Ik weet nog goed dat toen ik de 1e keer in Las Vegas stond voor een clip, dat ik trots was dat ik dat kon. Het Sportpaleis, muziek, presenteren. Dat zijn dromen die allemaal zijn uitgekomen.

Ik heb nog heel veel dromen, maar ik ga die niet meer benoemen want als een droom niet uitkomt, is dat voor mij een soort falen. Maar ik ben zo blij dat mensen in mij geloven als b.v. presentator of publieksopwarmer. Ik heb doelen, maar ben wel rustiger geworden met de jaren om die doelen te behalen. Ik probeer een balans te vinden in mijn leven. En ik denk van zodra ik die balans heb gevonden en mezelf liever ga zien, ik de mensen rondom mij liever ga zien. Ik denk dat ik dat te weinig doe; de mensen rondom mij graag zien. En ik denk dat dat de reden is waarom mensen mij een dikke nek vinden, terwijl ik in het echt onzeker ben van mezelf. Ik heb veel kwaliteiten, maar waar ik goed in ben is een crowd pleasen. En ik zou mezelf wat meer moeten pleasen om de mensen rondom mij te kunnen pleasen!

Je bent nog maar 40, Dimitri!

Advertisements

Bram Bierkens: ‘Ik ben nog steeds even gedreven als vroeger!’

Wat ooit een eenmalig event zou zijn, is uitgegroeid tot een gerenommeerde verkiezing: Mister Gay Belgium. De bezieler en strenge huisvader van dit project is Bram Bierkens. Een man die van alle markten thuis is: zingen, presenteren en organiseren. Voor één keer heeft hij zijn media training opzij gezet om te praten over zijn leven, zijn carrière, zijn respect voor Ivan en zijn liefde voor Raf. Maar ook zijn ergernis over de negatieve aspecten in zijn leven. Leer de man kennen achter Bram Bierkens.

Bram, je bent een jongen uit Mol. Hoe heb je je jeugd beleefd?

Ik heb een leuke jeugd gehad en ben blij dat ik opgroeide in een familie waar iedereen me nam zoals ik was. Ik ben nogal uitbundig en was geen eenvoudig kind. Al vroeg wist ik wat ik wou: mijn eigen hotel of horecazaak. Na 6 jaar hotelschool te hebben gedaan en een diploma te hebben behaald, heb ik er nooit meer iets mee gedaan. Ik heb ook op internaat gezeten omdat ik dat zelf wou en dat was best een fijne tijd. Op een internaat was men ook streng en dat gaf je structuur. Ik had dat nodig en het heeft me gebracht heeft tot waar ik nu ben. Tevens was ik leider bij de scouts, waar ik een warme vriendengroep aan heb overgehouden. Ik kan zeker niet klagen over mijn jeugd.

Je wou al op jonge leeftijd dansen, zingen en model worden. Op je 16e deed je al mee met modellenverkiezingen. Hoe was die ervaring op die leeftijd?

Dat klopt. Ik heb altijd al een passie gehad voor acteren. Op school stak ik altijd de shows in elkaar en op schoolfeesten was ik altijd degene die creatief uit de hoek kwam. Mijn ouders vonden dat ik eerst een stiel moest leren. Ze zeiden dat je van een modellen carrière niet kon leven. Ik presteerde ook goed op school en dan mocht ik van mijn ouders er dingen naast doen. Ik heb bijvoorbeeld dan meegedaan aan ‘mister Kempen’ en ‘mister Benelux voor tieners’. Maar ook tv en radio waren een passie van mij. Het zat er al van jongs af aan in om in de entertainment business terecht te komen, ook al waren mijn ouders daar geen voorstander van.

Toen kwam het VTM programma ‘Toast Kannibaal’. Hoe zijn jullie daar ooit in terecht gekomen?

Dat was een fantastische ervaring voor mij. Mijn ouders vonden dat wij nogal luxueus waren opgevoed en dat we niet goed beseften dat er aan de andere kant van de wereld mensen waren die het minder goed hadden. VTM zocht toen avontuurlijke gezinnen om mee te doen aan een buitenlands avontuur. We wisten ook niet waar het zou doorgaan. Het was de bedoeling dat je 4 weken ging leven zoals die mensen in dat land. Heel naïef zoals we waren hebben we ons ingeschreven en zijn we door de zware selecties geraakt. Voor we het wisten zaten we op een vliegtuig richting Togo in Afrika om 4 weken te leven bij een lokale stam. Dat was heel onrealistisch, vreemd en hard. Achteraf bekeken was het wel een fijne ervaring. Daar aangekomen wou ik onmiddellijk terug vertrekken. Het eten was er niet te vreten en die mensen spraken Tandermans, een taal die je niet verstond. Voor mij was dit meer dan een cultuurshock. Bij aankomst ben ik direct beginnen huilen. Maar ik ben toch blij dat ik die 4 weken ben gebleven. Zou ik het opnieuw doen? Neen!

Maar het is wel de start van jouw carrière geweest.

Dat wel. Het programma had 1,5 miljoen kijkers. Het was het eerste programma met Vlaamse gezinnen in het buitenland. We hadden nooit gedacht dat dit zo een impact zou hebben. Iedereen sprak erover. Eerlijk gezegd zou ik zonder dit programma misschien nooit doen wat ik nu doe. Ik heb dingen kunnen doen dank zij die bekendheid. Ik heb van die bekendheid gebruik gemaakt omdat je anders na een tijdje in de anonimiteit zou verdwijnen. Na het programma ben ik een opleiding ‘pr en communicatie’ gaan studeren. Zo ben ik bij VTM terecht gekomen en heb ik mee het derde seizoen van ‘Toast Kannibaal’ gemaakt. Vervolgens ben ik begonnen te zingen en te acteren en evenementen te organiseren. Dus ben ik VTM heel dankbaar.

In Nederland is het programma uitgezonden onder de naam ‘Groeten uit de Rimboe’. Heb je daar iets van gemerkt?

Al die gekke Nederlanders kwamen bij ons in de bakkerij met de bladen die bij hen verkocht werden,  om ze te laten signeren. Het was net de eerste editie van ‘Big Brother’ en ik stond elke week wel in één of ander blad met zaken uit het programma of uit mijn privé leven. Je werd plots bekend en dat voelde vreemd aan. In Nederland was dit programma een hype. We waren voor hen ook heel toegankelijk doordat ik meewerkte in de bakkerij.

Je bent toen met een zangcarrière begonnen en hebt een aantal platen uitgebracht. In die tijd floreerde immers de Vlaamse muziek. Ben je tevreden over die carrière?

Vroeger werd je aangesproken om andere dingen te gaan doen als je in een reality-tv programma had gezeten. Ik ben eerst gevraagd om in een boysband te gaan met de andere jongens van ‘Toast Kannibaal’. Na een stemtest bleek dat ik de enige was die een beetje kon zingen en dan zijn ze enkel met mij verder gegaan. Ik vond dat wel fijn, maar ik heb nooit met het programma meegedaan met het idee om er een carrière uit te stampen. Maar als mensen in jou beginnen te investeren, een management op poten zetten, je singles mag uitbrengen, videoclips mag opnemen en boekingen binnen krijgt, dan doe je dat. Ik stond plots in de zomertour met Get Ready. Maar ik heb snel gemerkt dat de Nederlandstalige muziek die ik bracht niet helemaal mijn ding was. Ik zat meer in de stijl van Wim Soutaer en Gene Thomas, de emo pop. Dit terwijl het schlager-gegeven meer scoorde in Vlaanderen. Drie jaar lang heb ik tenten afgeschuimd. Toch haalde ik er minder voldoening uit dan de andere projecten die ik deed. Ik organiseerde events voor LGBT’ers, werkte in een boekingskantoor en maakte televisie programma’s. Dat gaf me meer voldoening. In 2007 deed ik drie optredens per dag en ten overstaan van mijn collega’s vond ik dit minder leuk en wou ik het niet langer combineren. Het is ook niet eenvoudig om constant de radio te halen. Ik heb dan ook beslist om andere dingen te doen en te stoppen met mijn zang carrière. Soms mis ik het nog wel als ik terug kijk naar de videoclips op YouTube.

Jouw laatste single was van 2014: ‘De Pintjesdans’. Dat is ondertussen vier jaar geleden. Heb je het gevoel dat je je zangcarrière nieuw leven wil inblazen of is het goed geweest?

De Pintjesdans was een nummer waarvan ik vond dat het er nog moest zijn. In het Nederlandstalige circuit kreeg ik constant de opmerking dat ik niets met mijn naam had gedaan. Door in de studio te zitten voor een ander project ben ik bij een tekstschrijver terecht gekomen. Hij had al jaren een single liggen die perfect bij mij paste. Het was bijna carnaval en we hebben die plaat opgenomen. En uiteindelijk was dit één van de betere successen. Het lied werd op MNM en Qmusic gedraaid. Er werd uiteraard wat lacherig over gedaan in ondermeer ‘De Grote Peter Van de Veire Ochtendshow’. Maar ik mocht het daarna live gaan zingen bij Qmusic en een praalwagen in Aalst draaide constant mijn nummer. Toen werd ik gebeld door MENT TV en de plaat sloeg opnieuw aan. Terwijl het aanvankelijk gewoon als grap bedoeld was . Soms zit het succes in de singles waarvan je het helemaal niet verwacht. Kriebelt het nog? Ja! Ik heb voor ‘Komen Eten’ een Vlaamse artiestenweek gedaan en als ik dan van mijn collega’s hoor wat ze allemaal doen, kriebelt het weer. Dus sluit ik niet uit dat ik misschien ooit nog een nieuwe single zal maken. Ik deed misschien de laatste jaren te veel waardoor ik een keuze moest maken. Maar ik voel dat ik de energie heb om er weer tegen aan te gaan. Anderhalf jaar geleden had ik dat niet meer. Dus sluit ik het niet uit.

Een ander talent van jou is presenteren. Hoe ben je hier in terecht gekomen?

Ik ben daar in gerold via evenementen. Als je een presentator moet boeken, kost dat veel geld… dus deed ik het zelf. Mijn management vond dat ik dat zelf kon en als ik het achteraf op tv zag, vond ik het best oké. En ik doe dat ook wel graag. Ik presenteer al jaren zelf de finale show van Mister Gay Belgium en mensen vragen zich af: waarom presenteren en organiseren? Het lijkt voor hen wel de Bram Bierkens show. Maar ik vind zelf dat ik hier heel veel voldoening uit haal en doordat ik de show zelf presenteer, heb ik hem zelf in de hand. Ik heb ook andere events gepresenteerd zoals de zomertour met Stan van Samang.  Zoals ik reeds zei, ik haal er meer voldoening uit dan van zingen op een podium. Ik kan er mijn ding mee doen al ben ik altijd heel zenuwachtig. Mensen geloven dat niet, maar voor ik het podium van Mister Gay Belgium  betreed ga ik dood van de stress. Ik ben ook bang dat ik mijn teksten vergeet. Dat is ook de reden waarom ik minder graag zing. Ik heb altijd faalangst gehad. Ik ging niet graag naar school omdat ik niet graag examens aflegde. Ik werd niet graag beoordeeld. Bij Mister Gay Belgium voel ik me safe omdat ik het format ken. Maar als je goed oplet, sta ik de eerste drie minuten te beven op het podium. Bart Peeters heeft me ooit gezegd dat dat normaal is. Als je geen kick meer krijgt en geen adrenaline meer voelt, is er geen emotie meer en dan kan je er beter mee stoppen.

Maar als je naar je collega’s kijkt: Dimitri Vantomme presenteert op MENT TV, Jens Geert op OUT TV. Jou zien we nooit in een tv-programma.

Kurt Rogiers, die in mijn jury zat, gaf me ooit een mooi compliment. De ochtend na de finale van Mister gay Belgium stuurde hij mij een sms om te zeggen dat het een leuke show was, maar dat hij vooral onder de indruk was van mijn presentatie. En los daarvan, dat hij nog nooit van mij gehoord had. En ik hoor dit compliment vaak van collega presentatoren. Alleen is de vraag weer, en dat ligt aan mezelf, heb ik ooit een casting meegedaan voor OUT TV? Neen. Heb ik ooit iets gedaan met MENT TV, b.v. castings of screentests? Neen, ik heb dat nooit gedaan. Dus denk ik dat de fout meer bij mezelf ligt. Ik voel dat niet als miskenning. Moet ik dat er ook nog bijdoen, is eerder mijn bedenking. Er zijn maar 24 uren in een dag en mensen weten niet dat ik daarnaast nog 6 van de 7 dagen tv maak. Ik heb ook lange dagen: van 8 uur ’s morgens tot 4 uur ’s nachts sta ik op de set voor opnamen. Ik organiseer Mister Gay Belgium en heb daarnaast nog een aantal toffe projecten om erbij te doen. Dus denk ik dat het meer tijdsgebrek is. En laat ons eerlijk zijn, ik denk niet dat Jens van zijn presentatie bij OUT tv kan leven en ook bij MENT TV is dat zo. Dus, het kan allemaal wel leuk zijn, maar als je daar je boterham niet mee verdient, is het een hobby. Ik heb al 1 grote hobby en dat is Mister Gay Belgium.

Ondanks dat financiële, zij komen beiden op tv. Voel je je niet miskend?

Ik vind dat dubbel. Als ik morgen een screentest zou gaan doen bij OUT tv, weet ik niet of ik word aangenomen. Mochten ze mij de vraag stellen om een programma te doen, zou ik dat misschien wel overwegen. Maar ik vind ook dat als je iets doet, je het goed moet doen. In een ver verleden ben ik door JIM tv gevraagd om een programma te presenteren. Ik was daar het gezicht van, maar omdat er geen budget voor was is dat programma afgevoerd. Ik werk heel graag samen met die zenders, maar ik weet niet of ik de persoon ben om dat te doen. Ik zou dan liever zoals Niels Destadsbader jury zijn in een programma. En laat ons eerlijk zijn: er zijn ook betere presentatoren dan ik. Ik krijg weliswaar positieve feedback van Jens en Dimitri, maar ik moet er misschien meer mee gaan doen.

Evenementen organiseren is ook een belangrijk luik voor jou. In 2009 ben je begonnen met ‘Pink Nation Exclusive’. Wat was dat eigenlijk?

Dat was een exclusief event voor LGBT’ers. Het was de bedoeling om 1 keer per jaar de Nacht van Exclusief  voor LGBT’ers en friends te organiseren. Dit met standen, artiesten, een red carpet, vip, eten en drinken. Alles erop en eraan. Dus eigenlijk een decadent feestje. Ik heb dat georganiseerd voor ‘All entertainment’, een evenementen bureau waar ik voor werkte. Ik was eigenlijk het gezicht van dat event. Ik moest mensen warm maken om daar heen te komen. Ik had ook een promo team dat naar discotheken ging. We deden dat event op een locatie die verschilde van waar mensen altijd naartoe gingen. Ik heb dat een paar jaar georganiseerd, tot ‘All entertainment’ er de stekker uittrok. Dat event koste heel veel geld. Het was wel rendabel, maar ik werd voor de organisatie ervan in dienst genomen en dus betaald. Als je dat naast elkaar legt, wordt dat een ‘break even’ operatie. Ze hadden dan een voorstel voor een vierde editie: een light versie. En als ik iets moet organiseren dat minder is dan de vorige edities, dan stopt het voor mij. Vervolgens hebben ze gekeken of ze het alleen konden organiseren, maar hun steunpilaar was weg. Ze zijn er dan maar mee gestopt. En laat ons eerlijk zijn: we zitten in een gemeenschap waar iedereen verwacht dat ze op een guestlist staan, gratis binnen mogen en gratis eten en drinken krijgen. Maar de tijd van gratis is gedaan, want er is geen budget meer voor. We hebben ooit een editie gehad met internationale Eurovisie kandidaten. Mensen moesten 24 euro betalen en vip’s 69 euro en dat was toen veel geld. In andere sectoren betalen mensen dat met plezier, maar in onze gemeenschap willen ze naar decadente feestjes gaan en er niet voor betalen. Dat is de ondergang geweest van ‘Pink Nation’ en andere events en party’s. Niettemin heb ik het graag gedaan en heb ik er mijn naam in de scene mee gemaakt. Ik ben ‘All entertainment’ daar heel dankbaar voor.

In 2013 ben je begonnen met Mister Gay Vlaanderen, jouw kindje. Hoe ben je op het idee gekomen dat te organiseren?

Dat jaar werden de World Outgames georganiseerd in Antwerpen. Ivan Denis (zijn toenmalige partner, n.v.d.r.) en Kate Ryan waren de ambassadeurs van het project. Daaraan gekoppeld vond ook Mister Gay World in Antwerpen plaats. Dat was de reden waarom we Mister Gay Vlaanderen hebben opgericht. We hadden geen deelnemer voor Mister Gay World. Dat is als het Eurovisiesongfestival organiseren en zelf niet deelnemen. In die tijd gaf ik mediatraining bij verschillende miss verkiezingen. Ivan vroeg mij of ik met mijn ervaring dit niet wou organiseren voor één jaar. Ik dacht toen dat niemand zat te wachten op een miss en mister verkiezing. Dus heb ik dat toen enkel gedaan om ons land uit de nood te helpen. En met het idee om het kleinschalig te houden. Dat heeft ervoor gezorgd dat we veel persaandacht kregen en mensen het een leuk concept vonden. Toen dachten we om het verder te blijven organiseren. Later is het Mister Gay Belgium geworden, met dank aan onze premier Charles Michel.

Iedereen weet dat die naam Mister Gay Belgium bij een andere persoon zat. Hoe is het jou gelukt die naam te krijgen?

Dat is een heel gedoe geweest. Mister Gay Belgium was misschien 3 keer georganiseerd vanaf 2007 en was helemaal niet hetzelfde als nu. Dat was toen een verkiezing waar jongens het grootste deel van de tijd op een podium stonden in ondergoed. Ik wou meer dan dat. De eigenaar van de naam wou het wel verkopen, maar wij zijn een vzw en hadden daar helemaal geen budget voor. Hij vroeg duizenden euro’s voor een naam die eigenlijk een lege doos was. Na 3 jaar Mister Gay Vlaanderen begonnen we te groeien en gingen we naar internationale wedstrijden: Mister Gay Europe en Mister Gay World. We moesten toen telkens zeggen: Mister Gay Vlaanderen uit België. Dat klonk raar. We beseften dat de naam België ons een grotere markt zou geven, ook wat betreft partnerships en sponsoring. We wilden ook de premier tegemoet komen. Charles Michel was lid van onze jury. We zijn toen gaan informeren of de naam nog steeds te koop was. Na veel mails en telefoons hebben we die naam gekocht. Ik heb als bestuurder van de vzw de investering gedaan uit mijn persoonlijk budget.

Hoe heb je Ivan Denis leren kennen?

Ivan heb ik leren kennen via een casting die ik deed voor dat JIM-tv programma. We hadden daar een stukje over comming-out van jonge mensen en hoe het voor hen was geweest. Ivan was de enige die via een soort Facebook kanaal voor lgbt’ers niet had gereageerd op mijn bericht. Na het programma heb ik hem een bericht gestuurd met de vraag waarom hij niet reageerde. Zo zijn we aan de praat geraakt en we hebben een hele nacht gepraat via msn. De volgende dag hebben we dan afgesproken en we zijn nooit meer van elkaar weggegaan. We zijn acht jaar samen gebleven.

Hoe belangrijk is Ivan in je leven?

In die acht jaar was Ivan heel belangrijk. Nu nog steeds, want ik zie hem nog steeds als een goede vriend. We hebben heel mooie en minder mooie dingen meegemaakt.  Wat voor mij belangrijk is, is dat we die periode hebben gehad. Het is nog altijd moeilijk om erover te praten. Je wist die acht jaar niet weg. We hebben samen events georganiseerd, samen een ringen collectie op de markt gebracht en samen Mister Gay Belgium op de kaart gezet. Ivan en ik waren een gouden duo. Maar na een tijdje groei je uit elkaar. En ik heb daar misschien niet altijd op gelet. Onze interesses waren verschillend. Ivan was niet meer zo geïnteresseerd in Mister Gay Belgium en had andere prioriteiten. Hij vond dat er heel veel van ons persoonlijk leven naartoe ging, wat ook waar is. We kwamen enkel nog buiten voor Mister Gay Belgium. En dan heb ik nog mijn drukke baan. We leefden uiteindelijk naast elkaar. En als partner van… is dat niet altijd zo fijn.

Heb je geleerd uit die fouten van de vorige relatie om de relatie met Raf te doen slagen? Je bent bijvoorbeeld samen naar Milaan geweest. Ik kan me niet voorstellen dat je de laatste jaren met Ivan samen naar Milaan zou gegaan zijn.

Milaan was ook niet voor vakantie, maar voor de shoot van Mister Gay Belgium. Alle reizen die ik in het verleden heb gemaakt, waren allemaal in het kader van Mister Gay. Mijn grote vakanties zijn Mister Gay Europe en Mister Gay World. Milaan was de fotoshoot voor het tijdschrift ‘The Gay Issue’. Ik ben er amper drie dagen geweest en heb er gewerkt. Raf was er wel bij, net zoals Ivan er altijd bij was. Alleen vond Ivan het op het laatste niet meer zo leuk. Voor hem was dat geen vakantie en hij zag me de helft van de vakantie niet wegens verplichtingen. We aten samen en verder liep hij gewoon overal mee naartoe. Twee jaar geleden had hij al gezegd dat het voor hem niet meer hoefde. Hij was die verkiezing beu. Maar ik wou het wel blijven doen.

Maar ik zie jou met Raf af en toe aan de toog van een bar zitten. Iets dat jij met Ivan de laatste jaren nooit deed. Besef je: ik moet daar meer aandacht aan besteden?

Ik zou liegen als ik ja zeg, want dat is niet waar. Ik ben nog steeds even gedreven. Soms zegt hij: het is weer Mister Gay of iets anders. En als ik met Raf op café was, was dat om een magazine te halen waar ik in stond. Dan was dat om er eentje te drinken en dat magazine mee te nemen. Ik besef wel dat mijn leven niet alleen Mister Gay is. En ik besef dat als ik verder zou leven zoals ik altijd deed, ik Raf ook zal kwijtspelen. En misschien wel sneller dan met Ivan. Ivan heeft dit samen opgestart, Raf is Mister Gay Belgium geweest en heeft nooit de intentie gehad om dit mee te organiseren. In het begin van de relatie met Ivan deden we ook veel gemeenschappelijke zaken en als ik nu met Raf in het begin al niets meer samen zou doen, heb ik wel een probleem. Ik zorg wel voor meer quality time en we hebben samen een huisdier om voor te zorgen. Misschien was dat wel wat Ivan miste in de relatie en ik kan dat begrijpen. Ik ben niet altijd de beste partner geweest en omgekeerd hij ook niet. Er waren momenten dat ik Ivan hard nodig had en hij me niet 100% steunde. Wat ik wel mooi vind is dat we er samen uitgeraakt zijn, zonder veel drama. We voelden beide aan dat dit de beste beslissing was. Dat maakt het nog moeilijker. Ik had misschien graag één keer met hem zware ruzie gemaakt, de deur dichtgeslagen en gezegd dat ik hem nooit meer wou zien. Nu zitten we in een grijze zone dat we eigenlijk geen ruzie hebben. Maar elke keer ik Ivan zie voel ik me slecht. We hebben bijvoorbeeld Facebook herinneringen die telkens naar boven komen. Ik krijg er nog een krop van in mijn keel. Ik dacht altijd dat Ivan de ware was waar ik mee ging trouwen en plots is hij er niet meer. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee. Soms vraag ik me af: ‘Heb ik het niet te snel opgegeven? Had ik er niet aan moeten werken? Was het wel de juiste keuze ?’ Dat is erg voor Raf hè! Die heeft meegemaakt dat ik hier zat te wenen voor Ivan. Ik twijfel veel, maar ben nu wel heel gelukkig met Raf. Wat ik nu heb, miste ik heel erg in mijn vorige relatie op het einde.

Je bent een bekende figuur in het LGBT-milieu en een mediafiguur. Soms krijg je bagger over je heen. Ik wil een aantal zaken daarvan aanhalen om jouw versie daarvan te horen. Laat ons starten met de situatie met Tom Smets, één van de kandidaten van Mister Gay Vlaanderen. Er is daar heel veel over geschreven. Men betichte jou ervan dat je het deed met je kandidaten. Hoe heb je die periode beleefd?

Dat was verschrikkelijk. Ik besefte dat er ooit een moment ging komen dat mensen dat gingen zeggen. Dat verhaal van Tom raakte me. Ten eerste was er niets van aan en ten tweede dachten mensen ‘waar rook is, is vuur’. Uiteindelijk was dat verhaal onwaar en dat deed iets met mij. Ik moest me verdedigen voor iets dat ik niet gedaan had. Ik moest een rechtszaak aanspannen die voor mezelf en voor mijn onderneming veel geld koste. En dat voor iemand die het geld niet had om dat ooit aan je terug te betalen. Ik heb die zaak in eerste aanleg twee keer gewonnen. Tom Smets kwam nooit opdagen, maar heeft in het laatste verhoor toegegeven dat dit verhaal gelogen was. ‘Dag Allemaal’ heeft daar anderhalve pagina aan gewijd, radio en tv hebben erover geschreven en gerapporteerd. Maar toen Tom toegaf dat het gelogen was, heeft geen enkel mediakanaal dit opgepikt. Die situatie heeft me jaren achtervolgd. Nu met de relatie met Raf komt dit terug naar boven. Dit is dus bullshit! Ik heb zwart op wit op papier staan dat Tom Smets verklaart dat het gelogen is en hij uit de wedstrijd wou stappen. Op die manier kon hij vanonder de overeenkomst geraken. Dit is de foutste en lafste daad ooit. Als Tom me tegenkomt, gaat hij nog in een grote boog om me heen. Wat hij heeft gedaan is beschamend. Dit heeft mijn imago en geloofwaardigheid aangetast. Als ik er aan denk, word ik opnieuw boos. Hij begreep op zijn 19 jaar niet wat dit zou aanrichten. Je hebt een schandaal en plots bellen partners en sponsors naar jou. Je moet die mensen hun vertrouwen terug winnen omwille van iets dat niet waar is. Heeft me dat getekend? Ja! Sindsdien hou ik grote afstand van de kandidaten. Tijdens de wellness avonden ga ik aan de bar zitten. Dat is erg hè!

Nu zeggen ze met Raf dat ik een relatie heb met een voorgaande mister. Het was trouwens Raf die gezegd had dat hij mij zag zitten. Dat is pas in Stockholm otstaan. Ik zou nooit die stap hebben gezet, had Raf dat niet aangegeven. Ik zou nooit iets beginnen met mijn kandidaten. En ik ben ook niet samen met de winnaar, want hij was toen al mister af! Ik heb er wel lang over nagedacht, maar vond er niks mis aan. Ik besefte wel dat er reacties op zouden komen. Maar waarvoor moest ik kiezen? Voor mijn eigen geluk of denken aan wat de mensen zouden zeggen? We hebben dat samen beslist en eigenlijk waren de reacties achteraf vrij goed.

Maar in je gezicht zijn mensen vaak vriendelijk. Achter je rug klinkt het verhaal dat je al met Raf samen was in de periode van Ivan.

Dat is totaal onwaar. Ik heb ook tegen Raf gezegd dat mensen zouden denken dat hij daardoor zijn titel heeft gewonnen. Ik vind dat erg voor hem. Toen Raf op de casting binnenkwam, was dat helemaal mijn type niet en was ik dat waarschijnlijk omgekeerd ook niet. Maar als je een jaar met elkaar samenwerkt, leer je elkaar beter kennen. Trouwens iedereen kan de punten inkijken. Ik geef zelf geen punten. In geen enkel onderdeel doe ik dat. Er is al veel geschreven en geroddeld over Mister Gay Belgium, maar nog nooit dat de wedstrijd niet eerlijk verloopt. Raf was een terechte winnaar en heeft een mooie campagne neergezet. Het zou erg zijn mocht dit alles overschaduwen.

Een laatste roddel: Ivan was een goed handboogschutter. Hij werd wereldkampioen bij de junioren. Er wordt gezegd dat het jouw schuld was dat hij gestopt is. Doet het pijn als je zo iets hoort?

Tuurlijk doet dat pijn! Ivan heeft die keuze zelf gemaakt. Hij heeft zijn sport opgegeven omdat hij op was en het systeem van ondermeer BLOSO niet meer deugde! Het enige wat hij nog kon doen na zijn wereldkampioenschap was achteruit gaan en dat is erg voor een topsporter. Hij wou stoppen na de World Outgames. Ik heb daarvan afgezien en heb geweend toen hij zijn laatste wedstrijd schoot. Ik denk dat Ivan iemand was die met de juiste omkadering ver zou geraakt zijn, want hij had veel talent.

Ivan heeft wel iets dat jij niet hebt! Een Wikipedia-pagina!

Heb ik dat niet? Ah oké!

Maar Ivan zal altijd een deel van mijn leven blijven. Nu is dat moeilijk en we zeggen wel hallo als we elkaar tegen komen, wat heel vaak is. Maar dat is geen evidentie voor hem. Ik denk dat hij daar nog erg onder lijdt.

Hoe heeft hij erop gereageerd dat jij een nieuwe relatie had?

Hij was de eerste naast twee goede vrienden die dat wist. Ik ben het hem ook zelf gaan vertellen. Elk interview dat ik gegeven heb over de relatie heeft Ivan nagekeken. Ik wou ook niet dat er negatief over hem werd gesproken. Ik ben altijd met heel veel respect met hem omgegaan en hoop dat het op vriendschappelijk vlak ooit terug wordt zoals het was. Alleen besef ik dat het voor hem moeilijk is dat zijn plaats is ingenomen en dan nog wel door een ex- mister. Ik hoop dat hij ook gelukkig wordt met iemand, maar weet dat hij nu heel verdrietig is.

Ben je een rancuneus persoon of leer je met die kritieken leven?

Je leert daarmee leven, maar ik kan vergeven maar niet vergeven. Er zijn mensen die dingen gezegd hebben die niet zo mooi waren. Tom Smets en ik zullen nooit goede vrienden worden. Ben ik nog steeds boos op hem? Ja! Zal ik het hem ooit vergeven? Misschien wel. Maar dat heeft heel veel pijn gedaan en heeft heel veel geld gekost aan advocaten en procedures. Eerlijk? Ooit komt er een moment dat Tom nog aan mij gaat denken. Ooit gaat die mij dat terugbetalen, want hij heeft nu niets. Hij kan denken: ik geraak er nu mee weg, want hij staat nergens officieel geregistreerd. Maar wees gewaarschuwd: de dag dat hij een verblijfsadres heeft, ben ik er ook! Het is goed uitgedraaid voor mij dankzij mijn advocaten, maar het had ook het einde van Mister Gay kunnen zijn! Tom Smets is samen met zijn goede vriend Patrick, die nog even bekend wou worden op de kap van de situatie. Die twee blijven best ver uit mijn buurt. Ben ik rancuneus? Ja, er zijn misschien wel een paar mensen waar ik niet zo blij mee ben. Mensen zeggen wel eens: ‘het is de grote Bram Bierkens show’. En ja het is natuurlijk een project waar ik mezelf aan koppel.

En ik vind nog steeds dat een Pride of Mister Gay nodig zijn als je de commentaren leest op internet: dat we mediageile homo’s zijn. Maar weten ze wel dat er jongens zijn die buiten worden gezet door hun ouders en gepest worden in hun sportclub of school? Ik vind het heel egocentrisch en bekrompen als je zo een reacties durft te geven over artikels van Mister Gay. Want dan weet je niet waar het over gaat en heb je het niet gezien. Respecteer ik ieders mening? Ja natuurlijk, maar we krijgen heel veel shit over ons heen. Ik heb geleerd om dat los te laten, maar ik word nog altijd boos van die verhalen. Bekend zijn heeft zijn voordelen, maar soms denk ik dat het soms beter is onbekend te zijn. Ik kom op plaatsen waar anderen niet komen, maar moet er wel veel shit bijnemen. Ik wil geen bekende Vlaming zijn zoals Koen Wauters! Vroeger wel, maar nu… neen dank je!

Ben je mediageil?

Zou ik de media en wat ik nu doe kunnen missen? Neen! Ivan en Raf zeggen dat beiden: als ik niet zing, zal ik presenteren of iets organiseren. Ik heb dat nodig en ben graag op events onder de mensen. Is dat mediageil? Weet ik niet, maar je moet wel in de belangstelling willen staan om dit te doen.

Kom je niet vaak mensen tegen die als vriend willen overkomen, maar die eigenlijk iets van jou willen?

Ik merk dat ik daar in het verleden iets te gemakkelijk mee omging. Ik heb een beperkte vriendengroep gecreëerd door de jaren heen. Ik besefte dat er mensen waren die iets gratis van me wilde en daar ben ik wel met de groffe borstel doorgegaan. Het was vaak Ivan die zag dat mensen mij gebruikten. Ik was daarin te naïef. Ivan deed me beseffen dat ik beperkter moest zijn in mijn vriendenkring en meer tijd moest maken voor mijn echte vrienden. Toen Raf in het begin zei dat hij iets voor mij voelde dacht ik ook: mist hij zijn manager of mij? Ik ben strenger geworden in met wie ik omga. Het is niet gemakkelijk om gewoon eens uit de bol te gaan, want dan hoor je plots allerhande verhalen.

Is dat niet de keerzijde van de medaille?

Ja, maar ik doe dat toch ook niet met andere mensen? Ik zal nooit een grijze muis worden. En dat verwachten mensen wel met mijn functie.

Wat zijn jouw toekomstdromen?

Ik hoop dat het geluk dat ik nu heb nog lang gaat duren. Dat de verkiezing blijft zoals zij nu is. En ik hoop dat er nieuwe projecten op mijn pad zullen komen.

Succes met je nieuwe relatie en je carrière.

https://www.mrgaybelgium.be/

bram-bierkens

Mister Gay Belgium Jaimie Deblieck: my goal is to be there for the people!

Jamie is Mister Gay Belgium 2017. He is 18y old, just graduated and prepared for the election of Mister Gay Europe and Mister Gay World. In front of me sits a young, but mature guy that tells us more about his election, his theme and his goals.

Jamie, congratulations with your election of Mister Gay Belgium. Do you yet realize it after those first weeks?

Yes, I start to realize it! The first 1,5 week felt unreal for me that I had won the competition. It was crazy when I saw the images!

How did you experience the show?

The show was very exiting! We all knew that we were good. Everyone could win. Before the show we got points on different activities. They told us that the result was close. So we knew that the final show would decide everything. It was also very stress full knowing that you stood before a complete full theater with family, friends and a famous jury that must judge you.

How were your first 2 weeks?

It were weeks full of photoshoots and interviews with national or international LGBT magazines. But we are still working with the team on my campaign: LGBT’s in companies. We like to make a big statement and be prepared for the Mister Gay Europe election in 2 months in Stockholm.

Can you combine your education with your agenda as Mister Gay Belgium?

Yes. Together with the school and the organization we look how we can manage the exams in combination with my agenda. It’s also my last year at secondary school. So next year I can choose to take a free year instead of going further with my education. That gives me the opportunity to give myself a full year for my campaign as mister gay Belgium.

Your theme is LGBT people in companies. What you think should happen more?

I have chosen this theme, because I did already 3 job experiences for my education in different companies. I want that people know who I am. Because I think that is easier in working together. So I said very soon that I am gay. The most colleagues were very positive, but there were still some people who had problems with it. They thought it would be better to be a hairdresser or a visagist. It’s such a cliché and it is bothering me. I started to look on the internet if I was the only person with this problem. But I found out that almost 3% of the people had problems with physical violence in the company because they were LGBT.  In 2017, there are still bosses of companies who have problems with LGBT people and not take them for their qualities. So, we have a lot of work to do.

You already know how to manage that?

The MGB team works together for the campaign and we will introduce it in a month.

You are the youngest winner of MGB and you follow up a monument as Raf Van Puymbroeck (Mister Gay Europe 2016). How does that feel?

Many people ask me the question how I will be as good or even better as Raf. He is Mister Gay Europe and 1st Runner up Mister Gay World. Would I like to have the same? Ofcourse! But my goal is to be there for the people and explain my campaign. If I can do that as MGB, MGE or MGW, it doesn’t matter for me!

The last week we read the negative reactions of some people on Facebook about your election. How do you feel by that?

It is choking to read that in 2017 people still give those reactions. I find it strange that people give that on a popular media channel as VTM television. Many people read that on Facebook and read their names too. They give reactions as: I gonna throw u from a building, burn you, shoot u or you should kill yourself. Come on, we are 2017! With the team of MGB, we like to battle against those hate messages and we hope one day they will disappear. Those reactions frighten me a little, but I will not go slower with my campaign because of this. It gives me energy to go further with that!

Macron has been chosen as president of France and he said that he hates homophobian people and discrimination in companies. You’re happy with that?

When a world leader says such things, I only can be happy! Other world leaders, I not gonna mention their names, are harder with the acceptation of LGBT people. I think: you are a world leader for everyone!

Bram Bierkens (organizer of MGB) will guide you the next year. Is he hard?

Bram is a gentle, hard and correct guy! He says what he wants and thinks. But I told him: I’m young and have to learn many things. I’m great full that he is hard for me. It should be.  I’m a public figure and an example for many people the next year.

You have to be many times in Antwerp. How does it feel to come in a chauvinistic city that says: the rest of Belgium is parking space?

Another cliché! I know I live far and many people ask me why I not come live here. But I am a citizen of West-Flanders and I’m proud of it. So I will be faithful of my parking space!

You have time for holiday?

I have a bussy agenda, so I doubt that I have time for holiday. But I’m also mister photo genic and won a trip to Milan for a photoshoot. It’s a professional work holiday to the fashion city of Europe!

That’s what they say of Antwerp too….

No comment! (Laughing)

Good luck and enjoy your year of Mister Gay Belgium.

Mister Gay Belgium is 2nd Runner up Mister gay World

Raf Van Puymbroeck, Mister Gay Belgium and Mister Gay Europe, became 2nd Runner Up At the Mister Gay World 2017 election in Spain, Gran Canaria. We had an interview with him about his experiences.

Raf, congratulations with your 2nd place on the Mister Gay World election. How was the experience?

It was one of the greatest things i have ever did in my life. 6 days long i met a lot of great people, we did some great things and we had some great moments together. The final show was unforgettable with more than 1000 people at the Jumbo center at Gran Canaria.

You were together with 19 other delegates. how were the other guys?

The most of the guys were just great, some were very competitive, but not bitchy. Some spoke english, others only spanish. The group was a little bit divided, but it was a great group.

Why you think they chose you as 2nd runner-up?

I think my campaign and my vision of the LGBT community was better than some others. I did some things in my year as mister and i think that was the fact why i get those scores. I also know how to do interviews and i speak english. I suppose those were the reasons why they choose me.

What you have to do as 2nd runner-up?

I have already been asked to be on the World Pride in Madrid and be the judge in the Czech Final of Mister Gay. I think when the Mister World, the candidate of the Philippines, and the 1st runner-up from Spain not can go somewhere, i have to take their place.

Who were your favorite guys and will u still have contact with them?

My favorite guys were South Africa, New Zealand, Austria and Australia. We have a group chat and we talk each other almost every day.

And now a naughty question: was there 1 guy u found hot and if he was in Belgium you would try something?

There were a lot of cute guys, but for me the most cutest guy was South Africa.

Why you think they choose the candidate from the Philippines as Mister Gay World? Was it a correct decision?

I thought he would end up high, but i did not think he would win. I expected him in the Top 3, but thought that Mister South Africa would score good too. My top 3 was Philippines, South Africa and Spain.

 

MGB-winnaar-2016