Een tijdje geleden kreeg ik de kans om een week naar Sofia te gaan. Bulgarije stond niet bovenaan mijn bucketlist, maar de stad intrigeerde me wel. Sofia staat namelijk bekend als een LGBTQ-vriendelijke plek, wat een mooie bijkomstigheid leek. Maar toen, een paar weken voor mijn vertrek, veranderde de wet. LGBTQ-‘propaganda’ werd verboden in het onderwijs, en Bulgarije staat sowieso al niet hoog aangeschreven wat betreft de bescherming van LGBTQ-rechten. Toch besloot ik te gaan, maar mijn roze T-shirt liet ik voor de zekerheid thuis.

Cultuur, cultuur… en kerken

Het historische centrum van Sofia is compact en alle bezienswaardigheden liggen op wandelafstand. Word je moe van het lopen? De metro is een vlotte, duidelijke en vooral goedkope manier om je te verplaatsen.

Voor cultuurliefhebbers is Sofia een walhalla. De stad heeft talloze interessante musea en, misschien nog wel meer, kerken. Zoveel zelfs dat je er bijna niet aan ontkomt er elke paar honderd meter weer een tegen te komen. De meeste kerken zijn orthodox en stralen een enorme pracht en praal uit, maar je vindt er ook moskeeën, synagogen en katholieke kerken. Wil je foto’s maken van het interieur, houd dan rekening met een vergoeding van vaak zo’n 10 euro per bezoek. Een cultureel tripje kan daardoor duurder uitpakken dan verwacht. Ik hield mijn camera maar in mijn broekzak.

Wat je zeker moet bezoeken? De Alexander Nevski-kathedraal, de Sint-Sofiakerk, de levendige Vitosha Boulevard, het Nationaal Cultuurpaleis en het Sofia Historisch Museum. Maar geloof me, er zijn nog veel meer verborgen pareltjes. Laat je vooral verrassen tijdens je wandelingen door de stad.

Het ‘verborgen’ communisme

De inwoners van Sofia worden liever niet herinnerd aan hun communistische verleden. Veel symbolen uit die tijd zijn dan ook verwijderd, en dat wekte mijn nieuwsgierigheid. Buiten het centrum vond ik een museum dat deze geschiedenis nog steeds zichtbaar maakt.

Met de metro reisde ik naar een buitenwijk vol oude flatgebouwen. Tussen die gebouwen ligt een klein museum, compleet met een filmzaal en een beeldentuin. Het museum zelf is niet erg indrukwekkend, maar de beeldentuin des te meer. Je vindt er gigantische beelden van onder andere Stalin en andere communistische leiders. Het is een imposant gezicht. In de filmzaal draaien zwart-wit films die het communisme verheerlijken, en na een paar minuten bekroop me een ongemakkelijk gevoel. Het voelde verkeerd om ernaar te kijken. Na een korte tijd had ik genoeg gezien, maar ik raad je toch aan om het ‘Museum of Socialist Art’ zelf te bezoeken en je eigen oordeel te vellen.

Ook buiten Sofia is er veel te ontdekken

Na drie dagen heb je het centrum van Sofia wel gezien, dus trokken we er met een Nederlandstalige gids op uit om de omgeving te verkennen. Een uitstap naar het indrukwekkende Rilaklooster is daarbij een absolute aanrader. Laat je meevoeren door de pracht en geschiedenis van dit bijzondere klooster, zeker als je een goede gids hebt.

Maar ook Plovdiv mag je niet overslaan. Deze historische stad, met zijn vele Romeinse opgravingen, was ooit culturele hoofdstad van Europa. Na een dag dwalen door de stad had ik nog steeds niet alles gezien. Voor wie van wandelen houdt, biedt het Vitosha-gebergte rondom Sofia adembenemende uitzichten.

Voor de fijnproevers

Sofia is een paradijs voor liefhebbers van lekker eten. Overal vind je gezellige restaurants die traditionele Bulgaarse gerechten serveren, en de prijzen zijn verrassend laag in vergelijking met andere Europese steden. Zelf was ik vaak te vinden bij ‘Happy Bar & Grill’, een Bulgaarse keten die heerlijke maaltijden aanbiedt voor een goede prijs. Ook de drankjes zijn spotgoedkoop, en je krijgt royale porties. Het is dus geen straf om culinair te genieten in Sofia.

De wet die een dode letter bleef…

Hoe is het nu gesteld met de LGBTQ-gemeenschap en de ‘propagandawet’ in Sofia? De stad heeft drie gaybars en één club. Club Barcode is een populaire gaybar, vooral in het weekend. Hou je van kitsch, Bulgaarse popmuziek en rokende mannen aan de bar? Dan zul je je hier zeker vermaken, ik in ieder geval wel.

Vault, de enige gayclub, organiseert om de twee weken een LGBTQ-feest. Maar wat mij het meest verbaasde, was de bar ‘The Steps’. Deze LGBTQ-bar is elke dag geopend en grenst aan de club. Je vindt er folders en informatie voor de LGBTQ-gemeenschap, openlijk uitgestald voor het raam.

Onze Nederlandstalige gids, die al zijn hele leven in Sofia woont, vertelde me dat Bulgaren over het algemeen vrij tolerant zijn en weinig problemen hebben met LGBTQ’s. De nieuwe wet is erdoor gedrukt door extremistische politieke partijen, met steun van de kerk, vooral als onderdeel van de verkiezingscampagnes. En hoewel de kerk nog altijd veel invloed heeft in Bulgarije, merkte ik in de praktijk weinig van deze wet. Ik voelde me veilig, zag uitdagende outfits in de bars, en de folders lagen zonder problemen voor het grijpen.

Zo bleef de wet uiteindelijk een dode letter. Sofia, je was geweldig!